บทที่ 613

ในตารางหมากรุก เลือดสดสาดกระเซ็น

ขาทั้งคู่ของหลวงจีนถูกตัด ดวงตาถลนด้วยความโกรธแค้น

เซียวอวี้ยืนถือดาบ หัวเราะอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

“เจ้า...วางหมากต่อสิ”

แม้แต่เฟิ่งจิ่วเหยียนยังคิดไม่ถึง เซียวอวี้จะเลือกวิธีโหดเหี้ยมขนาดนี้ จบการแข่งขันในครั้งนี้ก่อนกำหนด

ภายใต้ความมั่นใจว่าตารางหมากรุกไม่วุ่นวาย ตัดขาทั้งคู่ของหลวงจีน

คนอื่นเห็นเช่นนี้แล้ว ก็ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหัวเราะเย้ย

“ทำไม ยอมรับการพ่ายแพ้ไม่ได้หรือ?”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ ทิ่มแทงเข้าไปในศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยของพวกเขา

หลวงจีนกัดฟัน “ให้พวกเขาไป ! ”

ดังนั้น พวกเขาผ่านชั้นสามไปได้แล้ว

หลังจากพวกเขาไปแล้ว หลวงจีนคนนั้นถูกคนประคองไปด้านข้าง

เขามองดูเงาหลังทั้งสองคนจากไปอย่างเยือกเย็น พูดยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ชั้นสี่ขึ้นไปต่างหาก ถึงเป็นแดนนรกเจดีย์เก้าชั้นที่แท้จริง”

……

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ตูม ! ! !

เฟิ่งจิ่วเหยียนถูกชนกระเด็น แผ่นหลังกระแทกกับกำแพง

เซียวอวี้มองเห็นกับตา ไม่สามารถทำอะไรได้

เพราะนี่เป็นกฎเกณฑ์ท้าทายของชั้นสี่...ผู้ท้าทายต้องปิดตาไว้ ต่อสู้ด้วยมือเปล่าในระยะประชิด

ปฏิบัติตามกฎ ต่อสู้ชนะคนหนึ่ง พวกเขาก็สามารถผ่านด่าน

ไม่ปฏิบัติตามกฎ คู่ต่อสู้ของเขาก็จะเป็นยี่สิบกว่าคน

หลังจากเซียวอวี้พิจารณาดูแล้ว ก็ทำได้เพียงควบคุมตนเอง

ตอนที่ยิ่งอันตราย ยิ่งจะใช้อารมณ์ไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนมีประสบการณ์ต่อสู้มามาก ไม่พ่ายแพ้ง่าย ๆ แน่

นางเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งของค่ายทหารเป่ยต้า เป็นรองผู้นำพันธมิตรซูที่มีชื่อเสียง

นางไม่มีทางแพ้...

สายตาเซียวอวี้เยือกเย็น

คู่ต่อสู้ของเฟิ่งจิ่วเหยียน เป็นชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่ง

คู่ปราบประเภทนี้ นางเคยเจอมาก่อน อย่างเช่น “ขวยโต่ว” คนของรัฐเหลียงคนนั้น

ทว่าคนนี้ แข็งแกร่งกว่าขวยโต่ว จู่โจมรวดเร็วยิ่งกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ถูกปิดตา

ภายในเวลาอันสั้น นางที่ไม่สามารถมองเห็นอะไร ดูเหมือนจะหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ไม่ได้

ผู้คนรอบ ๆ ล้วนตะโกนร้องโห ทำลายสมาธิของนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย พยายามทำใจให้สงบ มองข้ามความยุ่งวุ่นวายรอบตัว มุ่งความสนใจไปที่การฟังการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ ทว่า ยังไงก็ทำไม่ได้

เสียงที่อยู่ห่างออกไปหกฟุต ล้วนผสมปนเปกัน

ทว่าเมื่อคู่ต่อสู้มาใกล้ นางค่อยตั้งใจฟังก็สายไปแล้ว

การต่อสู้ในครั้งนี้ ถูกกำหนดให้ไม่ยุติธรรม

ทันใดนั้น ดวงตาภายใต้แถบผ้าเปล่งประกายแสงอันคมชัด

ในเมื่อไม่มีความเป็นธรรม ทำไมไม่ทำให้มีความเป็นธรรมล่ะ?

ทันใดนั้น คู่ต่อสู้ลงมืออีกครั้ง นางไม่ได้หลบเลี่ยง

ปัง !

นางถูกต่อยเต็ม ๆ หนึ่งที...