บทที่ 569

ไฟเพิ่งลุกโชน ยังไม่ลามไปถึงวิหารหลักของวิหารลัทธิเต๋า ทว่าควันหนาทึบปลิวไปทั่ว มองเห็นเลือนราง รู้สึกแสบร้อนในลำคอทำให้ไม่สบายตัวอย่างมาก

รู้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนถูกขังอยู่ข้างล่าง เซียวอวี้สั่งเฉินจี๋ด้วยเสียงเคร่งขรึม “หากลไก ! ”

ข้างนอกมีควันฟุ้งหนาทึบ ราวกับทะเลเมฆดำทะมึนเข้ามา เฉินจี๋ใช้มือข้างหนึ่งปิดจมูก พร้อมตะโกนหาเซียวอวี้

“ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่หากลไก ท่าน...”

เซียวอวี้พูดขึ้นมาด้วยสายตาเยือกเย็น

“ไม่ต้องพูดมาก รีบช่วยคน ! ”

วิหารหลักของวิหารลัทธิเต๋า ตกแต่งอย่างเรียบง่ายมาก ทั้งสองค้นหาอยู่นานสักพัก ก็หากลไกไม่เจอ

เห็นว่าไฟกำลังจะลุกลามมา เฉินจี๋รอไม่ไหวแล้ว

“ฝ่าบาท ควรไปได้แล้ว ! อันตราย ! ! ”

เมื่อวิหารหลักมอดไหม้ พวกเขาก็ออกไปไม่ได้แล้ว !

“ฝ่าบาท ! ” เฉินจี๋ร้อนใจจนเสียงแตก “ซูฮ่วนวรยุทธล้ำเลิศ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะหนีออกมาตั้งแต่แรกแล้ว ! ฝ่าบาท ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายเพื่อเขา ! ”

เซียวอวี้มองดูบนพื้น สีหน้าตึงเครียด

เขาเป็นฮ่องเต้ เขาจะตายอยู่ที่นี่ เพื่อสตรีผู้หนึ่งไม่ได้

แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นสตรีผู้หนึ่ง ที่ไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขามากนัก

ไม่คุ้มค่า...

เขาควรไปแล้ว ทว่าไม่รู้ทำไม เท้ากลับก้าวไม่ออก

ทันใดนั้น มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในวิหารหลัก

คนนั้นไม่ใช่องครักษ์ที่เซียวอวี้พามา ทว่าเป็นสตรีคลุมหน้าคนหนึ่ง

เฉินจี๋ระวังตัวขึ้นมา ชักดาบออกมาประจัน

“เจ้าเป็นใคร ! ”

สตรีผู้นั้นย้อนถามพวกเขา “พวกเจ้าต้องการช่วยคนหรือไม่?”

หลังจากนั้น นางถอยหลังออกไป เห็นนางยืนอยู่ที่ผนังด้านนอก กดก้อนอิฐหลวมลงไปเรื่อยสองสามก้อน หลังจากนั้น กลไกด้านล่างพื้นเปิดออก !

เฉินจี๋แปลกประหลาดใจ

กลไกตั้งไว้ข้างนอก ! ถึงว่าพวกเขาหาไม่เจอ !

แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ สตรีผู้นี้ เป็นศัตรูหรือเป็นมิตร

กลไกเปิดออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวมองดูเซียวอวี้ เหมือนกำลังดูว่า เจ้าจะเลือกยังไง

เห็นว่ากลไกนั้นใกล้จะปิดลง หญิงสาวเลือกโดดลงไปก่อน

เฉินจี๋ยิ่งไม่เข้าใจ

คนนี้อยากทำอะไรกันแน่?

ไม่รอให้เขาได้ทันรู้ตัว ฝ่าบาทที่เดิมยืนอยู่ด้านข้างก็กระโดดตามลงไปแล้ว

เฉินจี๋ : ! ! !

“ฝ่าบาท ! ”

รอเมื่อเขาคิดอยากกระโดดลงไป กลไกนี้ก็ปิดสนิท กลับมาเป็นพื้นเหมือนเดิม

เฉินจี๋เลียนแบบการกระทำของหญิงสาวก่อนหน้านี้ ไปกดก้อนอิฐข้างนอก

ทว่าเขาไม่รู้ขั้นตอน เพียงแค่กดไปเรื่อย ไม่สามารถเปิดกลไกได้

เฉินจี๋ร้อนใจจนเหงื่อไหลซึมตลอด ยังคงลองอยู่อย่างต่อเนื่อง