บทที่ 305

ไทฮองไทเฮาก็ประหลาดใจเล็กน้อย เนื่องจากไม่คาดคิดว่าฮ่องเต้จะยินยอมปลดฮองเฮาอย่างง่ายดาย

ดูเหมือนว่าตอนนั้นที่เขาคัดค้านการปลดฮองเฮา คงเพราะเห็นแก่บุตรในครรภ์ของฮองเฮาเป็นแน่

ทว่าหลังจากนั้น เซียวอวี้ก็กล่าวเสริมว่า

“เพียงแต่เรื่องนี้มิอาจทำโดยพลการ เราจึงต้องการทราบว่าเสด็จย่าประสงค์จะปลดฮองเฮาด้วยเหตุผลใด?”

ไทฮองไทเฮาไตร่ตรองอยู่สักพัก

หากฮองเฮาไม่ได้กระทำความผิดร้ายแรง ก็มิอาจปลดนางลงจากตำแหน่งได้ตามอำเภอใจจริง

ทว่า ก็มิอาจเปิดเผยหนังสือแห่งโชคชะตาออกสู่สาธารณชนได้เช่นกัน

เวลานี้นางประสบกับความลำบากใจ

“เช่นนั้นประกาศต่อสาธารณชนว่านางป่วยด้วยโรคเรื้อรัง!”

……

ข่าวการแท้งบุตรของฮองเฮา ได้แพร่กระจายไปยังตระกูลเฟิ่งที่อยู่นอกพระราชวังอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้ทราบข่าวแล้ว นายท่านเฟิ่งรู้สึกราวกับได้เผชิญกับศัตรูที่ชั่วร้าย ร่างกายพลันทรุดลงบนเก้าอี้

“ทารกน้อย ไม่มีแล้วหรือ?”

หลานชายของเขา ว่าที่องค์รัชทายาทในอนาคต และความรุ่งโรจน์ของตระกูลเฟิ่ง พลันสูญสิ้นหมดแล้ว!

ด้านฮูหยินเฟิ่งกลับกังวลเกี่ยวกับร่างกายหงส์ของฮองเฮามากกว่า

นางกำชับเฟิ่งเหยียนเฉิน

“เจ้าต้องไปสืบมาให้ละเอียดหน่อย ตอนนี้ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง และยาพิษนั้นทำร้ายนางสาหัสหรือไม่...”

นายท่านเฟิ่งพลันกระโดดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ถูกต้อง! ไปสืบมา ไปสืบว่ามันจะส่งผลต่อการตั้งครรภ์ของนางในวันข้างหน้าหรือไม่!”

หากว่าครรภ์นี้แท้งไปแล้ว ก็ตั้งครรภ์ใหม่อีกครั้งได้!

ฮูหยินเฟิ่งรู้สึกผิดหวังต่อคำพูดนี้ของเขาอย่างเหลือแสน

ในขณะเดียวกัน

ภายในตำหนักหย่งเหอ

เมื่อคืนที่ผ่านมามีการทรมานข้าหลวงครั้งใหญ่เกิดขึ้น ทว่าไม่พบตัวผู้ที่วางยาพิษ กลับได้ค้นพบสายลับที่มาจากตำหนักอื่น ๆ หลายคนโดยบังเอิญ

เปรียบเสมือนได้ประสบสายฝนยามวสันตฤดู กระบวนการยุ่งเหยิง ทว่าผลลัพธ์น่าชื่นใจเป็นพิเศษ

แม้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนถูกพิษร้าย ทว่าขับพิษได้ทันท่วงที หลังจากได้พักผ่อนเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ยามนี้จึงเกือบจะหายดี และสามารถลุกออกจากเตียงได้แล้ว

เหตุผลหลักเพราะในยามปกตินางบำรุงร่างกายอย่างดี จึงฟื้นตัวได้เร็วกว่าคนทั่วไป

ในยามบ่าย เซียวอวี้เสด็จมาเยือน

เมื่อฮ่องเต้มาถึง ผู้คนในตำหนักหย่งเหอล้วนประหวั่นพรั่นพรึงทั่วหน้า

เช้านี้ด้านนอกตำหนักยังมีคราบเลือดหลงเหลือ ต้องขัดล้างอยู่หลายหน เพิ่งจะสะอาดหมดจดนี่เอง

ด้านในตำหนักมีเพียงฮ่องเต้ฮองเฮาสองพระองค์

เซียวอวี้พูดเข้าประเด็นทันที

“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เจ้าต้องย้ายไปอยู่ที่ตำหนักเย็น”

หากว่านางสนมอื่น ๆ ได้ยินเช่นนี้ พลันสติจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปฏิกิริยาของเฟิ่งจิ่วเหยียนกลับราบเรียบ

นางมิได้เข้าวังมาเพื่อตำแหน่งฮองเฮาแต่แรก

เพียงแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า การเป็นฮองเฮามีข้อได้เปรียบมิน้อย

เมื่อมีอำนาจอยู่ในมือแล้วไซร้ จึงจะเอาชนะศัตรูได้

กระนั้น อำนาจยิ่งใหญ่ใด ๆ ก็ล้วนอยู่ภายใต้อำนาจของจักรพรรดิ ครั้งที่แล้วที่นางใช้อำนาจฮองเฮาลงโทษเฉียวม่อ ก็ได้รับคำเตือนจากเซียวอวี้ว่าอย่าได้มีเป็นครั้งที่สอง

ดังนั้นสำหรับนางในเวลานี้ ตำแหน่งฮองเฮามิได้น่าเสียดายเลย ในทางตรงกันข้าม กลับเป็นเพราะตำแหน่งนี้จึงถูกจับตามองทุกฝีก้าว เสมือนการถูกมัดมือมัดเท้าจำกัดอิสรภาพก็มิปาน

การอยู่ในตำหนักเย็นยังมีประโยชน์เสียมากกว่า เนื่องจากการอารักขาหละหลวม ส่งเสริมให้นางกระทำการต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ” นางย่อกายคำนับ

เซียวอวี้จับจ้องมองนางอย่างมั่งคง

“ตำหนิเราหรือไม่”