บทที่ 321

เฉียวม่อไต่ถามด้วยความเป็นห่วงก่อน

“ฉี่หยาง ไม่ได้เจอกันนานเลย เจ้าสบายดีหรือไม่?”

จางฉี่หยางไม่อยากจะโทษนาง ทว่าเมื่อคิดถึงคำพูดทำร้ายจิตใจที่นางพูดเมื่อวันนั้น ก็ยากที่เขาจะใช้ใจที่เคยเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใสมาเผชิญหน้ากับนาง

เขาตอบนางอย่างรักษามารยาทที่ควรจะมีอย่างเต็มที่ว่า

“ขอบคุณใต้เท้าที่เป็นห่วง ข้า...สบายดี”

เดิมเขาคิดจะบอกนางว่า...ท่านแม่เสียชีวิตแล้ว ท่ามกลางการเคี่ยวกรำจากความอดอยากและความเจ็บป่วย นางตายจากไปอย่างทุกข์ทรมาน

ทว่านางกลับถามต่อทันทีว่า

“เจ้ารู้จักกับซูฮ่วนได้อย่างไร?”

จางฉี่หยางตอบมั่ว ๆ

“เป็นเรื่องบังเอิญน่ะ”

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของศิษย์พี่

คิดดูแล้วศิษย์พี่เองก็คงไม่มีทางบอกเขาจนทำให้เขาต้องเข้ามาพัวพันด้วย

จากนั้นเฉียวม่อแสดงสีหน้าเศร้าเสียใจแล้วตรงเข้าประเด็น

“ฉี่หยาง ที่วันนั้นข้าปฏิเสธไม่รับเจ้าเป็นศิษย์ ที่จริงแล้วเพราะข้าไม่อาจทำใจให้เจ้าไปตายในสนามรบได้

“ข้ากับพ่อของเจ้าเป็นสหายที่ดีต่อกัน เรื่องของเขา จนตอนนี้ข้า...ข้าก็ยังไม่อาจทำใจได้ลง

“เจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของเขา ข้าเพียงหวังให้เจ้าได้มีชีวิตที่สงบสุข เจ้าเข้าใจความลำบากใจของข้าหรือไม่?”

จางฉี่หยางยังคงมีมิตรภาพเก่าต่อนางอยู่

ถึงอย่างไรวีรบุรุษที่เขาเลื่อมใสในวัยเยาว์ก็คือแม่ทัพน้อยเมิ่ง

ยามนี้นางปรารถนาดีต่อเขาอย่างจริงใจ ต่อให้เขาไม่เห็นด้วยกับวิธีการของนาง เขาก็ยังไม่อาจโทษนางหรือโกรธนางได้ลง

“ท่านแม่ทัพน้อย ข้ายังคงคิดอยากเข้ากองทัพ ยามนี้ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้ว ขอท่านอย่าได้ห้ามข้าอีกเลย”

เฉียวม่อพยักหน้าแล้วตบที่ไหล่ของเขาหนัก ๆ

“ต่อไปหากมีเรื่องอะไรก็ต้องบอกข้าก่อน คนอื่นไม่อาจเชื่อใจได้ข้ากับพ่อเจ้าผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ข้าย่อมต้องปกป้องเจ้าเป็นอย่างดี”

ดวงตาของจางฉี่หยางแดงเรื่อ

เขาเปิดปาก คิดอยากจะบอกนางว่าท่านแม่น่ะ...

ทว่านางกลับพูดต่อว่า

“จริงสิ เรื่องที่เจ้ามีหินเซวียนอิง เหตุใดวันนั้นเจ้าจึงไม่บอกข้า?

“ที่จริงแล้วหากเจ้าอยากเข้าร่วมกองทัพจริง ๆ ข้าสามารถช่วยเจ้าเป็นกรณีพิเศษได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหินเซวียนอิงนั้นล้ำค่าถึงขนาดแลกตำแหน่งแม่ทัพได้เชียวนะ ยิ่งกว่านั้น นั่นยังเป็นเหมืองหินเซวียนอิง

“เจ้ากลับนำออกมาเป็นของขวัญกราบอาจารย์ ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”