บทที่ 370

ตำหนักหย่งเหอ

ซุนหมัวมัววิ่งเข้ามารายงานอย่างมีความสุขในความโชคร้ายของคนอื่น

“ฮองเฮา ท่านทายได้ไหมว่า! เกิดเรื่องกับทางตำหนักซินฮุ่ยแล้ว!

“ไม่ง่ายนักที่ฝ่าบาทจะเข้ามาวังหลัง คืนนี้ต้องการให้จิ้งเฟยร่วมบรรทม แต่ไม่รู้ทำไม จิ้งเฟยทำให้ฝ่าบาทขุ่นเคือง ฝ่าบาทจึงทิ้งนางแล้วก็จากไป ยังลงโทษกักบริเวณนางด้วย!”

ซุนหมัวมัวยิ่งพูดก็ยิ่งสะใจ เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับรู้สึกปวดศีรษะแปลบ ๆ

นายกำลังจัดการกิจการงานทั่วไปของวังหลัง เพียงต้องการให้ทุกเรื่องเรียบร้อยอย่างดีตั้งแต่ต้นจนจบ

ซุนหมัวมัวพูดมากเช่นนี้ นางยากที่จะใจจดใจจ่อ

“ออกไป ไม่มีคำสั่งของข้า ผู้ใดก็ห้ามเข้ามา”

ซุนหมัวมัวไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรผิด

เหลียนซวงกลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านเกิด ในที่สุดนางก็ได้คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮองเฮา แต่ฮองเฮามักจะเมินเฉยกับนาง ทำให้นางน้อยใจยิ่งนัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สนใจท่าทีสีหน้าโศกเศร้าของซุนหมัวมัว มือข้างหนึ่งปัดลูกคิด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“ยังไม่ออกไปอีก?”

ซุนหมัวมัวเพิ่งหันตัว หลังจากเห็นอะไรแล้ว ก็ดีใจตกตะลึงตาค้าง

คือฝ่าบาท? !

นางรีบก้มศีรษะถวายความเคารพ

“บ่าวถวายบังคมฝ่าบาท ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี!”

เฝ้าขอดาวเฝ้าขอเดือน ในที่สุดก็ขอจนฝ่าบาทมาแล้ว!

เพลี้ยง...

ลูกคิดในมือเฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดชะงัก

ภายในห้องเงียบสงัด

นางเงยศีรษะขึ้นมา มองดูคนที่มา

……

ในความทรงจำของเซียวอวี้ ตำหนักหย่งเหอมักจะเงียบสงบ

เขานั่งลงบนเก้าอี้ บนโต๊ะมีขนมหวานแต่ละอย่างวางไว้

ของพวกนี้เป็นซุนหมัวมัวจัดเตรียมไว้

นางยิ้มแย้มเบิกบาน ปากก็คอยพูดอยู่อย่างไม่หยุด ราวกับนางต่างหากที่เป็นสนมในตำหนักเย็น ที่จักรพรรดิมาเยี่ยม

เมื่อเทียบกันแล้ว ฮองเฮาเป็นเหมือนนางข้าหลวงปกติ นิ่งคอยทำตามคำสั่งของเขา

ซุนหมัวมัวยิ่งพูดมาก ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความเงียบของฮองเฮา

สุดท้าย เซียวอวี้ก็สั่งกับซุนหมัวมัวด้วยเสียงเข้ม

“ถอยออกไป”

ซุนหมัวมัวอึ้งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็เข้าใจ ฝ่าบาทจะต้องมีงานสำคัญ! ถึงว่าหลิวซื่อเหลียง ไปรอคอยปรนนิบัติอยู่ข้างนอกตั้งแต่แรกแล้ว

นางแสดงออกถึงท่าที “ข้าเข้าใจ” แล้วก็รีบออกไปจากในห้อง พร้อมทั้งปิดประตูให้ด้วย

นับจากเซียวอวี้นั่งลง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ค่อยแอบสังเกต

เขาแลดูอารมณ์ไม่สู้ดี

เซียวอวี้มองดูสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะแวบหนึ่ง พร้อมถามขึ้นมาด้วยเสียงแข็ง

“ค่ำขนาดนี้แล้ว ยังคิดคำนวณพวกนี้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกราบทูลอย่างนอบน้อม “ใช่เพคะ”

ตอนนี้เซียวอวี้มองดูนางก็เหมือนกับลูกคิด ดีดทีหนึ่งก็ขยับทีหนึ่ง

เขาถามขึ้นมาอย่างค่อนข้างจริงจัง

“ฮองเฮา เจ้าเข้าวังมาเพื่ออะไร”