บทที่ 633

หยางเหลียนซั่วดูดซับพลังภายในของคนจำนวนมาก หาใช่จะควบคุมได้ง่ายเพียงนั้น

แรงกระตุ้นจากคำพูดของเฟิ่งจิ่วเหยียน ทำให้พลังเจินชี่ภายในของเขาแปรปรวน

เพื่อป้องกันมิให้พลังเจินชี่พลุ่งพล่าน จนทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก เขาจึงมิอาจใช้เคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถีได้ ขณะเดียวกันก็ยังต้องใช้พลังภายในควบคุมตนเองให้นิ่ง

ในเสี้ยววินาทีสั้น ๆ นี้ ก็ทำให้เฟิ่งจิ่วเหยียนและตงฟางซื่อมีโอกาส

ท่าทะลวงพิฆาต---กระบวนท่าโจมตีเป็นคู่ของพวกเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนโยนกระบี่ให้ตงฟางซื่อ คนหลังเปลี่ยนมาโจมตีทางตรงก่อน ท่าเคลื่อนไหวกระบี่วกวนจนทำให้ลายตา

หยางเหลียนซั่วถอยหลังไปหลายก้าว ทว่ากลับไม่สังเกตเห็นว่า เหนือศีรษะของเขา เฟิ่งจิ่วเหยียนราวกับนกอินทรีโฉบลงมากินเหยื่อ พร้อมกับพลังที่รวบรวมอยู่ในฝ่ามือ

ตูม!

ฝ่ามือของนางกระแทกลงมาบนศีรษะของหยางเหลียนซั่ว!

ในเสี้ยววินาทีนั้น กะโหลกศีรษะของเขาสั่นไหว

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวอวี้ก็รีบซัดฝ่ามือจากด้านข้างเพิ่มไปอีกหนึ่งฝ่ามือ

สิบเอ็ดเทพชะตาก็รีบเข้ามาเสริมกำลัง และใช้กระบวนท่าโจมตีหยางเหลียนซั่วโดยพร้อมเพรียง

กองกำลังมากกว่าสิบคนก็โจมตีมาในเวลาเดียวกัน หยางเหลียนซั่วขับเคลื่อนลมปราณตามสัญชาตญาณ จากนั้นพลันใช้พละกำลังของพลังเจินชี่ ผลักพวกเขาให้กระเด็นออกไป!

ในเวลาเดียวกัน ก็ทำให้หน้ากากของตนแตกกระจายด้วย จนเผยให้เห็นใบหน้าที่แข็งกร้าวดุดัน

ตูม!

ตูมตูม!

ทุกคนแทบจะล้มลงกับพื้นในเวลาเดียวกัน

หนานซานอ๋องกับเหล่าทหารตั้งค่ายกลโดยใช้โล่ เพื่อปกป้องพวกเขา

ไม่มีคนถอยหนีแม้แต่คนเดียว

ทว่า ในเวลานั้น หยางเหลียนซั่วกำลังกุมหัว และร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง

หัวของเขาเจ็บปวดมาก!

เจ็บปวดมาก!!!

เขารู้สึกแค่ว่าทุกสิ่งที่มองเห็นตรงหน้า ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดง

กลิ่นคาวเลือดอุ่น ๆ กระแสหนึ่ง ไหลออกมาจากหางตาของเขา

มันคือเลือด!

เลือดสีแดงสด ราวกับน้ำตาสองสาย

ทว่าในเวลาไม่นาน เขาก็มองไม่เห็นสิ่งใดแล้ว...

“ซูฮ่วน! ซูฮ่วน!!!” หยางเหลียนซั่วคำราม

จากนั้น เขาก็โจมตีสะเปะสะปะด้วยมือทั้งสองข้าง ก้อนหินกระจัดกระจายที่อยู่โดยรอบก็ลอยว่อน พื้นดินถูกกระแสพลังจนระเบิดเป็นผุยผง ต้นไม้ก็ถูกเขาโจมตีจนโค่นล้มไปหลายต้น...

เฟิ่งจิ่วเหยียนเพื่อจะใช้ท่า “ทะลวงพิฆาต” จึงรวบรวมพลังภายในทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว โดยเน้นโจมตีไม่สนใจตั้งรับ ไม่เหลือทางหนีทีไล่ให้ตนเอง ถึงขั้นว่าบาดเจ็บสาหัสกว่าคนอื่น

และถึงขั้นว่า แม้แต่แรงจะยืนขึ้นนางก็ยังไม่มีเลย

เซียวอวี้ช่วยพยุงนางขึ้น โอบไหล่ของนางไว้ และยืนเคียงข้างนาง