บทที่ 565

ผู้คนที่ถูกส่งมาร่วมหารือที่พรรคเทียนหลง ล้วนเป็น “คนสำคัญ” ของแต่ละสำนัก ต่างก็ไม่ได้โง่

จางซวีกล้ากล่าวหาพรรคเทียนหลง จะต้องมีหลักฐานความจริงแล้ว

ดังนั้น พวกเขาจึงล้วนหันไปมองผู้พิทักษ์พรรคเทียนหลง

“ที่จางซวีพูดมา เป็นความจริงหรือ ! ”

ผู้พิทักษ์คนนั้นยังคงไม่พูดไม่จา

จางซวีชี้ไปหาเขา พร้อมพูดต่อ

“อีกอย่างช่วงนี้มีมารชั่วช้าเพิ่มมากขึ้น ก็ล้วนเป็นพรรคเทียนหลง...”

เขายังพูดไม่จบ ดาบใบหลิวเล่มหนึ่งก็ลอยมา ปาดคอของเขาโดยตรง พริบตาเดียว เลือดสดกระเซ็นออกมา

คนหนุ่มที่ชื่อจางซวี ตายไปเสียแบบนี้แล้ว

คนอื่นเห็นดังนี้ ก็ตกตะลึง

วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียง “ตูม” ดังขึ้นมา

เมื่อหันไปมองดู กลไกตรงประตูหินทางเข้าปิดลง

เวลานี้ พวกเขาค่อยรู้สึกได้ถึงความอันตรายกำลังมาเยือน

ผู้พิทักษ์พรรคเทียนหลงบนที่นั่งสูงศักดิ์ลุกขึ้นมา พูดขึ้นมาเพียงคำเดียว

“ฆ่า”

ไม่ช้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

รอเมื่อประตูหินเปิดอีกครั้ง ยอดฝีมือแต่ละพรรคก็กลายเป็นศพไปแล้ว

หลังจากนั้น ศพพวกนี้ถูกขนย้ายออกไปจากพรรคเทียนหลง

รอเมื่อแต่ละพรรคพบเจอศพ ทั่วทั้งยุทธภพก็สั่นสะเทือนแล้ว

มีคนดูรู้บาดแผลถึงแก่ชีวิตของพวกเขา

“นี่เป็นเคล็ดวิชาของตงฟางซื่อ ! ”

“นี่เป็นวิชากระบี่ของซูฮ่วน ! ”

“เป็นฝีมือพวกเขาจริง ๆ ด้วย ! ”

“สหายทุกท่าน จอมมารสองคนนี้ ต้องรีบกำจัด ! ไม่เช่นนั้นยุทธภพจะวุ่นวาย ! ! ”

……

ในเมืองหลวง

วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายภรรยาของตงฟางซื่อ

เขาออกมา คิดอยากไปซื้อพวกของเซ่นไหว้ นำไปเซ่นไหว้ภรรยาที่ตายไปแล้วอย่างง่าย ๆ

ระหว่างทาง ใบหน้าที่คุ้นเคยคนหนึ่งมาขวางทางไว้

“ผู้นำพันธมิตร ! ในที่สุดข้าก็หาท่านเจอแล้ว ! ”

ท่าทีคนนี้ตื่นเต้น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา

ตงฟางซื่อจำได้ เขาคือศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักจื่อหยาง...หลูสวี้

หลูสวี้แทบจะคุกเข่าให้กับเขา

“ผู้นำพันธมิตร พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไม่ควรที่จะไม่เชื่อถือท่าน !

“พวกเราล้วนถูกพรรคเทียนหลงหลอกลวง !

“พรรคเทียนหลงชั่วช้าจริง ๆ พวกเขาสร้างความร้าวฉานในยุทธภพ หลังจากบีบไล่ท่านไป พวกเขาก็มาลงมือกับพวกเรา

“เมื่อหลายวันก่อน เจ้าสำนักข้าถูกจับ จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย”

“ขอผู้นำพันธมิตรช่วยเจ้าสำนักด้วย ! ”

สีหน้าตงฟางซื่อสงบนิ่ง

“เจ้าสำนักพวกเจ้า ถูกจับตัวไปเมื่อไหร่”

หลูสวี้รีบพูดขึ้นมา “เมื่อห้าวันก่อนขอรับ ! ผู้นำพันธมิตร เจ้าสำนักสืบได้หลักฐานว่าท่านถูกใส่ร้าย อยากไปประจันหน้าพรรคเทียนหลง สุดท้ายก็...”

ในขณะที่กำลังพูด แววตาหลูสวี้เปลี่ยนไป ฉวยโอกาสตอนที่เข้าไปคุยใกล้ ๆ เกาทัณฑ์แขนเสื้อลอยออกมา...

ตงฟางซื่อหรี่ตาลง ตอบสนองอย่างรวดเร็ว หันศีรษะหลีกเลี่ยงลูกศรนั้น เมื่อหันกลับมามองหลูสวี้อีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

เพื่อฆ่าเขา พวกเขายอมทำทุกอย่างถึงขนาดนี้

หลูสวี้ลอบฆ่าล้มเหลว ก็คิดจะหนี เพื่อยื้อเวลาในการหนี เขาเล็งเกาทัณฑ์แขนเสื้อไปที่เด็กคนหนึ่งข้างหลังตงฟางซื่อ

ด้วยความรีบร้อน ตงฟางซื่อไม่คิดอะไรมาก รีบพุ่งออกไป อุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมา

ลูกศรลูกนั้นลอยผ่านตรงหน้าเขาไป

เขายังไม่ทันได้ผ่อนคลาย ตรงท้องก็เจ็บปวดขึ้นมา

เมื่อก้มศีรษะมอง เด็กคนนั้นถือกริชไว้ บนใบหน้าไร้เดียงสา ปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาด

บนกริชทายาสลบไว้ ตงฟางซื่อหน้ามืดขึ้นมา โยนเด็กคนนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว เขากระโดดพลิกตัว เหยียบบนพื้นอย่างมั่นคง