บทที่ 291

ความโกรธเกรี้ยวของเซียวอวี้พลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนจะเลื่อนมาปรากฏบนนัยน์ตา

นางสนมในวังหลังนั้น มีสนมนางใดบ้างที่มิต้องการความโปรดปรานจากเขา มีนาง เฟิ่งเวยเฉียง อยากได้ความโปรดปรานจากเขาหากแต่มิยอมรับ กลับมาเล่นเนื้อเล่นตัวต่อหน้าเขาอีก

หากนางมิยินยอม เหตุใดเมื่อคืนวานถึงได้ยั่วยวนเขาเช่นนั้น?

หลังจากทุกอย่างจบลงแล้ว นางยังคิดสร้างเรื่องขึ้นมาอีก เหตุใดต้องทำให้เขาลำบากเช่นนี้ด้วย!

เช่นนี้จักไม่ให้เขาโกรธโมโหได้อย่างไร?

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับด้วยท่าทีจริงจัง

“หม่อมฉันทำให้ฝ่าบาทได้รับความอยุติธรรมแล้ว”

ความเยือกเย็นบนร่างของเซียวอวี้มิได้จางหายไป หากแต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบาลงเล็กน้อย

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเราได้รับความอยุติธรรมเช่นนี้ เช่นนั้นฮองเฮาก็สมควรชดใช้

“หากว่าเจ้าตั้งครรภ์จริง ๆ แล้วไซร้ ย่อมเป็นเรื่องที่ทุกคนปิติยินดีอย่างแน่นอน

“ยาคุมกำเนิดนั้น หากเจ้ากล้าแตะต้องละก็ เราจักสังหารสาวใช้ที่จงรักภักดีต่อเจ้า”

เขาไม่มีทางบอกนางว่าเมื่อคืนวานนี้ ยามที่เขาเห็นนางเมามายเช่นนั้น เขาหาได้ทำจนไปถึงขั้นตอนสุดท้ายไม่

นับว่าหาได้ยากที่เขาจักทำตัวเป็นบัณฑิตเช่นนี้

ยามที่คิดได้นั้น ทำเอาเขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก

หากเมื่อคืนวานเขาจัดการนางจริง ๆ ละก็ เขาคงมิต้องมานั่งคิดว่าขาดทุนเช่นนี้

ฉากหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนรับปากเซียวอวี้ไป หากแต่ภายในใจกลับคิดถึงเรื่องอื่นอยู่

ถึงแม้ว่านางจักไม่ใช้ยาคุมกำเนิด แต่นางก็ไม่มีทางให้กำเนิดรัชทายาทของจักรพรรดิออกมาอย่างแน่นอน

……

ด้านนอกตำหนัก

ซุนหมัวมัวจ้องมองไปที่เหลียนซวงราวกับว่านางกำลังเฝ้านักโทษก็ไม่ปาน

ซุนหมัวมัวพลันก่นด่าสาปแช่งเสียงเบาออกมา

“เจ้ามันคนใจดำ! เดิมทีฮองเฮาดีต่อเจ้ายิ่งนัก เหตุใดเจ้าถึงทำร้ายพระนางเช่นนี้ได้! ประเดี๋ยวฝ่าบาทจักต้องสั่งสับร่างเจ้าออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้นอย่างแน่นอน!”

เหลียนซวงหาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่

นางกังวลใจถึงฮองเฮามากกว่าชะตากรรมของตนเองเสียอีก

ไม่นานนัก ฝ่าบาทจึงเสด็จออกมา

เหลียนซวงจึงรีบร้อนคุกเข่าเพื่อรอการลงโทษในทันที

ซุนหมัวมัวเม้มริมฝีปากของตนเองลงเล็กน้อย พลางรอฟังบทลงโทษจากฝ่าบาท

ทว่า ฝ่าบาทกลับเดินตรงออกไปหาได้เอ่ยซักถามอันใดไม่

ซุนหมัวมัว:?

“ฝ่าบาทเพคะ!” ซุนหมัวมัวรีบไล่ตามฮ่องเต้ไปในทันที

เซียวอวี้หยุดฝีเท้าของตนเอง ก่อนจะหันมามองนางด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเย็นชา

ซุนหมัวมัวจึงเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเป็นกังวลว่า

“ฝ่าบาทเพคะ เหลียนซวงสตรีร้ายนางนั้นวางแผนสังหาร…”

เซียวอวี้ที่หวงแหนคำพูดของตนเองราวกับทองคำนั้น จึงส่งสัญญาณให้หลิวซื่อเหลียงที่ติดตามเขา

“ตบรางวัล”

พูดจบ เซียวอวี้จึงเดินออกจากตำหนักหย่งเหอไป

หลังจากนั้น หลิวซื่อเหลียงจึงหยิบแผ่นทองคำออกมายัดไว้ในมือของซุนหมัวมัว พลางเอ่ยกำชับออกมาว่า

“เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีมาก จากนี้ไปเจ้าก็ช่วยเป็นหูเป็นตาเรื่องข้าวปลาอาหารและชีวิตประจำวันของฮองเฮาด้วย”

ซุนหมัวมัวอีกด้านหนึ่งก็นึกดีใจกับรางวัลที่ได้รับ ทว่าอีกด้านหนึ่งนางนึกเป็นกังวลยิ่งนัก

“หลิวกงกง เหลียนซวงก่อเรื่องเลวร้ายมากถึงเพียงนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงมิคิดจัดการเรื่องนี้?”

หลิวซื่อเหลียงที่ติดตามรับใช้ฮ่องเต้มานานหลายปีนั้น ลักษณะนิสัยของฝ่าบาท ถึงแม้ว่าเขามิเข้าใจทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ย่อมรู้ใจพระองค์เจ็ดแปดส่วน

หากเหลียนซวงมีความผิดจริง ฝ่าบาทย่อมมิมีทางปล่อยนางไปอย่างแน่นอน

ความจริงเป็นเช่นไรนั้น หลิวซื่อเหลียงพอจะคาดเดาได้ในระดับหนึ่ง

ยาคุมกำเนิดนี้ ย่อมต้องเป็นความตั้งใจของฮองเฮาอย่างแน่นอน