บทที่ 533

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้มาว่า ตอนนี้กองทัพกบฏในเมืองเซวียนถูกแบ่งออกเป็นสองกองกำลัง

ฝ่ายหนึ่งนำโดยแม่ทัพฝ่ายซ้ายหวังโซ่วเหริน พวกเขาเป็นพวกหัวรุนแรง ไม่สนใจชีวิตของราษฎร

อีกฝ่ายนำโดยแม่ทัพฝ่ายขวาเซี่ยงเทียน พวกเขาสนับสนุนการใช้สันติวิธีในการต่อสู้เพื่อช่วงชิงสิ่งที่สมควรได้รับ ทั้งจดจำอยู่เสมอว่าตนคือทหาร เป็นทหารที่ปกป้องราษฎร

ความละมุนละม่อมเพียงอย่างเดียวมิอาจเอาชนะความโหดเหี้ยมได้

ทหารของเซี่ยงเทียนถูกส่งไปเฝ้าประตูเมืองทั้งสี่แห่ง ถูกโยกย้ายออกจากใจกลางของเมืองเซวียน

ตอนนี้ในเมืองเต็มไปด้วยทหารของหวังโซ่วเหริน พวกเขาถืออำนาจบาตรใหญ่ ไม่เกรงกลัวสิ่งใด

จวนของจู้กั๋วกงก็ถูกพวกเขายึดครองด้วย

สิ่งที่เฟิ่งจิ่วเหยียนต้องทำคือรอให้ตงฟางซื่อลงมือ

เพื่อสถานการณ์โดยรวม นางไม่สามารถก่อปัญหาใหม่เพิ่มมาอีก ในคืนนั้นจึงซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังหนึ่งของชาวบ้าน

อีกด้านหนึ่ง

องครักษ์ใบ้พาองค์หญิงน้อยไปค้นหาอยู่รอบหนึ่ง ก็ยังไม่พบแผนที่สมบัติแผ่นนั้น

ทว่าเขาขุดต้นไม้ไปหลายต้นแล้ว

กระทั่งขณะที่ขุดมาถึงต้นที่สิบสอง องครักษ์ใบ้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ท่านจำได้หรือจำไม่ได้กันแน่!”

องค์หญิงน้อย: !!!

นิ้วมืออวบอ้วนน้อย ๆ ของนางนั้นชี้ไปที่เขาด้วยความรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง

“เจ้าเจ้าเจ้า...เจ้าไม่ได้เป็นใบ้หรือ!”

เมื่อรู้ว่าเปิดเผยตนเองแล้ว บุรุษก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป

“คิดให้ดี ๆ ว่าเป็นต้นใดกันแน่”

องค์หญิงน้อยตัวสั่นเทา

“ดูเหมือนจะเป็นต้นนี้ และดูเหมือนจะเป็นต้นนั้น...ตอนที่ข้าเอาแผนที่มาวางไว้เป็นตอนกลางวัน ตอนนี้มืดสนิทมองเห็นไม่ชัดเจน”

แววตาขององครักษ์ใบ้เยือกเย็น ทว่าไม่มีหนทางอื่น ยังคงจะต้องขุดต่อไป

องค์หญิงน้อยมองดูเขาอย่างระแวดระวัง หวังว่าจะเป็นต้นไม้ต้นนี้ มิเช่นนั้นคนประหลาดผู้นี้จะต้องดุนางอีกแน่

ฮือฮือ...พี่ซูฮ่วนยังดีกว่าเขาเสียอีก

ฮัดชิ่ว!

กลางคืนอากาศเย็น เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงจามออกมา

วันรุ่งขึ้น

ฮ่องเต้เสด็จเข้ามาในเมืองเซวียนแล้ว

กองทัพกบฏต้อนรับเขาอย่างเอิกเกริก ยังมีราษฎรจำนวนมากถูกบังคับให้มายืนอยู่ริมถนนทั้งสองด้าน ทำหน้าที่เป็นตัวประกันในมือของกองทัพกบฏ

เหล่าราษฎรต่างประหลาดใจมาก ฮ่องเต้เสด็จมาช่วยพวกเขาจริง ๆ ทั้งยังเสด็จมาลำพังผู้เดียว!

หวังโซ่วเหรินผู้นำของกองทัพกบฏแสดงความเคารพเพียงผิวเผิน

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!”

ตงฟางซื่อไม่เคยเป็นจักรพรรดิ ทว่าเคยเป็นผู้นำกลุ่มพันธมิตร

เขาโบกมืออย่างพอเหมาะพอดี: “ไม่ต้องมากพิธี”

หลังจากเข้ามาในเมืองเซวียน เขารู้สึกว่ามีสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่ตน

ทว่าสายตาของเขากลับอยู่ที่กลไกของค่ายกลกุญแจบนประตูเมืองนั้น