บทที่ 354

ณ ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮากำลังตระกองกอดพระธิดาโดยสายเลือดซึ่งมิได้พบหน้ามานานหลายปี ด้วยน้ำตาคลอหน่วย

“ฉีเอ๋อร์! ลูกของข้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว...แม่เฝ้าคิดถึงเจ้าทั้งวันทั้งคืน สวรรค์เห็นแล้วคงจะเมตตา และส่งเจ้ากลับคืนมาแล้ว...”

หนิงเฟยก็นั่งอยู่ด้านข้างด้วยความสุขใจมากล้น พลางยกมือเช็ดน้ำตาอย่างตื้นตันใจ

“พี่หญิง ท่านป้าคิดคำนึงถึงท่านทุกวันคืน เฝ้าแต่นับวันรอคอย ท่านควรจะกลับมาตั้งนานแล้ว ท่านป้าเป็นห่วงท่านเสียจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าก็เป็นห่วงท่าน กลัวว่าแคว้นต้าเซี่ยจะผิดสัญญาคืนคำ...โชคดีที่ท่านกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

องค์หญิงใหญ่ยืดหลังตั้งตรง ดวงตาเป็นสีแดงระเรื่อ ทว่ามิได้หลั่งน้ำตามากนัก

ระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาในแคว้นต้าเซี่ย น้ำตาของนางได้เหือดแห้งไปนานแล้ว

“เสด็จแม่เพคะ หลังจากที่ฮ่องเต้ชราของต้าเซี่ยสิ้นพระชนม์ โอรสของเขาขึ้นครองราชย์แทน หม่อมฉันกลายเป็นพระสนมของอดีตฮ่องเต้ กลับกลายเป็นว่าเดรัจฉานนั้น...เขายังต้องการครอบครองหม่อมฉันด้วย!”

เมื่อไทเฮาได้ยินเช่นนั้น พลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ว่าอันใดนะ! เขาไร้ยางอายและทำตัวขัดหลักคุณธรรมขนาดนี้เชียวหรือ? ลูกของข้า เจ้าได้...”

องค์หญิงใหญ่ส่ายศีรษะทันที พลันเปลี่ยนความเจ็บแค้นให้เป็นรอยยิ้ม

“ลูกไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จหรอกเพคะ

“เสด็จแม่เพคะ การที่หม่อมฉันกลับมาตุภูมิได้เช่นนี้ ต้องขอบคุณแม่ทัพน้อยเมิ่งเช่นกัน

หากว่าเขาไม่ได้สังหารศัตรูอย่างกล้าหาญ พิชิตรัฐเหลียง และข่มขวัญแคว้นอื่น เกรงว่าแคว้นต้าเซี่ยก็ไม่ยอมปล่อยตัวกลับมาง่าย ๆ ”

ไทเฮากุมมือของนางเอาไว้แน่น หัวใจยังคงหวาดผวาอยู่

“ข้าเองก็พอจะรู้เรื่องนี้มาบ้าง การที่เมิ่งเฉียวม่อรบชนะศัตรูนั้น ถือเป็นการช่วยเจ้าทางอ้อม ข้าจะต้องตอบแทนนางอย่างงาม!”

องค์หญิงใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย และกล่าวว่า “จริง ๆ แล้ว เมื่อประมาณสองปีก่อนหน้านี้ หม่อมฉันมีโอกาสได้ติดต่อกับแม่ทัพน้อยเมิ่ง พบว่านางเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากเพคะ”

หนิงเฟยตอบพร้อมรอยยิ้ม “พี่หญิงและแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นั้นยังมีวาสนาต่อกันเช่นนี้เอง!”

ไทเฮามีมุมมองต่างจากคำพูดโพล่งไม่ยั้งคิดของหนิงเฟย ซึ่งมิทราบเบื้องลึกเบื้องหลัง นางรู้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนนั้นเป็นอย่างไร และในเวลานี้ได้หวนนึกคิดยังรู้สึกหวาดกลัวมิเสื่อมคลาย

สีหน้าของนางแข็ง็ง็วค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบหลังมือขององค์หญิงใหญ่เบา ๆ

“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง ข้าจะตอบแทนรางวัลอย่างงาม!”

ทันใดนั้น ไทเฮาก็นึกขึ้นมาได้

“เอ่ยถึงเมิ่งเฉียวม่อผู้นั้น ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้นางลอบสังหารฮองเฮา และถูกจับเข้าคุกไปแล้ว”

หนิงเฟยผงกศีรษะ “ท่านป้าจำได้ไม่ผิด มีเรื่องเช่นนี้จริงเพคะ”

นัยน์ตาขององค์หญิงใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“ฮองเฮาผู้นั้นมิใช่ว่าจะรับมือได้ง่าย ๆ สตรีเฉกเช่นนางนั้น ข้าเคยรับมือในวังหลังของแคว้นต้าเซี่ยมามากนักต่อนัก ภายนอกแสดงออกว่าเยือกเย็น ทว่าความจริงแอบบงการบุรุษ

“แม่ทัพน้อยเมิ่งจะต้องถูกนางใส่ร้ายอย่างแน่นอน”

กุ้ยหมัวมัวก็คล้อยตามเช่นกัน

“ไม่ผิดเพคะ! องค์หญิงใหญ่ ท่านคงยังไม่รู้ว่านางทำให้ฝ่าบาททรงลุ่มหลง...”

“หุบปากซะ! ฮองเฮาจะเป็นอย่างไร เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาวิพากษ์วิจารณ์” ไทเฮาหันกลับไปตำหนิกุ้ยหมัวมัวอย่างเย็นชา

กุ้ยหมัวมัวพลันเงียบเสียงลง และก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ

ในตอนแรกนั้นองค์หญิงใหญ่มิได้ถามมากความ กลับรอจนไทเฮาเข้าบรรทมแล้ว นางจึงเรียกกุ้ยหมัวมัวมาหาเป็นการส่วนตัว และสอบถาม

“กุ้ยหมัวมัว ฮองเฮากระทำสิ่งใดบ้าง เจ้าจงค่อย ๆ บอกเล่าให้ข้าฟังโดยละเอียด”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้แล้ว กุ้ยหมัวมัวมีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ