บทที่ 582

ความนุ่มนวลจากการจูบ ราวกับถูกปกคลุมด้วยขนนก ทั้งทะนุถนอม ดูเหมือนกลัวว่าจะทำให้นางเจ็บ เพียงสัมผัสแรกก็แยกออกจากกัน

เซียวอวี้มีความสามารถในการดื่มสุราอย่างมาก

ในฐานะฮ่องเต้ ขาดมิได้ที่จะต้องดื่มสุราในงานเลี้ยงภายในวัง

หากไม่มีความสามารถในการดื่มเพียงใดก็ไม่เมา ก็คงจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะได้

สุราเพียงเล็กน้อยในคืนนี้ ยังมิเพียงพอที่จะทำให้เขาขาดสติ

ในเวลานี้ เขาออกแรงโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน โดยแสร้งทำเป็นขาดสติจากการมึนเมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนตกใจกับจูบเมื่อครู่นี้ จึงรีบผลักเขาออกไป และถอยหนี จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนัง ฝ่ามือใหญ่ของบุรุษวางทับอยู่บนแผ่นหลังของนาง ภายใต้การปกป้องของมือ นางจึงมิได้รับแรงกระแทกมากเกินไป

แม้กระทั่งความร้อนจากฝ่ามือของเขายังทะลุผ่านอาภรณ์ และส่งต่อมายังผิวหนังของนาง หากเทียบกับการจูบเมื่อครู่ที่ราวกับแมลงปอบินแตะน้ำนั้น ร้อนแรงกว่ามาก ทำให้นางตัวสั่นอยู่พักหนึ่ง

นางชะงักงันอย่างกะทันหัน

เซียวอวี้มือหนึ่งเลื่อนมาหลังศีรษะนาง และก้มหัวลงมาตรงซอกคอของนางพร้อมหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั้งค่อย ๆ โน้มตัวลง ราวกับว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเขาสูญเสียพละกำลังทั้งหมด

“เรา...เสียใจมาก

“ทว่าเราจักต้องปล่อยเจ้าไป

“ฮองเฮา...ฮองเฮาของเรา...”

เขาดูเหมือนดื่มจนมึนเมา และจำคนผิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักเขาออกไปอย่างมิลังเล

การหายใจของนางไม่เป็นจังหวะ ในม่านตาเผยให้เห็นความหม่นหมอง

ไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ นางลากเซียวอวี้ออกไปทันที

จากนั้นก็มีเสียงปิดประตูดัง “ปัง”

ด้านในประตู

นางยืนนิ่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานด้วยอาการเหม่อลอย

ด้านนอกประตู

สายตาของเซียวอวี้กลับมาแจ่มชัดในชั่วพริบตา

เฉินจี๋เข้ามาประคองเขา แต่ถูกเขาผลักออกไป

จนกลับมาถึงเรือนด้านข้าง เขานั่งลงบนเตียง และนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ตรงริมฝีปากดูเหมือนยังมีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่

......

เช้าวันรุ่งขึ้น

เซียวอวี้ดูเหมือนจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมามิได้เลย

เขาบอกลาเฟิ่งจิ่วเหยียนราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนภายใต้หน้ากากเยือกเย็นและเฉยเมย

หลังจากฮ่องเต้เสด็จกลับ ตงฟางซื่อบอกกับนางว่า

“ราชสำนักจับกุมศิษย์จากสำนักต่าง ๆ อย่างเหิมเกริม กากเดนของพรรคเทียนหลงหากมิถูกคุมขัง ก็ถูกส่งไปสร้างหอคอย

“ว่ากันว่าผู้พิทักษ์กับคนใกล้ชิดยังคงหลบหนี ราชสำนักจึงได้ปิดประกาศจับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “คนเจ้าเล่ห์จะมีที่หลบซ่อนอยู่หลายแห่ง พวกเราจักต้องจับตัวพวกเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด”

ตงฟางซื่อจ้องมองนางพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย