บทที่ 412

องค์หญิงใหญ่มองดูคนตรงหน้าอย่างนิ่งอึ้ง

ฮองเฮา...เป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งที่ช่วยชีวิตนางไว้ในปีนั้น!

โอ้พระเจ้า ที่ผ่านมานี้ นางทำอะไรลงไปบ้าง!

นางหลงเชื่อเมิ่งเฉียวม่อ วางแผนทำร้ายฮองเฮา

กระทั่งเปิดเผยเรื่องที่ฮองเฮาอภิเษกสมรสแทน...

นางทำเพื่อเมิ่งเฉียวม่อ ที่เป็นตัวปลอมนั้น เกือบจะฆ่าคนที่มีบุญคุณช่วยชีวิตตนเองไว้ที่แท้จริง ! !

ตอนนี้เวลานี้ องค์หญิงใหญ่เสียใจอย่างมาก สำนึกผิดอย่างที่สุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มมองดูกำไลบนข้อมือ แล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้

ทันใดนั้นดวงตาทั้งสี่ก็มองสบตากัน

แววตาขององค์หญิงใหญ่ แฝงไปด้วยความซับซ้อน น้ำเสียงสั่นเทา

“เจ้า...”

นางมีคำพูดมากมาย กลับไม่รู้จะเริ่มพูดขึ้นมาอย่างไรดี

“แม่ทัพน้อย ขนาดข้อมือของเจ้า ข้าวัดด้วยตนเอง ตอนนี้ เจ้ายังจะปฏิเสธอีกหรือไม่?” องค์หญิงใหญ่จ้องมองดูนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“องค์หญิง...”

องค์หญิงใหญ่พูดขัดนางขึ้นมา

“ข้าช่างโง่ยิ่งนัก ข้า...ข้าร่วมวางแผนกับมิ่งเฉียวม่อ คอยทำร้ายเจ้า เจ้าถือโทษข้า ไม่เชื่อข้า ก็สมควรแล้ว

“ข้า ข้าเนรคุณ! ไม่มีหน้าสู้หน้าเจ้า”

ใบหน้าองค์หญิงใหญ่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ราวกับก่อกรรมทำชั่วร้ายแรง

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุขุม

“องค์หญิง ท่าน...”

องค์หญิงใหญ่พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พูดแทรกคำพูดของนางอีกครั้ง

“เจ้าคือแม่ทัพน้อยเมิ่ง กลับไม่ยอมรับ เพราะกลัวโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงหรือ?”

“ก็ถูก ฝ่าบาทยอมให้มีทรายในดวงตาไม่ได้ หากรู้สถานะที่แท้จริงของเจ้า จะต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่

“เจ้าวางใจ ข้าจะช่วยเจ้ารักษาความลับนี้ไว้!”

องค์หญิงใหญ่ไม่อวดดีหยิ่งผยองเหมือนปกติ กลายเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างยิ่ง

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นชา ไม่พูดอะไรมาก

นางถอดกำไลกลไกออก คืนให้กับอีกฝ่าย

องค์หญิงใหญ่ลูบตรงรอยแยกกำไลกลไกเบา ๆ หวนคิดถึงพร้อมพูดขึ้นมา

“จะว่าไปก็บังเอิญ กำไลนี้สภาพดีมาตลอด แต่ในระหว่างทางที่ข้ากลับเมืองหลวง จู่ ๆ ก็มีรอยร้าวเล็กน้อย”

“เพราะมีตำหนิ ข้าจึงเก็บมันไว้ในคลังสมบัติ ไม่ได้มอบให้เมิ่งเฉียวม่อ

“ตอนนี้ดูแล้ว ล้วนเป็นฟ้าลิขิต

“สิ่งของนี้...เดิมก็ไม่ใช่ของเมิ่งเฉียวม่อ”

นางเงยขึ้นมามองเฟิ่งจิ่วเหยียน แววตาค่อนข้างลึกล้ำ

“ข้าควรจำเจ้าได้ตั้งแต่แรก ดวงตาคู่นี้ แววตาเช่นนี้ ในปีนั้น เจ้ามองดูข้าอย่างสงบอยู่อย่างนี้ พร้อมพูดกับข้าว่า แคว้นหนานฉีจะแข็งแกร่งขึ้นจนไม่มีใครกล้ามารังแก

“แม่ทัพน้อย ข้าติดค้างเจ้า ชดเชยคืนไม่หมดแล้ว

“แต่ข้ายังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าใจ เจ้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสูญเปล่าอยู่ในวังหรือ?”

พระราชวังแห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่ที่นางควรอยู่!