บทที่ 315

“มีทั้งหมด...สามคน ข้าไม่ค่อยได้เห็นอีกสองคนนั้น”

“แม่นางเมิ่งมีคำสั่ง...พวกเรา เราก็ทำตาม”

ชายขายผักพูดไปด้วย เลือดไหลไปด้วย

ไม่ค่อยได้เห็น ซึ่งก็คือเคยเห็นบ้างแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอีก

“อีกสองคนนั้นมีลักษณะเป็นยังไง”

“คนหนึ่งบนใบหน้ามีไฝ ส่วนอีกคนหนึ่ง...คนนั้นชอบไปบ่อนเล่นการพนัน เป็นคนที่มีนิสัยลักขโมย หน้าตาปากแหลมแก้มเหมือนลิง...ท่านผู้กล้า ปล่อยข้าไปเถอะ ที่ข้ารู้ก็ล้วนบอกหมดแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้กริชเชยคางของเขาขึ้นมา

“ทำไมพวกเจ้าต้องฟังคำสั่งเฉียวม่อ”

ชายขายผักเสียเลือดมาก จนอ่อนแรงอย่างยิ่ง

“พวกเรา... พวกเราล้วนถูกราชสำนักออกหมายนำจับ...เป็นโจรเจียงหยาง หากไม่เชื่อฟังนาง ก็จะส่งตัวพวกเราไปให้ทางการ”

“เชื่อฟังนาง นางให้เงินพวกเราได้ใช้จ่าย...”

“อีกอย่าง...นางวางยาพิษพวกเรา...ให้ยาถอนพิษพวกเราตามเวลาที่กำหนด ไม่อย่างนั้น...ก็จะตาย”

“ท่านผู้กล้า ตอนนี้ข้าหักหลังนาง ไม่มีทางรอดแล้ว

“ขอร้องท่าน...ให้ข้าได้ตายอย่างรวดเร็วด้วยเถอะ!”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นชา พร้อมพูดขึ้นมาว่า “ได้”

จากนั้นนางยกมีดขึ้นมาแล้วปาดลง ปาดคอชายขายผักตาย

เดิมก็เป็นอาชญากรรายใหญ่ ตายไปก็ไม่เสียดาย

นางเก็บมีดเข้าฝัก ลุกขึ้นเดินออกมาจากในห้องนั้น

แสงจันทร์สาดส่องบนตัวนาง สะอาด บริสุทธิ์

นางโยนทองคำก้อนหนึ่งให้กับเถ้าแก่ พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“จัดการฝังศพเสีย นอกจากนี้ ยังต้องให้เจ้าไปตามหาคนอีกสองคน”

เถ้าแก่แสดงท่าทีไม่ปฏิเสธแม้จะต้องตายเป็นหมื่นครั้ง พร้อมพูดขึ้นมาว่า “เชิญท่านบอกมา”

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

เฉียวม่อนอนไม่หลับทั้งคืน

นางพยายามวาดแบบมากมาย แต่ล้วนใช้ไม่ได้การ

สิ่งสำคัญคือแผงฉนวนกันความร้อน ใช้วัสดุอะไรดี

นางอ่านตำรามากมายจนขอบตาดำ ในที่สุดก็หาเจอสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า “หินเซวียนอิง” หลังจากหินเซวียนอิงถูกหลอมละลายจะกลายเป็นเหมือนเหล็กเหมือนหยก แข็งแกร่ง กันความร้อน

เฉียวม่อดีใจกับสิ่งที่ค้นพบนี้มาก

แต่เมื่อพลิกอ่านต่อไป รอยยิ้มของนางก็แข็งทื่อขึ้นมา

ในตำราเขียนไว้ว่า เหมืองหินเซวียนอิงในตอนนี้ ถูกขุดจนหมดเมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้ว

เฉียวม่อหงุดหงิดหัวเสียอย่างมาก

รู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก นางไม่น่าเอาภาพอาวุธแผ่นนั้นไปถวายเพื่อแลกกับคุณงามความดี

นางเชื่อมั่นในความสามารถของศิษย์พี่เกินไป

ความจริงแล้ว สิ่งที่ศิษย์พี่วาดออกมา ก็มีที่เป็นเหมือนสิ่งไร้ค่าไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ไม่มีหินเซวียนอิง ปืนหอกไฟรูปแบบใหม่นี้ ก็พูดได้เพียงปากเปล่า

หลังจากผ่านไปหลายวัน

เฉียวม่อเพิ่งออกเวร จวนองครักษ์อารักขาประตู ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน

“ใต้เท้าเมิ่ง มีแม่ลูกคู่หนึ่งมาหาท่าน”

เฉียวม่อพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“ให้พวกเขาเข้ามา”