บทที่ 392

ระยะทางของคุกเทียนเหลานั้นอยู่ใกล้กับพระราชวังเป็นอย่างมาก

หากเกิดเหตุการณ์นักโทษแหกคุกเมื่อใดนั้น ทางราชวังก็สามารถเข้าจัดการและควบคุมได้ในทันที

ในยามนี้ บริเวณพื้นที่เปิดโล่งของคุกเทียนเหลานั้น เฉียวม่อกำลังถูกคุ้มกันโดยกองทัพอินทรีเหิน นางอาศัยการต่อสู้ของพวกเขาเพื่อให้เหลือหนทางสีเลือดให้กับตนเอง นับตั้งแต่แหกคุกจนมาถึงที่ตรงนี้ได้นั้น นางได้จะทะลวงเกราะป้องกันด่านที่สามแล้ว

ด้านหน้าคือด่านสุดท้ายของการหลบหนีในครานี้

ขอเพียงแค่นางสามารถทะลวงออกไปจนถึงประตูหลักได้เมื่อใดนั้น นางก็จะสามารถหลบหนีออกไปได้สำเร็จ

เหล่าเจ้าหน้าที่ในราชสำนักมีมากมายนัก ในมือพลันถือโล่ถือหอกเอาไว้ แปลงขบวนเป็นกำแพงมนุษย์เพื่อต้านทานการโจมตีของเหล่ากองทัพอินทรีเหิน

ในขณะเดียวกัน รอบด้านทั้งสี่พลันถูกโอบล้อมไปด้วยกำแพงสูงและหอคอยปราการ ด้านบนกำแพงมีพลธนูยืนรออยู่นับไม่ถ้วน

พวกเขาง้างคันธนูจนสุดสาย พร้อมทั้งลูกธนูนับหมื่นที่พุ่งลงมาในทันที

เหล่ากองทัพอินทรีเหินที่มากกว่าสองร้อยนายนั้น พวกเขาใช้ร่างของตนเองคุ้มกันเฉียวม่อเอาไว้ด้วยวิชาระฆังทองคุ้มกาย ฝ่าการโจมตีออกไปด้วยความยากลำบาก

พวกเขาที่เคยผ่านสนามรบมาเป็นร้อยเป็นพันแล้วนั้น หาได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อความตายไม่

เฉียวม่อที่เห็นพวกเขาเตรียมการที่จะประจัญหน้ากับการต่อสู้แล้ว ภายในใจนึกซาบซึ้งยิ่งนัก ทว่า มิได้มากพอ

นางกำป้ายคำสั่งอินทรีเหินในมือเอาไว้แน่น

ยามที่นางถูกสั่งการให้ย้ายมาประจำการที่เมืองหลวงนั้น เดิมทีป้ายคำสั่งทั้งหมดจักต้องถูกส่งมอบให้กับอาจารย์ของนางเมิ่งฉวี

มีเพียงป้ายคำสั่งอินทรีเหินแผ่นนี้เท่านั้น ที่นางได้สั่งทำของปลอมขึ้นมาอีกหนึ่งชิ้น

ฉะนั้นแล้ว ป้ายคำสั่งอินทรีเหินที่นางส่งคืนไปนั้นจึงเป็นของปลอม

ของจริงอยู่ในมือของนางมาโดยตลอด

ยามที่นางสัมผัสได้ว่าศิษย์พี่กำลังลอบวางแผนจัดการกับนางนั้น นางจึงใช้คำสั่งป้ายนี้ เรียกกำลังคนของกองทัพอินทรีเหินจากค่ายทหารเป่ยต้าย้ายมาที่เมืองหลวงอย่างลับ ๆ

นางจัดพวกเขาให้รั้งรออยู่ภายในเมืองหลวง เพื่อว่าเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้นมาจักได้สามารถเรียกใช้การได้...

ในยามนี้ ประตูที่พวกนางจะหลบหนีออกไปอยู่ใกล้เข้ามาทุกที

เฉียวม่อรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ที่พบด้านนอกประตูยังมีกองทัพอินทรีเหินกำลังรอรับอยู่

พวกเขาเปิดประตูจากด้านนอกเอาไว้

เหล่าทหารในราชสำนักที่ล้อมหน้าล้อมหลังมากมายต้องการที่จะปิดประตูนั้น

ทหารอินทรีเหินหลายคนพลันใช้ร่างกายเป็นเกราะป้องกันกำบังเอาไว้ ให้ตายอย่างไรก็มิยอมปล่อยขอบประตูไป

เพื่อที่จะให้ประตูเปิดเอาไว้ตลอดนั้น พวกเขามิสามารถแยกร่างไปต่อกรกับเหล่าทหารในวังหลวงได้

ถึงแม้จักมีคนถูกลูกธนูยิงที่หลังก็ตาม ทว่า ก็ยังพยายามที่จะเปิดประตูค้างเอาไว้อยู่

พวกเขาพลางร้องตะโกนออกมาว่า

“ท่านแม่ทัพน้อย! เร็วเข้า!”

เฉียวม่อก็อยากจะออกไปเช่นกัน

นางพลันรู้สึกว่ายามนี้การเคลื่อนไหวของกลุ่มพวกพ้องช้าไปมาก นางอยากจะพุ่งออกไปคนเดียวยิ่งนัก

จากตำแหน่งที่นางอยู่ไปถึงหน้าประตูนั้นห่างออกไปไม่ถึงร้อยก้าวเท่านั้น

เฉียวม่อจึงใช้ความเร็วไวของตัวเอง

ทว่า ก็ยังมิไวเท่าลูกธนูอยู่ดี

“ท่านแม่ทัพน้อยระวัง!”

เกราะป้องระฆังทองคุ้มกายของเหล่ากองทัพอินทรีเหินนั้น พลันพังทลายลงในทันทีเพราะการหลบหนีของเฉียวม่อ

ความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือคนนั้น ทำให้พวกเขาวิ่งตามเฉียวม่อไปในทันที

แท้จริงนั้น หากเฉียวม่ออดทนอีกสักนิด พวกเขาก็จะสามารถหลบหนีออกไปได้พร้อม ๆ กัน

ทว่า ในยามนี้ พวกเขาต่างก็กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง จนทำให้ต้องกลับมารวมตัวคุ้มกันให้นางใหม่อีกครั้ง

เหล่าทหารในวังหลวงก็หาได้โง่เง่าไม่

พวกเขาพลันใช้กำลังของตนเองค่อยเคลื่อนกายเข้ามาหากองทัพอินทรีเหินมิต่างกับหินก้อนยักษ์ ทั้งยังโจมตีเหล่ากองทัพอินทรีเหินลงไปทีละคน

ในยามที่เข้าโรมรันกันอยู่นั้น ลูกธนูแหลมคมหลายลูกก็พุ่งยิงไปที่เฉียวม่อในทันที

ด้วยความกระเสือกกระสนที่จะมีชีวิตรอดต่อไปนั้น เฉียวม่อพลันลากทหารของกองทัพอินทรีเหินคนหนึ่งมาเป็นโล่มนุษย์กำบัง

ฉึกฉึก——