บทที่ 298

เมื่อเฉียวม่อเห็นฝ่าบาทเดินออกจากตำหนักหย่งเหอไปนั้น นางจึงรีบติดตามไปในทันที

นางที่เป็นเพียงองครักษ์อารักขาประตูนั้น โดยปกติแล้วหากมิได้มีพระราชโองการเรียกตัวย่อมมิอาจเข้ามาในวังได้

ในฐานะที่นางเป็นสตรีนั้น เกรงว่าไม่ว่าจักมียศถาบรรดาศักดิ์ใหญ่โตเพียงใด ก็มิอาจเข้าร่วมการว่าความหรือการประชุมเพื่อพูดคุยเรื่องบ้านเมืองได้

หากว่ากันแล้ว นางมีโอกาสน้อยมากนักที่จะได้พบฮ่องเต้

ยามที่นางอยากจะเอ่ยเรื่องบางอย่างออกมานั้น กลับเห็นนัยน์ตาที่แดงก่ำทั้งสองข้างของฮ่องเต้เข้าเสียก่อน ราวกับอยากจะสังหารผู้ใดก็ไม่ปาน

นางพลันรู้สึกหวาดผวาไปในทันที

ความประทับใจที่ฝ่าบาทมีให้แก่นางนั้น อย่างมากที่สุดคือท่าทีเข้มงวดหรือใบหน้าที่มีรอยยิ้ม หาได้น่ากลัวเท่ากับวันนี้ไม่

“เรื่องใด?” กลิ่นอายที่แผ่ออกมาทั่วร่างของเซียวอวี้ราวกับประติมากรรมน้ำแข็งก็ไม่ปาน สามารถแช่แข็งความอบอุ่นโดยรอบที่หลงเหลืออยู่

เฉียวม่อที่ได้สติกลับมานั้น นางจึงรีบยกมือขึ้นคำนับในทันที

“หม่อมฉันมีพิมพ์เขียวอาวุธที่หม่อมฉันอยากจะนำมาถวายแด่ฝ่าบาทเพคะ!”

ลมหนาวที่พัดผ่านหน้าทำเอารู้สึกความเจ็บปวดขึ้นมา

ในฐานะฮ่องเต้ของแผ่นดินนั้น เพียงพริบตาเดียวความคิดของเซียวอวี้ก็ถูกดึงออกมาจากเรื่องส่วนตัวของตนเองในทันที

เขารับพิมพ์เขียวอาวุธขึ้นมาดูคร่าว ๆ

พริบตาเดียวแววตาพลันปรากฏความปิติยินดีออกมา ก่อนจะเอ่ยชมเชยยกย่องเฉียวม่อว่า

“เราได้ยินถึงความสามารถของเจ้ามาไม่น้อยเลย คิดค้นยุทโธปกรณ์ใหม่ ๆ ขึ้นมา ให้เจ้าเข้ามาเป็นองครักษ์อารักขาประตูนั้น นับว่าเป็นการกีดกั้นพรสวรรค์ของเจ้าจริง ๆ ”

เฉียวม่อโค้งกายคำนับ ทว่า แววตาหาได้มีความรู้สึกดีใจที่ตนเองได้รับคำชมไม่

นั่นเป็นเพราะนางมิได้วาดรูปนี้ขึ้นมาด้วยตนเอง หากแต่เป็นนางที่ไปขโมยมาจากห้องของศิษย์พี่

……

ตำหนักหย่งเหอ

ซุนหมัวมัวคล้ายกับสุนัขล่าเนื้อที่ดมกลิ่นก็ไม่ปาน นางรีบเข้ามารายงานแก่เฟิ่งจิ่วเหยียนโดยไว

“ฮองเฮาเพคะ แม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นสตรีผู้หนึ่ง ท่านจะมิป้องกันนางมิได้นะเพคะ เพียงแค่ได้ยินว่าฝ่าบาทก้าวเท้าออกจากตำหนักไปนั้น นางก็รีบก้าวตามติดออกไปเลยเพคะ

“ในยามนี้ ทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มพูดคุยกันที่ศาลาจุยอวิ๋น!

“จุ๊ จุ๊... ฉากนั้น หากว่าฮองเฮาได้เห็นละก็ ย่อมมิอาจรับได้อย่างแน่นอนเพคะ แม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นั้นหาได้รู้จักประมาณตนไม่ ทั้งยังพูดคุยหัวเราะยิ้มแย้มต่อหน้าบุรุษอีก”

สิ่งที่ซุนหมัวมัวเอ่ยออกมานั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้รู้สึกอันใดไม่

นางยืนคัดอักษรอยู่ ด้านข้างมีเหลียนซวงกำลังคอยฝนหมึกให้นางด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลาย

เมื่อซุนหมัวมัวเห็นว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนยังมีท่าทีใจเย็นนั้น นางจึงอดมิได้ที่จะชื่นชมออกมา

ฮองเฮาก็คือฮองเฮา หาได้เหมือนนางสนมทั่วไปไม่ หากว่าได้ยินฝ่าบาทไปเข้าใกล้สตรีนางอื่นเมื่อใด พวกนางคงมิได้ที่จะกระโดดเข้าไปร่วมวงในทันที