บทที่ 511

เมื่อมาถึงชายแดนแคว้นหนานฉี เฟิ่งจิ่วเหยียนกับอู๋ไป๋หาโรงเตี๊ยมพักผ่อนระหว่างทางก่อน

ทั้งสองคนสวมหน้ากาก นั่งอยู่ที่ตำแหน่งใกล้ถนน

คนงานโรงเตี๊ยมไม่เห็นว่านี่เป็นเรื่องแปลก บริการอาหารเสร็จ ก็ไปดูแลรับแขกคนอื่น

วันนี้โรงเตี๊ยมนี้คึกคักมาก มีกลุ่มคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ พูดคุยกันขึ้นมา

“เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงเมื่อปีก่อน พวกเจ้าได้ยินกันแล้วหรือยัง?”

“เรื่องอันใด?”

“เจ้าไม่รู้หรือ? ปีที่แล้ว ฝ่าบาทกับฮองเฮาหย่าร้างกันแล้ว!”

“อ้อ อ้อ จำได้แล้ว ตอนนั้นถือเป็นเรื่องร้อนแรงช่วงเวลาหนึ่ง!”

“ข้าว่า ฮองเฮาไม่มีเหตุผล หาเรื่องไม่เป็นเรื่อง! สตรีทั่วไปล้วนยึดหลักสามคล้อยสี่คุณธรรม ในฐานะที่นางเป็นราชินีแห่งแผ่นดิน กลับตำหนิฝ่าบาทต่อหน้าสาธารณะ ‘หลิ้วเก้า’ อะไรนั่น ตัวนางเองกระทำได้ไม่ดี ฝ่าบาทลงโทษนางแล้วยังไง?”

“ใช่ ๆ ข้าว่า สตรีเช่นนี้ ไม่เอาก็ช่างเถอะ! ฝ่าบาทควรที่จะปลดฮองเฮา!”

“ใช่ ๆ สตรีของตระกูลเฟิ่ง ต่อไปไม่ต้องคิดที่จะได้แต่งงานอีก ก่อให้เกิดเรื่องแบบนี้ คนที่เสียเปรียบไม่ใช่ตัวนางเองหรือ หากข้ามีลูกสาวแบบนี้ คงทุบตีนางตายแน่ จะได้ไม่ทำให้ข้าอับอายขายหน้า! ”

ชายอ้วนหัวโตใบหูใหญ่คนหนึ่ง พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจ “เมื่อเป็นเช่นนี้ หากตอนนี้ข้าไปสู่ขอยังตระกูลเฟิ่ง จักไม่เป็นเรื่องยอดเยี่ยมหรอกหรือ?”

คนอื่นพากันมองดูเขา จากนั้นต่างก็พูดขึ้นมา

“สหายท่านนี้ พวกข้าสนับสนุนเจ้า!”

“ตระกูลเฟิ่งจะต้องให้ค่าตอบแทน เพื่อแสดงการขอบคุณอย่างหนักแน่ ฮ่า ๆ ...เพราะลูกสาวของพวกเขา ไม่มีใครกล้าเอาแล้ว”

ชายคนนี้ได้ยินเช่นนี้ ก็ยิ่งผยอง

“แน่นอน! ข้ายังไม่เคยแต่งงานมาก่อน! หากข้าได้แต่งงานกับหญิงสาวตระกูลเฟิ่ง จะต้องสั่งสอนให้ดี ทุกท่านคอยดูละกัน!”

อู๋ไป๋ฟังคำพูดพวกนี้ แล้วก็กำหมัดแน่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“พวกเจ้า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมพูดห้าม “นั่งลง”

อู๋ไป๋ทนต่อความเข้าใจผิดนี้ไม่ได้

ดูพวกเขาแต่ละคน ไม่ส่องดูสภาพของตนเองเลย

แม่ทัพน้อยมีความอดทนเกินไปแล้ว

จากนั้น อู๋ไป๋เพิ่งนั่งลง ตะเกียบข้างหนึ่งก็ลอยออกไป

ตะเกียบข้างนั้นเป็นเหมือนลูกศรแหลมคม ลอยไปยังหว่างขาทั้งสองข้างของชายอ้วน

จากนั้นภายในโรงเตี๊ยมก็มีเสียงร้องแหลมเศร้ารันทดดังขึ้นมา

“อ้าก ๆ ๆ! ขาของข้า...” ชายอ้วนโน้มเอว มือกุมต้นขา เจ็บปวดจนน้ำตาไหลไม่หยุด