ตอนที่ 276
บทที่ 276
September 17, 2026
“กุ้ยเหริน ท่านเป็นอะไรไปหรือเพคะ?” สาวใช้ชิวหงถามอย่างเป็นห่วง
มู่หรงฉานรีบเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ ใบหน้าโอบอ้อมอารีเหมือนปกติ ทว่าเลือดในกายกลับไหลเวียนเร็วขึ้น แอบให้กำลังใจตัวเองลับ ๆ
“ไม่มีอะไร”
สองวันต่อมา
ณ ตำหนักหวั่นโซ่ว
ไทฮองไทเฮาฟังที่มู่หรงฉานพูดจบ พลันระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
“ได้เยี่ยงไรกัน! พวกตระกูลเฟิ่ง…พวกเขากล้าดีอย่างไร!”
นางโกรธไม่เบา ความบริสุทธิ์ผุดผ่องจากการกินมังสวิรัติปฏิบัติธรรม พลันพังทลายลงในชั่ววินาทีนี้
จากนั้นนางก็ถามมู่หรงฉานว่า
“ฉานเอ๋อร์ เรื่องนี้ เจ้าตรวจสอบมาดีแล้วจริง ๆ หรือ?”
มู่หรงฉานพูดความจริงกับนาง
“ยามได้รับจดหมายลับนั้นครั้งแรก หม่อมฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันเพคะ
“แต่เมื่อคิดว่าหากเรื่องนี้เป็นความจริง เช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่สามารถทนมองท่านกับฝ่าบาทถูกหลอกได้
“ด้วยเหตุนี้ หม่อมฉันจึงไหว้วานให้ท่านพ่อส่งคนไปที่วัดหลงหัว ทันทีที่สืบเจอว่าเป็นเรื่องจริง ถึงได้รีบมาทูลรายงานท่านในทันที”
ไทฮองไทเฮามีความน่าเกรงขามล้นเหลือ แม้นดวงตาจะเริ่มฝ้าฟาง แต่ความคิดความอ่านมิได้มืดบอด
“จะยังไม่กล่าวถึงผู้ส่งจดหมายลับให้เจ้า ในเมื่อเรื่องที่ตระกูลเฟิ่งติดสินบนพระในวัดหลงหัวเป็นเรื่องจริง ข้าก็จะไม่อภัยให้!”
มู่หรงฉานก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม ลึกในดวงตาทอแววเจ้าเล่ห์
ยามพี่ชายกำลังลำบาก ฮองเฮากลับปฏิเสธการช่วยเหลือ เช่นนั้นก็อย่ามาโทษนางก็แล้วกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องในครานี้ เดิมทีก็เป็นความผิดของตระกูลเฟิ่งอยู่แล้ว
ไทฮองไทเฮาออกคำสั่งทันที
“ให้ฮ่องเต้กับฮองเฮามาที่นี่!”
ครู่ต่อมา ฮองเต้และฮองเฮาก็มาถึงตำหนักหวั่นโซ่วติด ๆ กัน
ไทฮองไทเฮาตีหน้าเย็นชา เฟิ่งจิ่วเหยียนเคยเห็นบ่อยจนชินตา
“ถวายบังคม…”
ทันทีที่นางเปล่งเสียงพูด ไทฮองไทเฮาก็แสยะยิ้ม
“ไม่ต้อง! ข้าไม่อยากรับการคารวะจากฮองเฮา!”
เซียวอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เสด็จย่า เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
“เจ้าถามนางสิ แล้วก็ไปถามบิดาคนดีของนางด้วย! จะได้รู้ว่าตระกูลเฟิ่งทำเรื่องอันใดไว้!”
มู่หรงฉานยืนอยู่ด้านข้าง กล่าวอย่างเป็นห่วงว่า
“ไทฮองไทเฮาทรงอย่าพิโรธเลยเพคะ ท่านเพิ่งเสวยยาไป”
เฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงอยู่ในท่าทำความเคารพ นัยน์ตาก่อเกิดความระแวง
คงไม่ใช่ว่า ไทฮองไทเฮารู้ถึงตัวตนของนางแล้วหรอกนะ?
โทสะของไทฮองไทเฮาไม่ลดกลับยิ่งเพิ่มขึ้น
“ฮ่องเต้ ตอนนั้นหากมิใช่เพราะฮ่องเต้องค์ก่อนทรงมีกระแสรับสั่ง กล่าวว่าบุตรีของตระกูลเฟิ่งมีโชคชะตาที่ดี สามารถปกปักแคว้นหนานฉีให้รุ่งเรืองมิเสื่อมคลาย เจ้าจะแต่งนางเข้ามาเป็นฮองเฮาได้อย่างไร?
“แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่า ตระกูลเฟิ่งแต่งเรื่องโป้ปดมดเท็จ ติดสินบนพระในวัดหลงหัว ตอนพระอาจารย์ทำนายในครานั้น ได้เปลี่ยนหนังสือแห่งโชคชะตาของพวกนาง!
“เฟิ่งเวยเฉียงผู้นี้ หาได้มีโชคชะตาลิขิตให้เป็นฮองเฮาไม่!!”
ทันทีที่ถ้อยคำเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา ทั่วบริเวณก็เงียบกริบ
เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างจับสังเกตได้ยาก
ส่วนเซียวอวี้ก็มองมาที่นางแปลก ๆ จากนั้นก็หันไปมองไทฮองไทเฮา
เขามีสีหน้าเคร่งขรึม
“เสด็จย่า เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หวังว่าท่านจะระมัดระวังคำพูด”
ดวงตาของไทฮองไทเฮาท้วมท้นไปด้วยความเยือกเย็น
“ข้าจำเป็นต้องปรักปรำตระกูลเฟิ่งด้วยหรือ?
“พระรูปนั้นรับสารภาพแล้ว!
“หากไม่เชื่อ จะเรียกคนตระกูลเฟิ่งเข้าวัง มาโต้แย้งก็ย่อมได้!”
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
นายท่านเฟิ่งก็เข้ามาในวังอย่างเร่งรีบ