ตอนที่ 621
บทที่ 621
September 17, 2026
“ซูฮ่วน? ! เจ้าออกมาได้อย่างไรกัน! ฝ่าบาทเล่า!” เฉินจี๋มองไปที่ด้านหลังของนางทันที กลับมองเห็นเพียงประตูที่ปิดอยู่ ไม่มีเงาร่างของฮ่องเต้
หนานซานอ๋องถามอย่างรีบร้อน
“คุณชายซู! ฝ่าบาทเล่า!”
ยามนี้เขากลับไม่เรียกว่าฮ่องเต้ทรราชแล้ว
เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันกล่าว “ขอท่านอ๋องโปรดรีบออกคำสั่งให้ระเบิดทำลายเจดีย์เก้าชั้นเดี๋ยวนี้!”
สีหน้าของหนานซานอ๋องกลายเป็นสีเขียวทันที
“เจ้าว่าอะไรนะ”
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตรงนี้คือตำแหน่งโลหิตหงส์ ฝ่าบาทเองก็ยังอยู่ข้างในนะ!
ซูฮ่วนผู้นี้คิดจะยืมมือเขาปลงพระชนม์รึ!
“ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายให้เขาฟัง “ฝ่าบาททรงอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ประมุขพรรคเทียนหลงบุกโจมตีขึ้นไปได้ทุกเมื่อ ดังนั้นจึงต้องรีบทำลายมันทิ้ง เร็วเข้า!”
ถึงจะเป็นเช่นนี้ หนานซานอ๋องก็ยังคงส่ายหน้า
ท่าทางของเขาหนักแน่นมาก
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้! พอเจดีย์เก้าชั้นถูกทำลาย โลหิตหงส์ก็จะถูกตัดขาด ข้าไม่อาจทำลายโลหิตหงส์นี้ได้! นี่เกี่ยวพันถึงชะตาของแคว้นหนานฉี เรื่องนี้อย่าว่าแต่ข้ารับผิดชอบไม่ไหว ฝ่าบาทเองก็รับผิดชอบไม่ไหวเช่นกัน!”
เฉินจี๋โมโหขึ้นบ้างแล้ว
“หนานซานอ๋อง! หรือจะให้ฝ่าบาทถูกขังอยู่ด้านในรึ!”
เขารีบออกคำสั่งทันที “รีบถ่ายทอดคำสั่งไปที่กองทัพใหญ่ เตรียมระเบิดทำลายเจดีย์เก้าชั้น!!”
ตอนแรกเขาเองก็ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้ของฝ่าบาทเช่นกัน ทว่ายามนี้ฝ่าบาทถูกขังอยู่ด้านใน เขาได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว!
โชคดีที่เตรียมดินระเบิดและอัสนีบาตรฟ้าไว้เพียงพอแต่แรกแล้ว!
หนานซานอ๋องกำหมัดแน่น
“พวกเจ้าอย่าได้คิดสร้างความวุ่นวาย! ฮ่องเต้มีองค์ใหม่ได้ ทว่าชะตาแคว้นหนานฉีไม่อาจสร้างใหม่ได้...”
เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สิ่งที่พวกเจ้าคุ้มครองไม่ใช่โลหิตหงส์ แต่เป็นเงินทองเหล่านั้น! หรือทรัพย์สมบัติพวกนั้นมีค่ายิ่งกว่าชีวิตของฮ่องเต้รึ?”
หนานซานอ๋องตกตะลึงทันที
“เป็นไปไม่ได้!”
ปฐมจักรพรรดิไม่มีทางให้สายเลือดของหนานซานอ๋องเฝ้าคุ้มครองสมบัติ!
นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว!
เห็นพวกเขาเป็นแค่ทาสเฝ้าสมบัติอย่างนั้นหรือ! !
สิ่งที่พวกเขาคอยปกป้องมาตลอดคือโลหิตหงส์ของแคว้นหนานฉีต่างหาก คือดวงชะตาของแคว้นหนานฉี!
เพื่อที่จะโน้มน้าวหนานซานอ๋อง เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงพูดเรื่องสมบัติในเมืองเซวียนออกมา
หลังจากหนานซานอ๋องฟังแล้วก็ยังคงส่ายหน้าไม่ยอมรับ
“เป็นไปไม่ได้!”
“เกรงว่าจะเป็นเช่นนี้จริง ๆ” เบื้องหลังพลันมีเสียงแก่ชราเสียงหนึ่งดังขึ้น
เมื่อทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นว่าเป็นผู้เฒ่าผมขาวที่กุมไม้เท้าผู้หนึ่ง
คนผู้นั้นสวมชุดเรียบง่าย ทว่ากลับดูสูงศักดิ์ไปทั้งร่าง
หลังจากหนานซานอ๋องเห็นเขาก็ก้มคำนับทันที “ท่านพ่อ”
ทุกคนจึงรู้ได้ว่าผู้เฒ่าคนนี้คือท่านอ๋องคนก่อนที่สละตำแหน่งนั่นเอง
อ๋องผู้เฒ่าเงยหน้ามองภูเขาอวี้หลิง ท่าทางดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว
“ที่คุณชายคนนั้นพูดเมื่อสักครู่นี้ ข้าได้ยินหมดแล้ว
“เป็นไปได้ว่าสมบัติของปฐมจักรพรรดิอยู่ในเจดีย์เก้าชั้นแห่งนี้”
หนานซานอ๋องไม่เชื่อ
“ปฐมจักรพรรดิจะทรงให้บรรพบุรุษของพวกเราเฝ้าสมบัติได้อย่างไรกัน!”
อ๋องผู้เฒ่าส่ายศีรษะ
“ไม่ได้มีเพียงสมบัติเท่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือศิลาหยกชิ้นนั้น”
หนานซานอ๋องพลันเบิกตากว้าง