บทที่ 629

ตงฟางซื่อตอบกลับยิ้ม ๆ

“ได้สิ ลำบากนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร กลัวแต่หยางเหลียนซั่วจะหนีไปได้จริง ๆ”

หนึ่งชั่วยามต่อมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาถึงจวนหนานซานอ๋อง

ได้ยินว่าอาการของต้วนไหวซวีแย่ลง นางจึงรีบเข้าไปในห้องของเขา

ข้างเตียง สีหน้าของต้วนเจิ้งค่อนข้างย่ำแย่

“วันนี้ฮ่องเต้มาหาพี่ชายของข้า ทำให้พี่ชายของข้าอาเจียนเลือดออกมา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ต้วนไหวซวี่อธิบายด้วยสีหน้าอ่อนแรง

“อย่าไปฟังที่อาเจิ้งพูด ไม่เกี่ยวอะไรกับฮ่องเต้ ร่างกายของข้าไม่ดีเอง อาเหยียน พวกเจ้าเจอศพประมุขพรรคหรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างใจเย็น

“เพื่อป้องกันไม่ให้คนหนีออกไปได้ ตอนนี้เหล่าทหารทำได้เพียงเฝ้าไว้ยังไม่ขุด จึงยังไม่เจอศพ ไหวซวี่ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลมาก มีคนอยู่มากมาย ไม่มีทางปล่อยให้เขาหนีไปได้หรอก”

หัวคิ้วของต้วนไหวซวี่ขมวดเข้าหากัน

“ข้ากลัวว่า ประมุขพรรคจะไม่ตายง่าย ๆ …อาเหยียน เจ้าต้องระวัง และป้องกันมากหลายเท่านะ

“หากเขาหนีไปได้จริง ๆ เจ้าจงจำไว้ว่า…วิชาดาราโรยหมื่นวิถีควบคุมได้ยาก สิ่งที่กลัวที่สุดคือจิตใจว้าวุ่น ไม่เช่นนั้นอาจหมกมุ่นเหมือนถูกมนต์ดำ…แค่ก ๆ !”

ต้วนไหวซวี่ร่างกายอ่อนแรง ไม่สามารถพูดได้มาก ไอออกมาหลายครั้ง จนรู้สึกแสบคอ

ตระหนักได้ว่าจะอาเจียนเลือดออกมาอีก เขาจึงรีบหันหน้าไปอีกทาง ไม่อยากให้เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็น “อาเหยียน ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”

ช่วยไม่ได้ที่ร่างกายทนไม่ไหว จนเลือดพุ่งทะลักออกมาจากลำคอของเขา ราวกระแสน้ำไหล เขาจึงรีบใช้มือข้างหนึ่งปิดริมฝีปาก แต่เลือดคั่งก็ยังไหลซึมออกมาตามหว่างนิ้ว…

“ไหวซวี่!” ตอนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป ก็เห็นภาพเบื้องหน้า ดวงตาจึงเบิกกว้าง

“ท่านพี่!” ต้วนเจิ้งเองก็ได้สติ รีบหยิบกะละมังใต้เตียงออกมาอย่างเคยชิน และเข้าไปประคองต้วนไหวซวี่ เพื่อให้เขาอาเจียนเลือดออกมา

เฟิ่งจิ้วเหยียนเองก็จะหยิบผ้า เพื่อช่วยต้วนไหวซวี่เช็ดเลือดที่ออก

ต้วนไหวซวี่ไม่อยากให้นางแปดเปื้อนเลือดของตัวเอง จึงเอียงหน้าหลบ แล้วคว้าผ้าไปด้วยมือสั่นเทา

“อาเหยียน…ไม่ต้อง ข้าทำเอง…”