บทที่ 643

ไทฮองไทเฮามิคิดเลยว่า ฝ่าบาทจะละทิ้งนางสนมเป็นพันในวังหลังเพื่อไปชมชอบบุรุษผู้หนึ่ง!

พระนางรีบหันไปถามหรงเฟยในทันที: “บุรุษผู้นั้นเป็นผู้ใดกัน!”

ในเวลาเดียวกัน สายตาของพระนางพลันเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันแผ่กระจายออกมา

หรงเฟยพลางกล่าวออกมาด้วยท่าทีลำบากใจ “เขาเป็นคนของยุทธภพเพคะ มีนามว่า ‘ซูฮ่วน’ ฝ่าบาทตกอยู่ในอันตรายหลายครั้งหลายคราเพื่อช่วยชีวิตเขาเอาไว้”

เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของไทฮองไทเฮานั้น หรงเฟยก็เอ่ยเรื่องบางอย่างที่ทำให้พระนางมิอาจทนได้อีกออกมา

“ซูฮ่วนผู้นั้น นับว่ามีความสามารถมากที่เดียว กระทั่งเคยลอบเข้ามาในวังหลวงในยามกลางคืน คืนนั้น ตำหนักจื้อเฉิน... ยังเรียกน้ำ”

เพียงพริบตาเดียว ไทฮองไทเฮาพลันมีท่าทีหัวร้อนออกมาในทันที

“เหลวไหล! เขา... เขากลายเป็นคนเหลวไหลขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!”

เช่นนี้ นางจะไปมีหน้าอธิบายเรื่องนี้ให้กับบรรพบุรุษตระกูลเซียวฟังได้อย่างไร!

นางแทบจะอยากจะตกตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

หรงเฟยเอ่ยเตือนออกมาด้วยความหวังดี: “เสด็จย่าเพคะ พระองค์มิควรไปเอยถามเรื่องนี้ตามตรงกับฝ่าบาทนะเพคะ ฝ่าบาทย่อมมิทางยอมรับออกมาอย่างแน่นอน”

ดวงตาของไทฮองไทเฮาพลันเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันที

“ซูฮ่วนผู้นั้น ข้าจักต้องฆ่าเขาให้ตาย!”

ก่อนหน้านั้นฝ่าบาทยังเป็นบุรุษปกติ ฉะนั้น จักต้องเป็นซูฮ่วนที่เป็นคนยั่วยุเขาก่อนอย่างแน่นอน!

หรงเฟยหลุบสายตาลงเล็กน้อย เพื่อกลบแววตาอันมืดมิดเอาไว้

……

สองวันต่อมา

วังหลวงพลันมีการจัดงานเลี้ยงขึ้น ผู้ที่ได้รับเกียรติให้เข้าร่วมงานนั้นมีเพียงแค่ฝ่าบาทและนางสนมเท่านั้น

ดังนั้นบรรยากาศภายในงานเลี้ยงในครานี้จึงมืดมนเป็นพิเศษ มิต่างอันใดกับงานเลี้ยงหงเหมินเลยสักนิด

ดวงตาของเซียวอวี้พลันเผยท่าทีจริงจังออกมา ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับถูกปกคลุมไปด้วยไอน้ำค้างแข็ง เขาหาได้แสดงท่าทีสงสารออกมาไม่ พลางเอ่ยตรงเข้าประเด็นไปในทันที

“พระราชโองการออกมาแล้วเช่นนี้ เราหาได้ต้องการบีบบังคับพวกเจ้าไม่ ทว่า โอกาสในการออกจากวังจักมีเพียงแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น หากผู้ใดมิออกไปทางราชสำนักก็จักเลี้ยงดูพวกเจ้าจนแก่เฒ่าเอง ทว่า ทางราชสำนักจะสนับสนุนพวกเจ้าเพียงเท่านี้”

เหล่านางสนมต่างพากันมองหน้ากัน

ความหมายของฝ่าบาทก็คือ หากรั้งอยู่ในวังก็หาได้มีวันที่จะได้รับความโปรดปรานไม่

ผ่านไปอยู่นานที่พวกนางมิอาจตัดสินใจออกมาได้

ในขณะเดียวกัน มู่หรงฉานพลันยืนขึ้นโค้งกายทำความเคารพ

“หม่อมฉันยินดีที่จะออกจากวังหลวงเพคะ”

นางเบื่อหน่ายกับเล่ห์กลอันหลอกลวงในวังหลวงแห่งนี้ยิ่งนัก

อดีตฮองเฮาที่เคยเอ่ยถึงภูเขาอันสู่งส่งพร้อมทะเลกว้างใหญ่ไพศาล นางชักอยากจะไปดูให้เห็นกับตาตนเอง

นางสนมเจียเองก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันก็จะออกจากวังเช่นกันเพคะ!”

แม้ว่าม้าในสนามม้าหลวงจักเป็นม้าดี ทว่า ป่าในเขตพระราชทานนั้น นางล้วนขี่วนมาหลายรอบแล้ว ทำเอารู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก

นางเองก็คิดถึงอดีตฮองเฮาเช่นกัน

นางสนมเจียพลันมองไปที่นางสนมเจียง ทว่า คนที่อยู่ด้านหลังหาได้แสดงท่าทีอันใดออกมาไม่

เมื่อเห็นเช่นนั้น นางสนมเจียจึงรู้สึกผิดหวังออกมาเล็กน้อย

นางมิรู้ว่า มิใช่สตรีทุกคนจักสามารถทำได้อย่างใจของตนเองปราถนาได้

พวกนางส่วนใหญ่ต่างก็มีภาระพร้อมทั้งความคาดหวังในวงศ์ตระกูลของตน เกรงว่าแม้ตนเองจักต้องตาย ก็ต้องตกตายอยู่ภายในวังหลวง

หากแต่นางสนมเจียก็ยังไม่ยอมแพ้ พลางเอ่ยเกลี้ยกล่อมนางสนมเจียงเบา ๆ ว่า

“พี่สาวเจียง ออกจากวังเถิด! ข้าได้ยินมามานานแล้วว่า ตอนนี้นอกวังมีการหย่าร้างมากมาย หากท่านออกไปแล้วไซร้ ยังสามารถตามหาตระกูลดี ๆ ตบแต่งเข้าไปอีกได้ เหตุใดต้องมาจมปลักกับบุรุษที่มิได้รักเราด้วยเล่า?”

นางสนมเจียงส่ายหัวไปมา

“เจ้าไม่เข้าใจ สิ่งที่ข้าเฝ้ารอหาใช่ฝ่าบาทไม่ แต่เป็นวังหลวงแห่งนี้ต่างหาก”

เหลียนซวงที่ปัจจุบันเป็นซินเฟยนั้น ก็มิเต็มใจที่จะออกจากวังหลวงเช่นกัน

คดีของตระกูลเฉินยังมิได้รับการสะสาง ขอเพียงแค่นางรั้งอยู่ในวังหลวงนั้น ย่อมต้องมีโอกาสนำคดีพลิกฟื้นขึ้นมาพิจารณาคดีใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอน