บทที่ 368

จิ้งเฟยยังดิ้นรนอยู่ในน้ำ กลับไม่มีใครลงไปช่วยนาง

องค์หญิงใหญ่คว้าจับเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้อย่างแข็งกร้าว

“ผู้ใดเป็นคนผลัก ผู้นั้นก็ลงไปช่วย!”

ที่นี่เป็นตำหนักฉือหนิง องครักษ์ สาวใช้ในบริเวณโดยรอบนี้ ล้วนเป็นคนขององค์หญิงใหญ่

พูดเสร็จ นางก็จะผลักเฟิ่งจิ่วเหยียนลงไปในน้ำ

ช่วงเดือนมีนาคม น้ำในสระเยือกเย็นไปถึงกระดูก

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับไปด้านข้าง หลบเลี่ยงการผลักขององค์หญิงใหญ่ได้

แววตาองค์หญิงใหญ่โกรธจัด

“ฮองเฮา เจ้า...”

ที่ไหนได้ ถึงแม้เฟิ่งจิ่วเหยียนหลบเลี่ยงนางได้ ทว่าพริบตาเดียวก็กระโดดลงไปในน้ำแล้ว

องค์หญิงใหญ่โกรธจัดจนขำหัวเราะ

“ช่วย...ช่วยข้า...” จิ้งเฟยว่ายน้ำไม่เป็น อาภรณ์เครื่องประดับบนตัวทั้งหนาทั้งหนัก ผูกมัดแขนขาของนางไว้

นางผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ในน้ำ ดื่มน้ำเข้าไปเป็นจำนวนมาก สิ้นหวังอย่างที่สุด

เมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย นางยากที่จะสงบสติอารมณ์และมีสติได้

“ช่วยข้า...”

ในขณะที่นางไม่มีเรี่ยวแรงจะดิ้นรนอีก ครั้นกำลังจะจมลงไป ก็มีมือข้างหนึ่งคว้าจับนางไว้

วินาทีนั้น เหมือนแสงแดดส่องลงสู่ในสระน้ำอันเยือกเย็น

ทันใดนั้นก็เหมือนนางสามารถยืนมั่นคงอยู่ในน้ำได้

ฮ่าว...

ศีรษะของนางโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ค่อยเห็นชัดเจนว่าคือฮองเฮา!

ฮองเฮาช่วยนางไว้!

บนฝั่งนั้น

แววตาองค์หญิงใหญ่เยือกเย็น จับจ้องมองดูสองคนที่อยู่ในน้ำด้วยสายตาไม่กะพริบ

ไม่มีคำสั่งของนางให้ลงไปช่วยเหลือ ข้าหลวงที่อยู่บนฝั่งก็ไม่กล้าเคลื่อนไหว

หนิงเฟยก็อยู่ในเหตุการณ์ พูดกล่อมขึ้นมาอย่างเป็นกังวล

“พี่หญิง พอประมาณก็ได้แล้วมั้ง? ปล่อยแบบนี้ต่อไป อาจจะก่อให้เกิดเรื่อง...”

นางคิดว่า พี่หญิงทำไปเพื่อแก้แค้นให้กับนาง จึงจัดการให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทำให้จิ้งเฟยกับฮองเฮาตกน้ำ

ความจริงแล้ว องค์หญิงใหญ่ต้องการพิสูจน์ความจริง

นางได้สืบรู้มาแล้วว่า เฟิ่งเวยเฉียงถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ว่ายน้ำไม่เป็น

ฮองเฮาที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ไม่ใช่เฟิ่งเวยเฉียงอย่างแน่นอน!

เรื่องที่เมิ่งเฉียวม่อสืบรู้ถึงเรื่องการอภิเษกสมรสแทน เป็นความจริง!

องค์หญิงใหญ่ก็ไม่ได้อยากก่อให้เกิดเหตุมีคนเสียชีวิตจริง ๆ เห็นว่าฮองเฮากำลังจะลากตัวจิ้งเฟยขึ้นมาบนฝังแล้ว จึงค่อยสั่งคนลงไปช่วย

จิ้งเฟยหนาวจนสั่นสะท้าน ริมฝีปากเขียว

นางหันไปมององค์หญิงใหญ่กับหนิงเฟย

เมื่อครู่ พวกนางเห็นความตายอยู่ตรงหน้าก็ไม่ช่วย...

ความแค้นนี้ นางจดจำไว้แล้ว!

สาวใช้ชิวหงตกใจจนอกสั่นขวัญหายไปหมด “พระนาง...”

เมื่อครู่นางคิดอยากช่วย วุ่นวายสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

เวลานี้ซุนหมัวมัวก็รีบเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้กับเฟิ่งจิ่วเหยียน

นางอยู่ในวังมาเป็นเวลานานหลายปี เห็นการกลั่นแกล้งกันมานับไม่ถ้วน

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เหลวไหลอย่างมาก

ฮองเฮาไม่ได้อยู่ใกล้จิ้งเฟย ยังถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนผลักจิ้งเฟยตกน้ำ

มีกำลังคนเยอะได้เปรียบจริง ๆ !

ร่างกายเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น บิดน้ำออกจากแขนเสื้ออย่างกระฉับกระเฉง พร้อมสั่งชิวหง

“ประคองจิ้งเฟยไปห้องโถงด้านข้าง หาอาภรณ์ที่แห้งสะอาดเปลี่ยนเสีย”

องค์หญิงใหญ่ก็พูดขึ้นมา

“ฮองเฮาก็ไปพักที่ห้องโถงด้านข้างก่อนเถอะ สภาพของเจ้าตอนนี้ ก็ไปเจอหน้าใครไม่ได้”

ในใจหนิงเฟยนั้นหวาดกลัว

คิดไม่ถึงว่าพี่หญิงจะลงมือรุนแรงขนาดนี้ ไม่กล้วฮองเฮากับจิ้งเฟยไปฟ้องฝ่าบาทหรือ?

กลัวอะไรก็ยอมเจออย่างนั้น

ไม่นาน ฝ่าบาทก็มาถึง