บทที่ 311

ไทฮองไทเฮาเสด็จมายังตำหนักเย็นด้วยพระองค์เอง แฝงไปด้วยความแปลกประหลาด

และแล้ว ลางสังหรณ์เฟิ่งจิ่วเหยียนนั้นไม่มีผิด

คนที่มาไม่ได้มีเพียงไทฮองไทเฮา ยังมีนางข้าหลวงหนึ่งคน

นางข้าหลวงคนนั้นถือถาดไม้สีดำ สิ่งของที่วางอยู่บนถาด ทำให้คนเห็นแล้วอกสั่นขวัญแขวน

มีผ้าขาว สุราหนึ่งจอก ยังมีกริชเล่มหนึ่ง

เหลียนซวงแสดงสีหน้าหวาดกลัว เบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ

ไทฮองไทเฮาต้องการที่จะ...ประหารฮองเฮา? ! !

นางรีบหันไปมองพระนางของตนเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนถวายความเคารพ สวมอาภรณ์ธรรมดา ยากที่จะบดบังความสง่างามของนางได้

นางก็มองเห็นสิ่งของพวกนั้นแล้ว ท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แม้ภูเขาไท่พังทลายลงต่อหน้าก็ตาม

“ถวายบังคมไทฮองไทเฮา”

สายตาไทฮองไทเฮามองผ่านนาง มีคนประคองเดินไปนั่งบนที่นั่งหลักอย่างเชื่องช้า

“ตอนนี้ข้าดูแลจัดการวังหลัง ควรแบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาท”

“ฮองเฮา เจ้ารู้ไหม ระยะนี้ที่วังหน้า เกิดปัญหาวุ่นวายเพราะเรื่องของเจ้า?”

แววตาน้ำเสียงไทฮองไทเฮา ล้วนเต็มไปด้วยความตำหนิติเตียน

ราวกับเฟิ่งจิ่วเหยียนก็คือคนร้ายคนนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับริมฝีปากพูดขึ้นมาว่า “หม่อมฉันอยู่ในตำหนักเย็น ไม่ทราบเรื่องของวังหน้า”

สีหน้าไทฮองไทเฮาเคร่งขรึม

“ข้าก็รู้ว่าเจ้าบริสุทธิ์ แต่ไม่ว่าอย่างไร ปัญหาที่ตระกูลเฟิ่งก่อขึ้นมา ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ

“ข้าป่าวประกาศต่อภายนอกว่า เจ้าป่วยเป็นโรคแปลกประหลาด ถือเป็นการให้เกียรติเจ้ากับตระกูลเฟิ่งอย่างมากแล้ว

“หากเปิดเผยความจริงที่หลอกลวงเบื้องสูง เกรงว่าตระกูลเฟิ่งของเจ้า จะต้องถูกประหารทั้งตระกูล!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสบสายตาเฉียบขาดของไทฮองไทเฮา

“เพคะ”

นางพูดเพียงคำเดียว เหมือนนอบน้อมคล้อยตาม แต่ก็เหมือนอย่างขอไปที

ไทฮองไทเฮาพูดช้าลงเล็กน้อย สายตาที่มองดูนาง แสดงให้เห็นถึงความเสียดาย

“เจ้าอย่าถือโทษข้า

“ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษวังหน้าที่บีบคั้นเกินไป ขอให้ฝ่าบาทให้เหตุผลในการปลดฮองเฮา ต่อให้พูดว่าเจ้าป่วย ก็มีขุนนางเก่าแก่ไม่เชื่อ

“ด้วยเหตุนี้ จำต้องให้ฮองเฮาออกเดินทางไปเองแล้ว”

เมื่อผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าจะสังหารคน ถือเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนการทานข้าวนอนหลับ

ต่อให้ไทฮองไทเฮาสวดมนต์บูชาพระพุทธเจ้ามานานหลายปี ก็ไม่สามารถล้างจิตใจอาฆาตของนางให้สะอาดได้

“ออกเดินทาง” คำนี้ เหลียนซวงฟังแล้วสั่นเทา

นางรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะร้องขอว่า

“ไทฮองไทเฮา ขอร้องท่านให้เมตตาให้อภัยฮองเฮา...”

นางพูดขึ้นมา ไทฮองไทเฮาก็แสดงออกถึงความรำคาญ พร้อมพูดสั่งว่า

“อุดปากของนางไว้ ลากตัวออกไป!”