บทที่ 528

“บุตรสาวของจู้กั๋วกง แสดงว่าเป็นองค์หญิงน้อย ลูกพี่ลูกน้องของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันน่ะสิ?!” ฝานจิ้นตกตะลึง

ชาวยุทธภพ ไม่ชอบทุกเรื่องในราชสำนัก โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์

หากองค์หญิงน้อยเป็นอะไรไปในถิ่นของพวกเขา ก็คงกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

คนอื่น ๆ ค่อนข้างสงสัย

“รองผู้นำพันธมิตร นางบอกเองกับปากหรือ?”

“ข้าเดาเอา” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตามตรง

“เช่นนั้นท่านดูออกได้อย่างไร?”

ในตอนนี้เอง ตงฟางซื่อก็เอ่ยปากพูดขึ้นมา

“เสื้อผ้าอาภรณ์ของเด็กคนนั้นดูธรรมดาก็จริง แต่ลืมเปลี่ยนมาใส่รองเท้าธรรมดา

“ผ้ากำมะหยี่ ปักด้วยไหมฝูกวง ล้วนเป็นของพระราชทานในราชวงศ์

“เท้าของเด็กคนนั้นโตเร็ว แถมยังมีลีลาเช่นนี้ ก็คงต้องเป็นองค์หญิงน้อยแห่งจวนจู้กั๋วกงแล้วล่ะ”

เขาพูดจบ จากนั้นก็หันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียน ใช้สายตาถามว่าตัวเองพูดถูกหรือไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าแทนคำตอบ

นางไม่ได้กล่าวสิ่งหนึ่ง จริง ๆ แล้ววินาทีแรกที่เจอองค์หญิงน้อย ก็รู้สึกว่าหน้าตาของนางกับเซียวอวี้ดูคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

ฝานจิ้นเสนอตัวเป็นอาสาสมัคร

“ข้าจะไปส่งนางเอง! ฝีเท้าข้าเร็ว แถมแรงเยอะ สามารถแบกนางวิ่งได้”

ตงฟางซื่อไม่เลือกคน

“เช่นนั้นก็เอาตามนี้ ให้เหล่าฝานไป ส่วนซูฮ่วนอยู่ที่นี่ต่อ เพื่อปรึกษาหารือแผนการกำจัดศัตรู

“แต่พูดก็พูดเถอะ ไม่ต้องใช้คำคมปลุกใจสักประโยคจริง ๆ หรือ? ข้าอุตส่าห์คิดไว้เชียวนะ สังหารมารคุ้มกันมังกร เป็นเกียรติยกย่องแด่ชาวเรา พายุก่อเกิดหมู่เมฆตั้งเค้า พันธมิตรอู่หลินชาวเรา…”

เฟิ่งจิ่วเหยียน:...

นางคว้าผ้าเช็ดโต๊ะที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาปาใส่ปากของตงฟางซื่อ

ต่อมานางก็ตีหน้าบูดบึ้งจนหน้าผากเป็นเส้น ย้ำเตือนเสียงเข้มว่า

“ข้าบอกแล้วไง ว่าไม่ต้อง”

แค่ท่องสัญญาณลับหน้าทางเข้า ก็นับว่าเป็นขีดความอดทนของนางสุด ๆ แล้ว

ตงฟางซื่อเหมือนจะน้อยใจ “คำคมนี้ไม่ดีหรือ?”

ทุกคนต่างทยอยหลบตาเขา มองไปยังทิศทางอื่นอย่างหลุกหลิก

ดีหรือไม่ดี ผู้นำพันธมิตรไม่รู้ตัวจริงหรือ?

แค่สัญญาณลับที่ต้องท่องหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาก็อดทนกับมันมาหลายปีแล้ว!

……

เซี่ยวเซี่ยวติดเฟิ่งจิ่วเหยียนมาก ตอนฝานจิ้นบอกจะไปส่งนางที่เมืองหลวง นางกลับต่อต้านอย่างรุนแรง

“ไม่เอา ข้าไม่ไปกับเจ้า! ข้าจะอยู่กับพี่ชายใหญ่!”

นางกอดย่ามสีชมพูไว้แน่นพร้อมร้องไห้ออกมา จากนั้นก็วิ่งเข้ามาในบ้าน มองมาทางเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยน้ำตาไหลอาบหน้า

“พี่ชาย เจ้าจะทิ้งข้าหรือ? เจ้าจะขายข้าอีกใช่ไหม?”

ทุกคนที่กำลังปรึกษากันพลันเงียบกริบ

เฟิ่งจิ่วเหยียนจูงมือนางออกมาข้างนอก พูดอย่างมีเหตุผลว่า

“ข้ามีเรื่องต้องจัดการ ไม่สามารถไปส่งเจ้าที่เมืองหลวงได้…”

“ข้ารอได้!” เซี่ยวเซี่ยวดื้อดึงอย่างมาก หน้ากากเอนเอียง ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ข้าอยากอยู่กับเจ้า มีแค่เจ้าเท่านั้นที่ปกป้องข้าได้”