บทที่ 573

ณ ห้องส่วนตัวในโรงพักแรม

เจินเจินคารวะเซียวอวี้อย่างเต็มพิธีการ

“หม่อมฉันคารวะฝ่าบาทเพคะ!”

เซียวอวี้หันไปอธิบายให้เฟิ่งจิ่วเหยียนฟัง

“นี่คือบุตรสาวของเจินหรูไห่ นามเจินเจิน เราสั่งให้นางจัดตั้งกองทัพหญิง”

เจินเจินคำนับเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างคนระดับเดียวกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าตอบ

เจินเจินพูดกับนางอย่างตรงไปตรงมาว่า

“วันที่ฝ่าบาทเสด็จไปตรวจสอบกองทัพทรงเห็นข้าว่าใช้ทวนยาวได้ดี จึงทรงให้ข้าเข้าร่วมกองทัพตามอุดมการณ์ของข้า ทั้งยังทรงช่วยถอนหมั้นให้ข้า

“ฝ่าบาททรงมีบุญคุณต่อข้า ข้าไม่มีทางทำผิดต่อความคาดหวังนี้เด็ดขาด

“สตรีในเมืองหลวงส่วนใหญ่ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาแต่ใจมาแต่เด็ก ไม่มีเด็กสาวสมัครเป็นทหารหญิงซักเท่าใด ข้าจึงลองมาที่เมืองอันดู

“นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญถึงเพียงนี้...”

ยามที่นางกำลังพูดอยู่ เซียวอวี้สังเกตสีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสีหน้าคลุมเครือ

ทว่าเพราะมีหน้ากากบังอยู่ เขาจึงได้แต่ตัดสินจากแววตาและวงโค้งของมุมปากว่านางอารมณ์ดีหรือไม่ดี

ทว่านางเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา ทำให้เขาเดาไม่ถูก

เขายอมรับ ตอนแรกนั้นเขารู้สึกว่าเจินเจินมีส่วนที่เหมือนนางจริง ๆ ใช้ทวนยาวเหมือนกัน เป็นสตรีที่แต่งกายเป็นบุรุษเช่นกัน ทั้งยังอยากเป็นแม่ทัพหญิงเหมือนกันอีก

เขาไม่อยากให้คนมีความสามารถถูกฝังกลบไป จึงช่วยเจินเจินซักครั้ง

ทว่าตอนนี้คนทั้งสองพบกันเข้า เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

กลัวก็แต่ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะเข้าใจความรู้สึกที่เขามีต่อเจินเจินผิดไป

ยังดีที่เจินเจินไม่ได้พูดเรื่องที่ผ่านไปแล้ว นางแนะนำอาหารขึ้นชื่อสองสามอย่างของเมืองอันให้คนทั้งสองแทน

นางใจกว้างและตรงไปตรงมา อยู่ในช่วงวัยที่งดงามที่สุดของหญิงสาว แต่กลับมีกลิ่นอายสุขุมหนักแน่นอย่างผู้มีประสบการณ์

แม้จะเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ของแคว้นก็ยังไม่หวาดกลัว

ไม่เหมือนสตรีนางอื่นที่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะพูดจา

ทว่านี่ก็หมายความว่าเซียวอวี้ไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว

เฟิ่งจิ่วเหยียนอดที่จะวิเคราะห์ต่อไม่ได้

ดูเหมือนว่าความรู้สึกที่เซียวอวี้มีต่อคุณหนูตระกูลเจินผู้นี้จะไม่ธรรมดา

แต่นางไม่ได้คิดว่าเซียวอวี้จะเอาเจินเจินผู้นี้มาแทนที่นาง

เขาชื่นชมสตรีที่ไม่ยอมรับการถูกบังคับ

นางเป็นเช่นนี้พอดี เจินเจินก็เช่นกัน

ทว่าสิ่งที่นางใส่ใจก็คือ เวียวอวี้จะสามารถเปลี่ยนกลับมาชอบสตรีได้หรือไม่

“ฝ่าบาท หลายวันมานี้หม่อมฉันรับสมัครทหารหญิงได้ยี่สิบกว่าคนแล้วเพคะ!”

“ทว่าส่วนใหญ่เป็นเด็กจากบ้านที่ยากจน สิ่งที่ถามถึงมากที่สุดก็คือเบี้ยหวัด...”

ที่จริงแล้วเจินเจินหวังว่าเซียวอวี้จะเพิ่มเบี้ยหวัดให้ทหารหญิง จะได้ดึงดูดให้มีสตรีมาเข้าร่วมกองทัพมากขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดแทรก

ตอนที่นางคิดจะคีบผัก เซียวอวี้ก็ช่วยคีบใส่จานให้นางแล้ว

ท่าทางนี้ดูเป็นธรรมชาติมาก ราวกับว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดกันอย่างมาก

เจินเจินรู้สึกประหลาดใจมาก

ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะทรงปฏิบัติต่อคุณชายซูผู้นี้อย่างสนิทสนมยิ่งกว่ารุ่ยอ๋องเสียอีก

ถึงอย่างไรพอคุณชายซูผู้นี้ได้รับบาดเจ็บ ฝ่าบาทก็ถึงกับอุ้มเขามาตลอดทาง