บทที่ 46

เซียวอวี้เดินตรงมาหาเฟิ่งจิ่วเหยียน แววตาดูพินิจพิเคราะห์

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางตัวสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้าง

“หม่อมฉันคารวะฝ่าบาทเพคะ”

“เมื่อครู่เจ้าเพิ่งออกมาจากห้องปลดทุกข์รึ” เซียวอวี้ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้ารับ

“เพคะ ฝ่าบาท”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว “มีกลิ่นคาวเลือด”

จังหวะการหายใจของเฟิ่งจิ่วเหยียนแปรปรวนเล็กน้อย

เพราะเปื้อนเลือดจำนวนมากของโจรภูเขา อีกทั้งยังไม่ได้ชำระกาย ดังนั้นย่อมต้องได้กลิ่นคาวเลือด

ในยามนี้นางแสร้งทำเป็นอ่อนแอ มองดูเหมือนบอบบางจนไม่อาจต้านทานแรงลม ไร้เรี่ยวแรงจะโต้ตอบ

“ฝ่าบาท...หม่อมฉันมีรอบเดือนเพคะ”

เซียวอวี้พลันหรี่ตาลงและเพ่งมองนาง

นี่เป็นครั้งที่สองที่นักฆ่าปรากฏตัวใกล้ตำหนักหย่งเหอ

จะบังเอิญถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

เฟิ่งจิ่วเหยียนละสายตาลง ท่าทีนอบน้อม

แต่ทันใดนั้น ฝ่ายบุรุษกลับคว้าข้อมือข้างหนึ่งของนางขึ้นมา

ดูเหมือนจะทำให้นางตกใจ ดวงตาพลันเบิกกว้าง

“ฝ่าบาท...”

นิ้วมือของเขากดที่ข้อมือของนาง

นี่กำลังทดสอบพลังภายในของนาง!

ร่างกายของเฟิ่งจิ่วเหยียนแข็งทื่อ ไม่ขยับเขยื้อน

โชคดีมือที่คว้าไปเป็นข้างซ้าย ไม่ใช่มือขวาที่เคยสวมสนับมือ

ผ่านไปไม่นานนัก เซียวอวี้ก็ปล่อยนาง

ถ้ามองจากภายนอก นางไม่มีพลังภายในแม้แต่น้อย

หรือนางจะไม่เป็นวรยุทธ์จริง ๆ

หรือพลังภายในของนางจะล้ำลึกจนถึงระดับที่ควบคุมเองได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองแววตาเคลือบแคลงสงสัยของเขา

“ฝ่าบาทมองหม่อมฉันแบบนี้ มีสิ่งใดจะทรงถามหรือเพคะ?”

ในเวลานั้น ภายนอกมีองครักษ์ผู้หนึ่งมาทูลรายงาน

“ฝ่าบาท พบเห็นเงาร่างของนักฆ่าผู้นั้นอีก ผ่านไปทางตำหนักจื่อเฉินพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากได้ยิน เซียวอวี้หันหลังกลับและจากไปในทันที

ดูเหมือนเขาจะคิดมากเกินไปจริง ๆ

คนหนึ่งเป็นนักฆ่าที่มีวรยุทธ์ล้ำเลิศ สามารถเอาชนะองครักษ์กลุ่มทหารรักษาพระองค์นับสิบ ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ที่รู้จักแค่การดนตรี อักษร เดินหมาก วาดภาพเท่านั้น

เดิมทีแล้วไม่มีส่วนใดที่พวกนางเหมือนกันเลย

......

ตำหนักชั้นใน

เหลียนซวงรู้สึกร้อนใจ

นางไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้เพียงใช้สายตาสื่อสารกับฮองเฮา...คราวนี้ฮ่องเต้เสด็จไปแล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่?

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีน้ำเสียงผ่อนคลาย

“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว”

“ฮองเฮา เมื่อครู่ท่านก็อยู่ที่นี่ แล้วนักฆ่าเมื่อครู่นี้เป็นใครกัน?”

“อู๋ไป๋ เจ้าก็เคยพบเขามาแล้ว”