บทที่ 343

เซียวอวี้ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน ราวกับพยายามจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยังมีท่าทีสงบเงียบ หาได้มีท่าทีตื่นตระหนกใด ๆ ไม่

ในเมื่อนางเป็นถึงฮองเฮา เหตุใดนางถึงจะไม่ใช้อำนาจสิทธิพิเศษของฮองเฮาเล่า?

หากจะลงโทษเฉียวม่อได้นั้น ด่านที่ต้องผ่านไปให้ได้ก็คือเซียวอวี้

บางที เพียงแค่อาการบาดเจ็บของนางอาจจะยังไม่เพียงพอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่เตรียมคำพูดของตนเองเอาไว้ ยามที่นางกำลังจะเปิดปาดกล่าวออกมานั้น กลับได้ยิน

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซียวอวี้เอ่ยออกมาอย่างเสียงดังว่า

“จับกุมเมิ่งเฉียวม่อเข้าคุก!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงกับเงียบไปในทันที

เขาจักตัดสินใจเช่นนี้จริง ๆ หรือ?

ด้านนอกตำหนัก

เมื่อรู้ว่าฝ่าบาทต้องการจะลงโทษตนเองนั้น เฉียวม่อตกใจยิ่งนัก

นางที่เป็นขุนนางที่จงรักภักดีต่อแคว้นหนานฉี มิต้องเอ่ยถึงเรื่องที่นางมิได้เป็นคนลอบสังหารฮองเฮา ถึงแม้ว่านางจักทำจริง ๆ ฝ่าบาทก็มิอาจลงโทษนางเช่นนี้ได้

ฝ่าบาทยังมิทันได้ฟังคำพูดของนางเลย เหตุใดถึงได้ตัดสินใจว่าคำพูดของฮองเฮาเป็นเรื่องจริงแล้วเล่า!

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันหาได้ทำการลอบสังหารไม่ หม่อมฉันมิได้ทำ!”

ไม่ว่าเฉียวม่อจักตะโกนร้องเรียกอย่างไร นางก็มิได้ยินเสียงตอบกลับมาเลยสักคำ

นั่นทำให้นางรู้สึกผิดหวังยิ่งนัก

นางที่มีฐานะเป็นถึงแม่ทัพน้อยเมิ่ง เป็นดั่งวีรบุรุษที่ทุกคนให้ความเคารพรัก ทั้งยังเป็นถึงขุนนางที่ฝ่าบาทให้การโปรดปราน เหตุใดนางยังมิอาจเอาชนะศิษย์พี่ของนางได้อีก!

หรือเป็นเพราะว่าศิษย์พี่เป็นถึงฮองเฮา ฉะนั้นแล้ว อำนาจภายในวังหลวงนางจึงมิอาจล้ำเส้นเข้ามาได้งั้นหรือ?

เฉียวม่อมิคิดยอมแพ้

นางมิอาจเข้าคุกได้

นางต้องหาวิธีช่วยเหลือตนเอง!

ทว่า ในยามนี้ แม้แต่พระพักตร์ของฮ่องเต้นางจะมิอาจได้เห็น

ทั้งยังมิมีผู้ใดฟังคำอธิบายของนางอีก

เกรงว่า แม้นางจะเอ่ยความจริงออกไปก็คงมิมีผู้ใดเชื่อ

ถึงอย่างไร สตรีที่อ่อนแอเช่นฮองเฮานั้น นางจักสามารถเอาชนะท่านแม่ทัพหญิงที่ผ่านศึกมานับร้อยครั้งไปได้อย่างไร...

ในขณะเดียวกัน

ภายในตำหนักหย่งเหอ

ถึงแม้ว่าเซียวอวี้จะลงโทษเฉียวม่อไปนั้น หากแต่เขามีเรื่องที่ต้องการจะกล่าวกับเฟิ่งจิ่วเหยียนเสียก่อน

“ความโกรธของเจ้า เราอนุญาตให้เจ้าระบายความโกรธออกไปได้

“หลังจากผ่านไปสองเดือนแล้วไซร้ คนจักต้องได้รับการปล่อยตัว”

เซียวอวี้มิได้โง่

ทว่า ในบางครั้งบางครา เขาก็เต็มใจที่จะ “โง่เง่า” เช่นกัน

เฉกเช่นในคราที่เขาโปรดปรานหลิงเยี่ยนเอ๋อร์นั้น เขาก็สามารถให้อภัยกับความชั่วร้ายที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ทำได้เช่นกัน

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การกระทำของฮองเฮานั้น หาได้เป็นอันใดไม่

ขอเพียงแค่ให้นางรับรู้เอาไว้ว่า การให้อภัยของเขาก็มีขีดจำกัดเช่นเดียวกัน

เฟิงจิ่วเหยียนหลับตาลง ใบหน้าของนางหาได้มีอารมณ์ใด ๆ ปรากฏออกมาไม่

“เพคะ”

เซียวอวี้มองไปที่แขนของนางอีกครั้ง ดวงตากลับปรากฏความอ่อนโยนที่แม้แต่เจ้าตัวก็มิทันรู้สึกตัวขึ้นมาเพียงชั่วครู่

อีกฝั่งหนึ่ง

เมื่อเฉียวม่อถูกส่งเข้าคุกแล้วนั้น

เหล่าผู้คุมที่รู้ว่ามีสถานะเป็นถึงท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งนั้น พวกเขาจึงมีท่าทีเคารพนางเสียหลายส่วน

ถึงแม้ว่านางจักมีโทษก็ตาม ทว่า พวกเขาย่อมต้องทำตามกฎเกณฑ์ที่ตนเองได้รับ

เฉียวม่อที่อยู่คนเดียวภายในห้องขังนั้น ในห้องขังทั้งมืดและชื้น ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าบางอย่างอีกด้วย