ตอนที่ 466
บทที่ 466
September 17, 2026
แคว้นหนานฉีกับเป่ยเยี่ยนสองกองทัพเผชิญหน้ากัน คั่นกลางด้วยหุบเขามรณะอันกว้างใหญ่
หุบเขามรณะนี้เส้นทางขรุขระ ไม่มีใบหญ้าเติบโตตลอดทั้งปี
หากฝ่ายใดสามารถข้ามผ่านหุบเขามรณะ ชัยชนะก็จะอยู่เพียงแค่เอื้อม
แคว้นหนานฉีเฝ้าป้องกันเป็นหลัก เป่ยเยี่ยนกลับใช้วิธีสู้รบด้วยคนจำนวนมาก
เมื่อเทียบกันแล้ว เป่ยเยี่ยนได้เปรียบกว่า
เฟิ่งจิ่วเหยียนกับเซียวอวี้ยืนอยู่ที่ลับ สามารถมองเห็นทหารเยี่ยน เข้าไปปักหลักในหุบเขามรณะแล้ว
ลมในหุบเขาผสานไปด้วยไอร้อน เฟิ่งจิ่วเหยียนมองดูธงของทหารเยี่ยน พร้อมพูดขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชา
“อย่างน้อยก็ต้องถ่วงเวลาทหารเยี่ยนหนึ่งเดือน”
เซียวอวี้หันมามองหน้านาง “หมายความว่าอย่างไร?”
เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายให้เขาฟัง
“ก่อนที่จะคุมเสบียงอาหารมา ข้าได้ส่งคนไปยังเป่ยเยี่ยน
“สาเหตุการศึกในครั้งนี้มาจากรัชทายาทเยี่ยน
“คนที่สามารถควบคุมเขาได้ มีเพียงฮ่องเต้เยี่ยน”
“เจ้าคิดอยากให้ฮ่องเต้เยี่ยน เรียกตัวรัชทายาทกลับไป?” เซียวอวี้ไม่เห็นด้วย “ฮ่องเต้เยี่ยนป่วยหนัก คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้รัชทายาทเยี่ยน นำทหารเยี่ยนสามแสนคนออกมาล้อเล่น”
เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดในสิ่งที่ตนเองคาดเดาออกมา
“ป่วยหนัก เป็นคำพูดที่รัชทายาทเยี่ยนป่าวประกาศแก่ภายนอก”
“ก่อนหน้านี้รัชทายาทเยี่ยนถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักบูรพามาตลอด ได้ครอบครองอำนาจอย่างกะทันหัน เป็นเรื่องบังเอิญเกินไป”
เซียวอวี้ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเยือกเย็นลึกล้ำ
“เจ้าสงสัยว่า รัชทายาทเยี่ยนลอบทำร้ายบิดาตนเอง?”
เฟิ่งจิ่วเหยียนกดปลายคางลงเล็กน้อย
“ใช่เพคะ”
เซียวอวี้กระตุกมุมปากเล็กน้อย แววตาที่มองดูนาง เต็มไปด้วยความชื่นชม
“การทำศึก เราสู้เจ้าไม่ได้จริง ๆ”
โชคดีที่นางละเอียดรอบคอบขนาดนี้ สามารถยื่นมือไปถึงเป่ยเยี่ยน
เฟิ่งจิ่วเหยียนมองกองไฟที่อยู่ไกลออกไป พร้อมพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย
“ฝ่าบาท เคยได้ยินเพลงอาลัยของเป่ยเยี่ยนหรือไม่?”
เซียวอวี้เข้าใจความหมายเบื้องหลังในคำพูดของนาง
“แม่ทัพน้อย รู้จักใช้ความสะเทือนใจในการต่อสู้จริง ๆ”
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม
ค่ายทหารแคว้นหนานฉี ร้องเพลงอาลัยของเป่ยเยี่ยนขึ้นมา
เพลงอาลัยนี้จะร้องในงานศพ คนเป่ยเยี่ยนต่างก็รู้กัน
เสียงเพลงดังไปถึงค่ายทหารเป่ยเยี่ยน เหล่าทหารต่างมีความรู้สึกผสมปนเป สับสนกับอนาคตที่ไม่อาจรู้ได้
“องค์รัชทายาทไม่เห็นพวกเราเป็นเหมือนคน!”
“พวกเรามาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อหาความตาย!”