บทที่ 447

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนและเซียวอวี้หารือกันแล้วนั้น พวกเขาจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้เหลียนชวงฟังเสียก่อน

ส่วนเหลียนซวงจักร่วมมือหรือไม่นั้น ให้นางเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเอง

หลังจากที่เหลียนซวงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วนางถึงกับตกตะลึงไปในทันที

“ฮองเฮาเพคะ ท่านบอกว่าข้า... ข้าเป็นหลานสาวของราชครูเฉิน?!”

อีกทั้งคนในตระกูลของนางทั้งหมด ทุกคนถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานคิดก่อกบฏ

เรื่องนี้ทำให้นางมิอาจยอมรับได้ มือไม้ถึงกับสั่นเทาไปในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงจับมือนางด้วยความแผ่วเบา

“มิต้องกังวลไป ฝ่าบาทไม่มีทางโทษเจ้าเพราะเรื่องเช่นนี้”

เหลียนซวงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าออกมา ทว่า นางก็คิดไปถึงเรื่องของฮองเฮา

“ฮองเฮาเพคะ ท่านหมายความว่า รูปภาพอสรพิษเก้าหางนั้น บ่าวเคยเห็นในยามวัยเด็ก ทว่า ความทรงจำส่วนนั้นกลับไม่มีเหลือแล้ว หากว่าบ่าวสามารถรื้อฟื้นความทรงจำเหล่านั้นขึ้นมาได้ ก็จักสามารถช่วยท่านสืบหาว่ามือสังหารที่วางยาพิษของฝ่าบาทเป็นผู้ใดใช่หรือไม่เพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงอธิบายให้เหลียนซวงฟัง

“บางที แม้เจ้าจักรื้อฟื้นความทรงจำเหล่านั้นขึ้นมาได้ก็ตาม แต่ก็มิอาจจะมิสามารถค้นหาเบาะแสอันใดออกมาได้

“หากเป็นเช่นนี้ เจ้าอาจจะต้องพบเจอกับความทรมานเหล่านี้ไปอย่างเปล่าประโยชน์

“ข้าจะไม่บังคับเจ้า มันอยู่ที่เจ้า ว่าเจ้าจักยินยอมหรือไม่”

เหลียนซวงครุ่นคิดอยู่นาน พลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีมั่นใจว่า

“ฮองเฮาเพคะ บ่าวยินดีเพคะ!

“ทว่า บ่าวมีเรื่องอยากจะขอร้องหนึ่งเรื่อง บ่าวสามารถขอดูฎีกาคดีของตระกูลเฉินได้หรือไม่เพคะ? บ่าวอยากรู้ว่า ท่านปู่พวกเขาได้ถูกคนใส่ร้ายหรือไม่…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขบคิดอยู่นาน ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “ข้าจักต้องไปถามฝ่าบาทเสียก่อน แล้วจะกลับมาให้คำตอบแก่เจ้า”

เหลียนซวงพยักหน้าลงด้วยความหนักแน่น

ถึงแม้ว่านางจักมิอาจจดจำตระกูลของตนเองได้ แต่นางเชื่อว่าพวกเขาจักต้องเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน

ภายในตำหนักจื้อเฉิน

เฉินจี๋เอ่ยขอรับโทษออกมาด้วยความเต็มใจ

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เดิมกระหม่อมได้ตามออกไปคุ้มกันให้ฮองเฮาในวันนี้ ทว่า... มิทันระวังก็ถูกพระนางทิ้งสียแล้ว”

สายตาของเซียวอวี้มืดมนลงเล็กน้อย

“ไปรับโทษด้วยตัวเองเสีย”

วิชาตัวเบาของฮองเฮานั้นเก่งกาจยิ่งนัก เฉินจี๋ยังเป็นรองอยู่เล็กน้อย

……

วันรุ่งขึ้น เทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาก็มาถึง

เทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาถูกจัดขึ้นนอกพระราชวัง โดยมีมวลบุปผามากมายเบ่งบาน พร้อมทั้งผีเสื้อที่บินว่อน

ฮ่องเต้และฮองเฮาที่เสด็จมาร่วมงานพร้อมกันนั้น ทำให้เทศกาลนี้มีขุนนางมากมายที่มาเข้าร่วมด้วยเช่นกัน

นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เมืองหลวงมีการจัดงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาใหญ่เช่นนี้ ทั้งยังมีฮ่องเต้เสด็จมาร่วมงานเป็นครั้งแรกอีกด้วย

วันนี้ถนนหลายสายมากมายจึงคับคั่งไปด้วยผู้คนที่อยากมาชื่นชนความรื่นเริง

พ่อค้าจากต่างแคว้นมากมายจึงพากันออกมาตั้งแผงลอย ให้ผู้คนได้เข้ามาชื่นชม

เหลียนซวงพลันเดินเข้าไปด้านหน้า พลางกล่าวกับทุกคนว่า

“งานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาในวันนี้ ฮ่องเต้และฮองเฮากับราษฎรร่วมกันเฉลิมฉลอง ก่อนที่พิธีการจะเริ่มขึ้นนั้น ฝ่าบาทมีของขวัญพระราชทานจะมามอบให้กับทุกคน - เทพธิดาโปรยดอกไม้!”

พูดจบ เหล่านางกำนัลหลายสิบคนที่แต่งกายเป็นเทพธิดานั้นก็พลันขึ้นมาบนเวที ต่างถือตะกร้าไว้ที่แขน

ทุกคนที่มาร่วมงานจึงคิดว่าเป็นเพียงการแสดงธรรมดาเท่านั้น หาได้มีความสดใหม่อันใดไม่

เมื่อดอกไม้ร่วงหล่นลงมานั้น ทุกคนจึงพบว่า

“มันคือดอกไม้ปลอม...”