บทที่ 366

ณ เมืองหลวง

ชายแดนทั้งสี่ทิศเกิดศึกต่อสู้อย่างต่อเนื่อง เซียวอวี้มีราชกิจยุ่งจนไม่มีเวลามาวังหลัง

จิ้งเฟยมายังห้องทรงพระอักษรบ่อยครั้ง แต่ก็ได้เจอฝ่าบาทน้อยครั้งมาก

กลางปลายเดือนมีนาคม เฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับข่าวจากอู๋ไป๋

สิ่งที่นางต้องการ ถูกส่งมาจากชายแดนเหนือแล้ว

ศพของทหารกองทัพมังกรพยัคฆ์หลายคนนั้น ถูกเก็บไว้ในสถานที่เก็บศพชั่วคราว

คืนวันนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนออกจากวังไปตรวจสอบด้วยตนเอง

บนใบหน้าของนางปกคลุมไปด้วยความเยือกเย็น

เฉียวม่อทำเพื่อความเห็นแก่ตัวของตนเอง ทำร้ายคนตายตั้งมากมายขนาดนี้

พวกเขาจำนวนมาก ไม่ได้ตายอยู่ในมือกองทัพรัฐเหลียง แต่ถูกเฉียวม่อวางแผนชั่วช้าไว้ก่อนแล้ว

อู๋ไป๋รู้ความจริงแล้ว โกรธโมโหอย่างมาก

“แม่ทัพน้อย จะต้องให้เฉียวม่อชดใช้ด้วยเลือด ถึงค่อยสามารถปลอบโยนวิญญาณของพี่น้องเราในสวรรค์ได้!”

ทำไมนางถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้!

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนหนักหน่วง เปียกโชกไปด้วยความหนาวเหน็บ

“การศึกทางชายแดนเหนือเป็นอย่างไรบ้าง”

อู๋ไป๋ตอบนาง “แม่ทัพน้อยวางใจ แคว้นจ้าวสู้ฝ่ามาไม่ได้ แผนที่ป้องกันประเทศนั้นเป็นของปลอม ตอนนี้ทหารจ้าวพ่ายแพ้ล่าถอยอย่างต่อเนื่อง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามขึ้นมาอีก “จางฉีหยางล่ะ”

“ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น เด็กคนนี้เหมือนพ่อของเขา องอาจกล้าหาญ ทำศึกกับแคว้นจ้าวในครั้งนี้ เขาได้แสดงความสามารถอย่างโดดเด่น เพียงแต่ว่า...” อู๋ไป๋อยากจะพูดแล้วแต่ก็หยุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“มีอะไรก็พูดมา”

“ความจริงก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ก็คือตอนที่จางฉีหยางเพิ่งไปถึงค่ายเป่ยต้า มักถูกคนลอบทำร้าย แต่มีแม่ทัพเมิ่งคอยปกป้อง อย่างมากก็ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดาก็รู้ เป็นไปได้อย่างมากที่เป็นคำสั่งของเฉียวม่อ

ตอนนั้นจางฉีหยางเพิ่งออกไปจากเมืองหลวง ก็เคยถูกลอบทำร้าย

เฉียวม่อไม่อยากให้จางฉีหยาง สืบหาความจริงเกี่ยวกับการตายของกองทัพมังกรพยัคฆ์

“แม่ทัพน้อย ทางด้านเหลียนซวงจะลงมือเมื่อไหร่?” อู๋ไป๋ถามขึ้นมา

ก่อนที่เหลียนซวงจะออกจากวัง เขาได้ทำตามคำสั่งของแม่ทัพน้อย เตรียมพร้อมทุกอย่างไว้แล้ว รวมถึงจัดการภายในจวนตระกูลเฟิ่ง จัดเตรียม “พ่อ” ของเหลียนซวงที่ป่วยหนัก

ตามแผนการเดิม เมื่อเหลียนซวงกลับถึง “บ้านเกิด” ก็จะมีรถม้าพานางไปยังเมืองอื่น

แต่ตอนนี้ ข้างกายนางมีองครักษ์สองคนคอยติดตาม จึงค่อนข้างร้อนมือ

เขาสามารถที่จะจัดการองครักษ์สองคนนั้นระหว่างทาง แต่ก็กลัวเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำลายแผนการใหญ่ของแม่ทัพน้อย

ดังนั้น ช่วงเวลาลงมือจึงสำคัญอย่างมาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็รู้ในสิ่งสำคัญนี้ จึงพูดสั่งเขา

“รอคำสั่งจากข้า”

“ขอรับ”

หลังจากนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งการไว้อย่างคร่าวๆ แล้วก็กลับวัง

ค่ำคืนดึกดื่น ภายในวังเงียบสงัด

เหลียนซวงจากไปแล้ว ไม่มีใครรอนางตอนกลางดึก

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ภายในห้องนอนที่ว่างเปล่า ภายในใจพลันรู้สึกเศร้า

เหลียนซวงเป็นผู้บริสุทธิ์ เดิมไม่ควรที่จะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้ ตอนนี้หวังเพียงให้นางปลอดภัย

……