บทที่ 425

“ฮองเฮา เดี๋ยวก็จะได้พบหน้ากับสาวใช้ของเจ้าผู้นั้นแล้ว เหตุใดจึงดูไม่ยินดีเลยเล่า?” เซียวอวี้รู้สึกเบิกบานใจที่วางแผนได้เหนือกว่านางอีกขั้น

เขามองสำรวจคนตรงหน้า คิดอยากเห็นว่านางจะแสดงสีหน้าออกมาอย่างไร

ยามนั้นนางทุ่มเทความคิดอย่างมากในการส่งเหลียนซวงออกจากวัง เขามีลางสังหรณ์ว่านี่ไม่ปกติ จึงจัดวางหมากลับไว้เพิ่ม

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบขึ้นมอง สบตากับเขา

ดวงตาของนางราวกับมีรอยยิ้มบาง ๆ อยู่

เซียวอวี้มองจนตกอยู่ในภวังค์ ทว่าทันใดนั้น...

“เพละ!” เสียงดังขึ้นตามแรงในมือนาง เขาพลันรู้สึกเจ็บปวดบริเวณดวงตาอย่างรุนแรง

ไข่ทั้งฟองนั้น แตกจนเป็นผงสีเหลืองและขาวผสมกันเละเทะ กระจายไปทั่วดวงตาของเขา

“ฮองเฮา เจ้าคิดจะฆ่าสามีหรือไร!”

นางกำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!

......

ณ ชายแดนเหนือ

คู่สามีภรรยาเมิ่งได้รับจดหมาย

แววตาฮูหยินเมิ่งดุดัน

“เฉียวม่อถึงกับทำป้ายคำสั่งอินทรีเหินปลอมขึ้น เช่นนั้นป้ายคำสั่งที่นางส่งคืนมาก่อนหน้านี้ก็เป็นของปลอมหรือ?”

นางรีบปลดกลไกกล่องทันที ป้ายคำสั่งอินทรีด้านในนั้นมองอย่างไรก็เหมือนกับของจริงไม่ผิดเพี้ยน

แม่ทัพเมิ่งรับมันมาดู แล้วหยีตาดูอยู่พักหนึ่ง

“เป็นของปลอม! ชิ้นนี้แกะสลักดอกไม้ไม่ประณีตถึงเพียงนั้น!”

เมื่อกล่าวจบเขาก็ทำลายป้ายคำสั่งปลอมทิ้ง

คนในบ้านเองนั้นยากที่จะป้องกันเสียจริง !

ฮูหยินเมิ่งกล่าวเสียงเย็น “ยามนั้นที่ส่งมอบป้ายคำสั่งให้ท่าน ท่านไม่ได้ตรวจดูให้ดีหรือ?”

แม่ทัพเมิ่งกลัวฮูหยินโมโหที่สุดแล้ว โต้เถียงกันไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงรีบยอมรับผิดทันที

“ล้วนเป็นความผิดของข้า ข้าตาลายเอง...”

“นั่นเจ้าเรียกว่าตาลายหรือ? เจ้าน่ะใจอ่อน!”

สามีของนางผู้นี้ ไม่ว่าเรื่องใดก็ดีไปหมด ทว่าให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากจนเกินไป

เฉียวม่อนั้นถูกเลี้ยงอยู่ข้างกายพวกเขามาตั้งแต่เล็ก สิบกว่าปีแล้ว ย่อมไม่อาจตัดความเป็นครอบครัวได้โดยง่าย

นี่จึงเป็นเรื่องยากที่จะให้ท่านพี่ระวังป้องกันนาง

ต่อให้สงสัยว่าเฉียวม่อเป็นผู้วางแผนทำร้ายกองทัพมังกรพยัคฆ์ ในใจเขาก็ยังคงเหลือความเชื่อใจอยู่

เรื่องในครานี้ใหญ่หลวงเกินไป ฮูหยินเมิ่งไม่อาจปล่อยผ่านง่าย ๆ ได้

“มีความผิดก็ควรยอมรับ ท่านตาลายครั้งหนึ่งเกือบจะทำให้กองทัพอินทรีเหินตายเสียแล้ว เขียนจดหมายขอโทษให้จิ่วเหยียนเสีย”

“ฮูหยินพูดถูกต้อง ข้าจะเขียนเดี๋ยวนี้!” แม่ทัพเมิ่งเองก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง

เขานั่งลงแล้วยกพู่กันขึ้น ภาพเบื้องหน้าดูเลือนรางอยู่บ้าง

“เป็นอะไรไปหรือ?” ฮูหยินเมิ่งถาม

แม่ทัพเมิ่งหันมามองนางแล้วยิ้ม “ไม่มีอะไร กำลังคิดอยู่ว่าจะเขียนอย่างไรดี”

เขาขยี้ตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และรู้สึกแปลก ๆ ที่ตา

ทว่าสามีภรรยาที่อยู่กันมายี่สิบกว่าปี เขาเป็นอะไรย่อมไม่อาจปิดบังฮูหยินเมิ่งได้

ทันใดนั้นฮูหยินเมิ่งก็จับข้อมือของเขา นิ้วเรียวยาวกดลงบนชีพจรของเขา แววตาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

“ตาของท่าน...”

แม่ทัพเมิ่งยื่นมือออกมาแตะที่แขนของนาง

“ฮูหยินอย่าตกใจไปเลย ไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก ยามนั้นถูกรังสีดาบทำร้ายจึงเป็นอาการเรื้อรัง เจ้าดูสิ ข้าขยี้ซักหน่อยก็หายแล้ว”

สีหน้าฮูหยินเมิ่งยังคงฉายความกังวล