บทที่ 436

ณ พระราชวัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับข่าวจากอู๋ไป๋ว่า ร้านขายผ้าไหมทางเมืองหลวงนี้สืบค้นจนหมดแล้ว ทั้งยังมีสมุดรายชื่อคนที่ซื้อผ้าไหมลายดอกในช่วงหกปีที่ผ่านมาด้วย

สมุดรายชื่อนี้ผ่านการคัดกรองแล้ว

คนที่ยืนยันชัดเจนว่าไม่ใช่คนวางยาพิษ จะมีการทำเครื่องหมายไว้หมดแล้ว

พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนในเมืองหลวงที่เกิดและโตที่นี่ พร้อมกับมีประวัติที่ดี

ส่วนที่เหลือ ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อค้าเร่ที่เดินทางผ่านไปมาไม่มีที่อยู่แน่ชัด จึงจำเป็นต้องสืบสวนเพิ่มเติม

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ในวังไม่อาจทำสิ่งใดได้มากนัก ดังนั้นจึงคิดว่าวันพรุ่งนี้จะออกไปนอกวังสักครั้ง

ในขณะนั้นเอง ซุนหมัวมัวก็หอบดอกไม้เป็นกองเดินเข้ามา

“ฮองเฮา ดอกไม้เหล่านี้จำเป็นต้องใช้ในเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา ท่านลองดูสิเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้าดูแล้วก็จัดการได้เลย”

ซุนหมัวมัวรู้สึกแปลกใจที่ได้รับความโปรดปราน “เพคะ บ่าวจะทุ่มเทเต็มที่ จะช่วยฮองเฮาจัดเตรียมงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาครั้งนี้ให้ออกมาดี!”

ไม่นานนัก พระสนมเจียและนางสนมคนอื่น ๆ ก็มาถึง

“ฮองเฮา หลายวันมานี้นอกวังมีข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับท่านมากมาย ทางราชสำนักถึงขั้นเรียกร้องให้ฝ่าบาททรงถอดถอนท่าน แม้ว่าแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นั้นจะเป็นแม่ทัพที่ดีปกป้องแว่นแคว้น แต่ก็ไม่ควรปรักปรำท่านเพราะการตายของนาง!” พระสนมเจียรู้สึกโมโหอย่างมาก

พระสนมเจียงดูสงบนิ่งกว่า นางเอ่ยโดยคาดเดาว่า

“ฮองเฮา ข่าวลือเหล่านี้อยู่ ๆ ก็แพร่สะพัดขึ้นมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จะต้องมีคนแอบก่อกวนอยู่เบื้องหลัง และยุยงปลุกปั่นชาวบ้านที่ไร้สมองเหล่านั้น

“กลัวแต่ว่า เพื่อปลอบขวัญจิตใจราษฎรแล้ว ฝ่าบาทจะทรงผลักไสท่านออกจากตำแหน่ง”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย “เรื่องของราชสำนัก วังหลังไม่ควรแสดงความคิดเห็น”

ทั้งสองมองหน้ากัน พร้อมก้มศีรษะยอมรับผิดโดยทันที

“เพคะ ฮองเฮา เช่นนั้นพวกเราช่วยท่านร้อยดอกไม้ดีหรือไม่เพคะ?”

ณ ตำหนักเสียนซิ่ง

หนิงเฟยกับเสียนเฟยกำลังชื่นชมกับดอกไม้ ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกนึกคิดอย่างอื่น

“ดอกไม้ของท่านพี่นี้ดูแลเป็นอย่างดี ท่านจะตัดใจส่งไปตำหนักหย่งเหอ เพื่อให้ฮองเฮาใช้ในงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาจริงหรือ?”

เสียนเฟยร่างกายอ่อนเพลียอย่างมาก นางหันข้างพิงเก้าอี้ บนใบหน้ามีรอยยิ้ม

“ดอกไม้ไม่อาจบานสะพรั่งอยู่ตลอดไป หากมีคนมากมายได้เห็นและชื่นชมพวกมัน นั่นถึงจะไม่เสียแรงเปล่า”

หนิงเฟยเย้ยหยัน

“ในหมู่ราษฎรเกิดกระแสการถอดถอนฮองเฮา ฮองเฮาจะรักษาตำแหน่งไม่ให้สั่นคลอนได้หรือไม่ และเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาครั้งนี้จะจัดขึ้นได้หรือไม่ สองเรื่องนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด ท่านพี่จะไม่รอดูไปก่อนหรือ? ระวังว่าจะได้ไม่คุ้มเสีย”

เสียนเฟยไม่โต้แย้ง ทั้งตัวดูสงบนิ่ง

“ข้าไม่ได้เรียกร้องสิ่งใด ยิ่งไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจะได้หรือเสีย แต่น้องหญิง ตอนนี้จิ้งเฟยก็ช่วยดูแลวังหลังทั้งหกตำหนักแล้ว เจ้าก็มีเวลาว่างแล้ว มิสู้มาช่วยข้าเตรียมงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ในใจหนิงเฟยมีความรู้สึกโกรธแค้น