บทที่ 507

เซียวอวี้ยืนอยู่หน้าประตูไม้การบูร มิได้ก้าวเข้าสู่ตำหนักชั้นใน

ราวกับว่า ตราบใดที่ไม่ผลักเปิดประตูนั้น เขาก็ยังสามารถหลอกตัวเองได้——ฮองเฮายังอยู่ข้างใน

ครั้นได้ยินเหลียนซวงทำความเคารพ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“นางก็ทิ้งเจ้าไว้เช่นกันรึ”

เหลียนซวงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเขา ซึ่งดูเหมือนอ่อนแอยิ่งนัก

ด่านของความรักช่างผ่านไปยากจริง ๆ

เซียวอวี้อยู่ในตำหนักหย่งเหอตลอดทั้งวัน หนังสือฎีกาก็กองพะเนินอยู่ในห้องทรงพระอักษรแบบนั้น

เมื่อหรงเฟยได้ทราบเรื่อง ก็มาเกลี้ยกล่อมถึงตำหนักหย่งเหอด้วยตนเอง

ครั้นเห็น ฮ่องเต้เพียงยืนอยู่ริมหน้าต่าง และมองดูต้นไม้ในลานกว้าง ผ่านหน้าต่างบานนั้น โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอันใดอยู่

ได้ทราบจากปากข้าหลวงว่า เขายืนอยู่เช่นนี้ตลอดทั้งวันแล้ว

ในเวลานี้ตะวันคล้อยลับฟ้า ถึงเวลาสำรับเย็นแล้ว เขากลับไม่ยอมให้ผู้ใดมารบกวน

ณ ประตูตำหนัก เหลียนซวงเห็นหรงเฟยเดินเข้ามา ก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

มาพอดีเวลา ได้โปรดรีบพาฝ่าบาทเสด็จออกไปเร็ว ๆ เถิด นี่มันน่าหวาดผวาเกินไปแล้ว

หรงเฟยเดินไปหยุดอยู่ข้างกายของเซียวอวี้ และเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“ฝ่าบาท หม่อมฉันรู้ดีว่า ท่านกำลังทรมานหทัย

“ทว่าในเมื่อท่านตัดสินใจปล่อยมือแล้ว ก็ควรจะปล่อยวางและใจกว้างกว่านี้เพคะ

“นางไปแล้ว ท่านกลับทรมานพระองค์เองเช่นนี้...”

“ลูกของเจ้านั้น มิใช่ลูกของเรา” สายตาของเซียวอวี้มองตรงไปข้างนอก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

ประกายแสงแปลก ๆ วาบผ่านดวงตาของหรงเฟย พลันคุกเข่าไปทางเซียวอวี้ทันที

ราวกับว่านางจดจำเรื่องเลวร้ายได้ หว่างคิ้วขมวดมุ่น หายใจหอบถี่

“นั่นเป็นคืนก่อนที่ท่านจะกรีธาทัพออกรบ ท่านเมามายนัก หม่อมฉันจึงปรนนิบัติท่านตลอดทั้งคืน

“ก่อนรุ่งสาง หม่อมฉันจึงออกจากตำหนักจื้อเฉิน

“จากนั้น...หม่อมฉันถูกคนอื่นทำให้เสื่อมเสียแล้วเพคะ”

เซียวอวี้ไม่ได้ถามลงรายละเอียด ไม่ได้หันมามองนางแม้สักครั้ง

เขาเงียบขรึมผิดปกติ

หรงเฟยเงยหน้าขึ้น และมองเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของเขาเท่านั้น

น้ำตาของนางกระจ่างใส ดูเปราะบางสุดพรรณนา

“คนผู้นั้นใช้กลิ่นมอมเมา ครั้นหม่อมฉันตื่นขึ้นมา ก็ถูกทิ้งให้นอนอยู่ในตำหนักเย็นด้วยสภาพที่ยุ่งเหยิง

“ภายหลัง หม่อมฉันสืบหาจนพบคนผู้นั้น จึงสังหารเขาเองกับมือ

“ทว่าสิ่งต่าง ๆ ก็ได้เกิดขึ้นไปแล้ว

“หม่อมฉันก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ปรารถนาจะรักษาชื่อเสียงที่บริสุทธิ์ไว้

“ดังนั้น หม่อมฉันก็ได้แค่อ้างว่า เด็กคนนั้นเป็นสายเลือดของท่าน

“ฝ่าบาท ขออภัย ที่หม่อมฉันหลอกลวงท่านเพคะ

“ท่านจะลงโทษหม่อมฉันอย่างไร หม่อมฉันก็ไม่คัดค้านสักคำเพคะ...”

เซียวอวี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ในเมื่อนางก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไปแล้ว ไยเราจะต้องสนใจอะไรอีก”

หรงเฟยเอ่ยถามทันที

“หรือว่าที่ฮองเฮายืนกรานจากไป เพราะเข้าใจเรื่องนี้ผิดหรือเพคะ?”

เซียวอวี้มองดูกลีบบุปผาที่ร่วงหล่นจากสายลมพัดผ่าน พลางเอ่ยพึมพำ

“เข้าใจผิด...เราก็หวังว่า นางจะจากไปเพราะความเข้าใจผิด”

เช่นนั้น อย่างน้อยเขาก็สามารถแก้ไขความเข้าใจผิดได้

เพียงแต่ความจริงคือ นางไม่เคยมีใจให้เขาเลย

ในขณะนี้ เซียวอวี้กำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

ได้เลือกทางที่แตกต่างจากฮ่องเต้พระองค์ก่อนอย่างชัดเจน เขายังคงเจ็บปวดมากอยู่ดี

ในที่สุดก็ได้รู้ว่า เหตุใดฮ่องเต้พระองค์ก่อนจึงย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า อย่ามอบหัวใจให้กับสตรี

ทันทีที่ฮองเฮาจากไป ราวกับหัวใจของเขาถูกฉีกกระชากออกไปด้วย