บทที่ 473

เมื่อเทียบกับรัฐเหลียงแล้ว ทหารเป่ยเยี่ยนกล้าหาญชาญชัยกว่ามาก

ศึกครั้งนี้กินเวลามาครึ่งเดือนเต็ม ๆ

ด้วยเหตุที่ ‘ปืนมังกรไฟ’ ถูกทำลาย รัชทายาทเยี่ยนจึงจิตใจสับสน สั่งการทหารอย่างไร้ระเบียบแบบแผน ทั้งยังไม่ยอมให้ใครมาสอดมือ

เขารบจนเสียสติ คิดถึงแต่ความสะใจของตน

แม้เป่ยเยี่ยนจะดูเหมือนว่ารักษาฐานที่มั่นไว้ได้อย่างมั่นคง ทว่าที่จริงแล้วทุกวันมีผู้บาดเจ็บและตายจำเป็นนวนมาก

ทางด้านหนานฉีนั้นมีจำนวนครั้งที่ชนะมากกว่าที่แพ้

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าก็สามารถเห็นได้ด้วยตาว่าเซียวอวี้เองก็ฉุนเฉียวง่ายขึ้นเช่นกัน

กองทัพเยี่ยนนั้นตอแยสู้อยู่ทั้งวันทั้งคืน

ในเวลาเดียวกันนี้เอง ณ เมืองหลวงแคว้นหนานฉี เฉินอ๋องเองก็กำลัง ‘ทำสงคราม’ อยู่เช่นกัน

เขาใช้กำลังคนจำนวนมาก ทว่าจนถึงยามนี้ก็ยังหาเส้นทางลับของฮองเฮาไม่พบ

เขามองดูเสบียงชุดแล้วชุดเล่าที่ขนส่งทางบกไปยังชายแดนใต้ จิตใจกระวนกระวายจนไม่อาจสงบลงได้

“ไปหามาให้ได้! ต่อให้ต้องพลิกฟ้าพลิกดินก็ต้องหาเสบียงที่เหลือให้เจอ! ข้าไม่เชื่อ หรือพวกเขามุดอุโมงค์ใต้ดินไปหรือไร!!”

เฉินอ๋องแผดเสียงก้องราวกับคนบ้า

เมื่อเทียบกับความมาดมั่นในหลายวันก่อนหน้านี้ สถานการณ์ยามนี้นับว่าเข้าตาจนแล้วจริง ๆ

......

ปลายเดือนสิบ

ยามนี้เป่ยเยี่ยนเหลือเพียงแรกเฮือกสุดท้าย

ยามที่รัชทายาทเยี่ยนผู้บ้าคลั่งกำลังสั่งให้เหล่าทหารผูกระเบิดอัสนีบาตฟ้าไว้กับตัว เพื่อให้พวกเขาใช้ร่างกายไประเบิดชาวฉีนั้นเอง พระราชโองการฮ่องเต้เยี่ยนก็มาถึง

สิ่งที่มาพร้อมกับพระราชโองการยังมีเหล่ายอดฝีมือในวังด้วย

พวกเขาใช้กำลังบังคับมัดรัชทายาทเยี่ยนแล้วโยนเข้าไปในรถม้า

“รัชทายาท ล่วงเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททรงมีพระบัญชา กระหม่อมไม่อาจไม่ทำตาม!”

เหล่าทหารที่ถูกมัดไว้กับระเบิดอัสนีบาตรฟ้ากอดกันเป็นกลุ่มก้อน หันหน้าไปทางขันทีที่มาประกาศพระราชโองการน้ำตาคลอเบ้า

ทหารใหม่ที่ขี้ขลาดนายหนึ่งกลัวจนตัวสั่นระริก

“ฮือฮือ...ในที่สุดฝ่าบาทก็ทรงได้สติแล้ว หากพระราชโองการยังไม่มา พวกเราคงต้องตายกันหมด...”

ใครจะนึกเล่าว่ามาสนามรบครั้งแรก แล้วจะต้องพบเข้ากับรัชทายาทผู้เป็นหัวหน้าแม่ทัพที่วิปลาสเช่นนี้

รัชทายาทเยี่ยนที่แม้จะโดนยัดเข้ารถม้าแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดกล่าว

“ปล่อยเรานะ! เรากำลังจะรบชนะแคว้นหนานฉีอยู่แล้วเชียว! พวกเขาทุกคนจะต้องตาย! ต้องตายให้หมด แม่ทัพออกศึกแนวหน้าไม่จำเป็นต้องฟังฮ่องเต้ ไม่จำเป็นต้องฟัง! เสด็จพ่อ! ท่านชราแล้ว!”

ฮ่องเต้เยี่ยนไม่เพียงตีระฆังถอยทัพเท่านั้น ยังส่งราชทูตไปเจรจาสงบศึกกับแคว้นหนานฉีด้วย

ด้วยความผิดของลูกเนรคุณ เขาจึงสัญญาว่าจะจ่ายชดเชยค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในศึกครั้งนี้ และภายในสิบปีนี้จะไม่รุกล้ำอาณาเขตของแคว้นหนานฉีแม้แต่ก้าวเดียว

นี่ไม่ใช่การสำนึกผิด แต่เป็นเพราะเป่ยเยี่ยนรบไม่ไหวแล้ว จำเป็นต้องกลับมาฟื้นฟูแคว้นของตนก่อน

ทว่าเซียวอวี้ไม่ยอมรับการเจรจาสงบศึก

“สิ่งที่เราต้องการคือหนังสือยอมแพ้”

เมื่อราชทูตเป่ยเยี่ยนได้ยินก็ตกตะลึง