บทที่ 438

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักงัน สันหลังเหยียดตรง และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

มือข้างหนึ่งของนางถูกเซียวอวี้กุมเอาไว้

เมื่อรู้ว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด นางจึงรีบแกะมือของเขาออกทันที

เซียวอวี้พลันเปลี่ยนเป็นจับคางของนาง ทำท่าเหมือนต้องการจะจูบนาง

นางรีบถอยหลบทันที ทว่ากลับเห็นเขาหยุดนิ่ง และส่งยิ้มมาให้นาง

ในรอยยิ้มนั้นแฝงทั้งการหยอกล้อและการเย้าแหย่

“เราคิดว่าเจ้าไร้ยางอายถึงขั้นว่าไม่หวาดกลัวสิ่งใดเลย ทำไม ก็เข้าใจเป็นอย่างดีมิใช่หรือ? แม่ทัพน้อย...ไม่ใช่ประสบการณ์โชกโชนหรอกรึ”

นิ้วเรียวยาวของเขาเกี่ยวคางของนางให้ยกขึ้นเบา ๆ เผยให้เห็นส่วนโค้งของลำคอ เขาจูบลงไปเบา ๆ บนคอของนางโดยไม่ทันตั้งตัว

แผ่นหลังของเฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกชาขึ้นมาทันที

“ปล่อย...”

เซียวอวี้คว้าเอวของนางไว้ ทันใดนั้นพลันก้มศีรษะลงไปที่ซอกคอของนาง

“มันทรมานมาก ขอเราพักหน่อยเถอะ”

ดูเหมือนคนที่เหนื่อยล้าอย่างเต็มที่ผู้นี้ พบเจอสถานที่ที่ได้พักผ่อนอย่างสงบ ทั้งตัวรู้สึกผ่อนคลาย

ทั้งดูเหมือนสัตว์ป่าที่ก่อนหน้ายังดุร้าย ตอนนี้กลับเชื่องลง และขดตัวหมอบอยู่ข้าง ๆ ขาเจ้านาย

ดูสงบนิ่ง

กระทั่งว่านอนสอนง่าย

ผ่านไปไม่นานเขาก็อธิบายด้วยเสียงแหบพร่า

“เราควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เป็นความผิดของน้องชายต่างมารดาเจ้า เป็นเขาที่นำสมุดดอกไห่ถังนี้มาให้เรา

“ฮองเฮา...เรายังทรมานมาก ทำอย่างไรดี?”

ขณะที่พูด เขาก็คว้ามือของนางไว้ด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย พยายามจะทำอะไรบางอย่าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้มืออีกข้างหนึ่งผลักเขาออก สีหน้าดูเยือกเย็น

“ฝึกควบคุมลมหายใจ ท่านกอดหม่อมฉันก็จะยิ่งทรมาน”

ไอ้บ้าเฟิ่งหมิงเซวียน...

แขนของเซียวอวี้ออกแรงรัดแน่นขึ้น และกอดเฟิ่งจิ่วเหยียนแน่นขึ้นกว่าเดิม

ลมหายใจของเขาวนเวียนไปมา และหยุดอยู่ที่ข้างใบหูของนาง

“นั่นก็ต้องกอดไว้...แม้ทรมานก็ต้องกอดไว้

“ฮองเฮา เราชอบเจ้าจริง ๆ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า เราต้องใช้พลังควบคุมจิตให้สงบมากเพียงใด ถึงจะบังคับตนเองไม่ให้แตะต้องเจ้า

“เราก็แค่อยากให้เจ้ารู้ว่า เราหวงแหนเจ้า”

“คนแซ่ต้วนผู้นั้น เขาทำได้หรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างตรงไปตรงมา : “เขาก็ทำได้ ท่านจะบอกว่าตนเองดีก็ได้ แต่ไม่สามารถด้อยค่าคนอื่นแล้วมาบอกว่าตนเองดีกว่า”

เซียวอวี้ : “เราดีกว่าเขา หากเจ้ารู้จักเราก่อน เจ้าจะต้องชอบเราอย่างแน่นอน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่แน่ใจว่า เขาเอาความมั่นใจมากมายเพียงนั้นมาจากที่ใด

ถึงแม้จะบอกว่าเขาเป็นถึงฮ่องเต้ ทว่าแต่ละคนนั้นก็มีดีแตกต่างกันไป

ทันใดนั้น เซียวอวี้นึกบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“เรื่องที่เจ้าเคยทำกับเรา ก็เคยทำกับคนแซ่ต้วนผู้นั้นด้วยใช่หรือไม่!”