บทที่ 423

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

ทันใดนั้น เซียวอวี้ก็โอบเอวของนาง ดึงคนเข้าสู่อ้อมกอด

นางรีบดิ้นรนผลักเขาออกทันที

เขาจึงกอดนางให้แน่นกว่าเดิม แล้วเอียงศีรษะเกยคางลงบนไหล่ของนาง ริมฝีปากบางปัดผ่านติ่งหู แนวกรามและซอกคอของนาง บางคราดูเหมือนตั้งใจ บางคราดูเหมือนไม่ตั้งใจ

“เราควรจะใช้ไม้แข็งกับเจ้า”

เมื่อกล่าวจบเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ อุ้มคนเข้าไปที่ห้องด้านใน

เฉินจี๋ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกห้องได้ยิน ‘เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด’ ดังขึ้น

ดูเหมือนการเคลื่อนไหวจะรุนแรงมาก

ค่ำคืนนี้ดวงจันทร์ดูงดงามมาก ทว่าเขากลับรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก

ด้านในห้อง

ภายในม่านเตียง

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่บนร่างของเซียวอวี้ ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ

ส่วนคนที่อยู่ด้างล่าง สองมือถูกมัดเอาไว้ หว่างคิ้วที่หล่อเหลาเย็นชาขมวดด้วยความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ปล่อยเรา!”

นางนำมือทั้งสองข้างของเขามามัดเอาไว้ด้วยกัน ทั้งสิ่งที่ใช้มัดก็คือเข็มขัดของเขาเอง

ยามที่สู้กันเมื่อครู่ มวยผมของนางหลุดออกมาบางส่วน ทว่าหาได้ส่งผลต่อความน่าเกรงขามของนางไม่

“ท่านดื่มจนเมาแล้ว ตั้งสติเสีย”

เมื่อพูดจบนางก็พลิกตัวลงจากเตียง

เมื่อครู่ไม่รู้ว่าเซียวอวี้อยู่ ๆ เป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงกับคิดอยากใช้ไม้แข็งกับนาง

นางหาได้ถูกจัดการเอาง่าย ๆ เช่นนั้นไม่!

จู่ ๆ แสงเทียนในห้องก็ดับลง

นางหยุดชะงักก้าวเท้า

ทันใดนั้นด้านหลังก็ปรากฏเงาที่เหมือนกับหัวของปีศาจยักษ์ขึ้น แล้วนางก็ถูกลากเข้าสู่หุบเหวลึกอย่างไม่ทันตั้งตัว...

โครม!

แผ่นหลังนางชิดกับเตียง บุรุษผู้นั้นอยู่ด้านบน กดร่างของนางเอาไว้

นางรู้สึกถึงความอันตรายที่อยู่ในความมืด

เซียวอวี้ก้มศีรษะลงมา รอยยิ้มเย็นแฝงความเมามาย ราวกับสุราที่อยู่ในถังไม้สนที่ทั้งเย็นยะเยือก ทั้งยังร้อนแรงจนทำให้คนแทบสำลัก

“ครั้งหน้าอย่าลืมมัดให้แน่นหน่อยล่ะ”

ชั่วพริบตานั้นลมหายใจเฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดชะงัก

......

ท้องฟ้ายามราตรีมืดสนิทไร้เสียงผู้คน

เฟิ่งเหยียนเฉินประคองภรรยาไปนั่งบนเตียง กลัวว่านางจะได้รับการกระทบกระเทือน