บทที่ 351

เฉินจี๋รู้ได้ทันทีว่าซูฮ่วนได้รับบาดเจ็บสาหัส คิดอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ พลันคิดได้ว่าตนเองเป็นราชองครักษ์ของฝ่าบาท ยึดถือความปลอดภัยของฝ่าบาทเป็นสำคัญ เขาจึงถอยกลับมายืนจุดเดิม

“คุณชายซู ต้องการให้เชิญหมอมารักษาเจ้าหรือไม่”

เฉินจี๋สมกับเป็นคนของเซียวอวี้จริง ๆ ช่างไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด เฉกเช่นเดียวกับเจ้านายของตน

คนได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ย่อมต้องการหมอมารักษา

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ไปทูลฝ่าบาท ซูฮ่วนได้ทำสิ่งที่เขาฝากฝังไว้สำเร็จแล้ว”

ขณะที่เอ่ย นางได้ยื่นกระบอกไม้ไผ่ส่งสาส์นกระบอกหนึ่งให้เขาด้วย

เฉินจี๋หันกายกลับไปและเข้าไปรายงานภายในห้องพักแรมทันที

“นายท่าน คุณชายซูกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก

ภายในห้อง เซียวอวี้ยังมิได้เข้านอน

เขากำลังหารือเรื่องการจัดทำแผนที่ป้องกันประเทศสี่ทิศฉบับใหม่อยู่กับรุ่ยอ๋องและแม่ทัพหลี่

ซูฮ่วนกลับมาในเวลานี้ จึงทำให้เขารู้สึกผิดคาดยิ่งนัก

เขามองออกไปข้างนอก กลับไม่เห็นเงาร่างของซูฮ่วนแล้ว

เฉินจี๋รู้สึกงุนงงเช่นกัน เพียงชั่วพริบตาที่เขาหันหลังกลับ บุคคลนั้นพลันหายวับไปแล้ว

ทว่าเขาไม่มีเวลาให้คิดมาก อันดับแรกต้องรีบส่งมอบกระบอกไม้ไผ่ส่งสาส์นให้ฝ่าบาทก่อน

หลังจากที่เซียวอวี้เปิดมันเองกับมือ พลันได้พบว่ามีแผนที่ป้องกันประเทศที่หายไปนั้นอยู่ข้างใน!

แผนที่ป้องกันประเทศสี่ทิศของแคว้นหนานฉี ยังคงสภาพเดิมไว้โดยไร้การแตะต้อง!

ซูฮ่วนได้นำพวกมันกลับมาให้แล้ว

รุ่ยอ๋องและแม่ทัพหลี่พลันตกตะลึงพรึงเพริด

“ฝ่าบาท เป็นผู้ใดที่ตามหาแผนที่ป้องกันประเทศนี้กลับมาได้พ่ะย่ะค่ะ?”

สามารถตามล่าหาแผนที่ป้องกันประเทศคืนมา โดยไร้ซึ่งเบาะแสใด ๆ ภายในเวลาเพียงห้าวัน นี่คือผู้มีฝีมือระดับเทพเจ้า!

คนผู้นี้ได้ช่วยชีวิตของพวกเขาทั้งสองเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นได้ช่วยหนานฉีทั้งแคว้นด้วย!

เซียวอวี้รีบเก็บแผนที่ป้องกันประเทศไว้อย่างรวดเร็ว พลางถลันลุกขึ้นเดินออกไปนอกประตู

ทว่าไม่เห็นเงาร่างของซูฮ่วนอยู่ข้างนอกประตูอีกแล้ว

สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือคราบเลือดบนพื้นทางเดิน

เซียวอวี้ทอดสายตามองไปที่ทางเดินว่างเปล่าไร้ผู้คน พลางเอ่ยถามเฉินจี๋

“เขาบาดเจ็บหนักเชียวหรือ”

เฉินจี๋ทูลตอบว่า “ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

แววตาของเซียวอวี้ฉายความซับซ้อนเล็กน้อย

วีรบุรุษผู้ทรงคุณธรรมเช่นนี้ สมควรได้รับป้ายทองไว้ชีวิตโดยไร้ข้อกังขา

และในเวลานี้

ด้านนอกของสถานที่พักแรม

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้เข้ามานั่งในรถม้าแล้ว

สารถีคืออู๋ไป๋มิใช่ใครอื่น

รถม้าห้อตะบึงออกไป

ผ่านไปครึ่งทาง อู๋ไป๋ก็ทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามผ่านทางม่านรถม้าด้วยความกังวล

“แม่ทัพน้อย ท่านไม่ได้รับบาดเจ็บจริงหรือขอรับ?