บทที่ 386

ราชทูตสงเหยียนเตรียมตัวมาอย่างดี เขาเอ่ยอธิบาย

“ฮ่องเต้ฉี ฮ่องเต้เราส่งราชทูตนำของขวัญวันเกิดมาถวายให้ท่านโดยเฉพาะ แต่น่าเสียดายระหว่างทางเจอกับนักฆ่าจนได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงต้องเสียเวลาอยู่หลายวัน

“กระหม่อมมาถึงช้าไป ท่านคงไม่ถือสากระมัง?”

เหตุผลนี้ฟังดูไม่ขึ้นเลย

เห็นกันอยู่ว่าเจตนามาถึงช้า เพราะจะรอให้ปืนหอกไฟสร้างเสร็จก่อน ค่อยเข้ามาแทรกแซง!

ชาวเป่ยเยี่ยนช่างอดทนเสียจริง

เหล่าขุนนางหนานฉีรู้สึกผิดอย่างมาก

หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรก กลุ่มคนในกรมศัสตราวุธคงจะไม่รีบร้อนถึงเพียงนี้

ถ่วงเวลาเขาไปสักหนึ่งปีหรือครึ่งปีก็คงดี!

เซียวอวี้เย้ยหยัน

“ราชทูตช่างมีหูตาเฉียบไวยิ่งนัก”

สงเหยียนดูเหมือนเคารพนอบน้อม

“ฮ่องเต้ฉีทรงชมเกินไปแล้ว!”

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนมาที่หัวข้อสำคัญ “ฮ่องเต้ฉี กระหม่อมจะเข้าชมปืนหอกไฟได้เมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ? หนานฉีเป็นแคว้นใหญ่ คิดว่าคงมีจิตใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร ไม่เหมือนกับแคว้นเล็กอย่างตงเว่ย”

เหล่าขุนนางในที่นั้นต่างกระวนกระวายใจ

ทุกคนรู้ดีว่า “มังกรไฟ” ที่แคว้นตงเว่ยสร้างขึ้นมานั้น ตกเป็นเป้าสายตาของมหาอำนาจอย่างเป่ยเยี่ยน และทำเช่นเดียวกันคืออ้างว่าขอเข้าชม เพื่อต้องการจะแอบลักจำภาพอาวุธ

แม้ตงเว่ยจะเป็นแคว้นเล็ก ทว่ามีความกล้าหาญที่จะปฏิเสธเป่ยเยี่ยน

ไม่คาดคิดว่าเป่ยเยี่ยนจะใช้กำลังแย่งชิง โดยอ้างเหตุผลว่าตงเว่ยไม่เคารพแคว้นเป่ยเยี่ยน จึงเคลื่อนทัพบุกมาโจมตี

แคว้นตงเว่ยที่น่าสงสาร สร้าง “มังกรไฟ” ขึ้นมาหนึ่งเครื่องอย่างเร่งรีบ แต่ไม่อาจต้านทานกองกำลังนับหมื่นนับพันของเป่ยเยี่ยนได้ จึงถูกเป่ยเยี่ยนยึดครองจนแคว้นล่มสลาย

หลังจากนั้น แคว้นเป่ยเยี่ยนก็อาศัย “มังกรไฟ” ที่แย่งชิงมาจากตงเว่ยวางอำนาจบาตรใหญ่

เมื่อครู่สงเหยียนเอ่ยถึงแคว้นตงเว่ยเพื่อต้องการตอกย้ำหนานฉี

ช่างโอหังยิ่งนัก!

เหล่าขุนนางหนานฉีต่างอัดอั้นตันใจ

เหตุใดเป่ยเยี่ยนถึงต้องการแย่งชิงทุกอย่าง!

จะต้องยอมมอบปืนหอกไฟให้จริงหรือ? และไม่มีวิธีจัดการกับมันใช่หรือไม่!

......

ณ คุกเทียนเหลา

องค์หญิงใหญ่เสด็จมาเยี่ยมเฉียวม่อ เมื่อเห็นบาดแผลบนตัวของนาง ทั้งเจ็บปวดและโมโห

“เจ้ากลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร? เหตุใดพวกเขาถึงกล้าทำกับเจ้าเช่นนี้!”

นี่เพิ่งผ่านไปเพียงสองวันเท่านั้น

ไม่กล้าจะคิดเลยว่าหากต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต จะถูกทรมานจนมีสภาพเป็นเช่นไร

เฉียวม่อลากสังขารที่มีแต่บาดแผลมานอนคว่ำอยู่ข้างประตูคุก พร้อมกับวิงวอน

“องค์หญิงใหญ่ ช่วยหม่อมฉันด้วย...”

องค์หญิงใหญ่กุมมือนางโดยไม่รังเกียจ

“ข้ามาวันนี้เพื่อจะบอกข่าวดีกับเจ้า

“ปรมาจารย์ช่างหล่อจากเป่ยเยี่ยนต้องการจะเข้าชมปืนหอกไฟที่สร้างใหม่ชุดนั้น

“พวกเขามาด้วยจุดประสงค์ร้าย แต่นี่กลับเป็นโอกาสดีของเจ้า!

“หากเจ้าแบ่งเบาความกังวลพระทัยของฝ่าบาทจนผ่านพ้นปัญหาไปได้ ความดีความชอบนี้จะชดเชยความผิดได้อย่างแน่นอน”

ดวงตาของเฉียวม่อเปล่งประกาย

นี่ถือว่าสวรรค์ช่วยนางไว้จริง ๆ!

เป่ยเยี่ยนมาได้จังหวะเหมาะ!

ตามที่คาดไว้ เช้าวันรุ่งขึ้นเฉียวม่อก็ถูกนำตัวออกจากคุกเทียนเหลาชั่วคราว

ณ ห้องทรงพระอักษร

เฉียวม่อคุกเข่าอยู่บนพื้นในสภาพของนักโทษ องค์หญิงใหญ่คอยต่อสู้เพื่อนางอยู่ข้าง ๆ

“ฝ่าบาท เราไม่อาจปฏิเสธราชทูตเป่ยเยี่ยนอย่างเปิดเผย ทว่าก็ไม่อาจมองดูพวกเขาแอบลักจำผลงานอย่างจนปัญญา

“วิธีที่ดีต่อทั้งสองฝ่ายก็คือ รีบแก้ไขปืนหอกไฟขึ้นมาชุดหนึ่ง ไม่ให้มองเห็นกลไกลึกลับภายใน