บทที่ 648

ตกกลางคืน

โรงหมอตระกูลซ่ง

ยามนี้ แทบจะมิมีคนไข้มาแล้ว

พ่อซ่งกำลังยุ่งวุ่นวายกับการจัดสมุนไพรอยู่นั้น เขาเอาแต่ใจจดใจจ่อจนมิรู้ว่ามีเงามืดสะท้อนอยู่บนผนัง...

ผลัก!

เพียงพริบตาเดียว เขาถูกตีด้วยไม้จนเป็นลมล้มพับหมดสติไปในทันที ยามที่ล้มนั้น หัวยังมุดเข้าไปในหม้อยาอีก...

ยามที่พ่อซ่งฟื้นขึ้นมานั้น กลับพบว่าตนเองถูกผูกมัดเอาไว้ที่เตียงแล้ว!

อีกทั้ง ยังอยู่ในห้องของตนเองอีกด้วย

ไม่ว่าเขาจะตะโกนเรียกคนมากเท่าใด ก็หาได้มีผู้ใดตอบกลับมาไม่

เขามิรู้เลยว่า เหล่าข้ารับใช้ในโรงหมอนั้นได้ถูกคนพาตัวออกไปหมดแล้ว

เอี๊ยด!

เมื่อประตูถูกเปิดออกนั้น

ในที่สุดก็มีคนมาเสียที

พ่อซ่งรีบยืดคอออกมา ยามที่เห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาเป็นภรรยาของตนเองนั้น

“ฮูหยิน เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!”

เขานึกประหลาดใจยิ่งนัก อีกทั้งยังรู้สึกโล่งใจไปในคราเดียวกัน

นับว่าโชคดีที่เป็นฮูหยิน เขาคิดว่าตัวเองโดนโจรขโมยลักพาตัวไปเสียแล้ว

ฮูหยินซ่งพลันมีสีหน้าเย็นชา นางหาได้มองมาที่เขา ทั้งยังมิได้ตอบอันใดกับเขาอีก พลางเดินไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะจุดธูปหอมอย่างชำนาญ

จากนั้น นางพลันออกคำสั่ง ก่อนที่จะมีสตรีหลายนางพากันเดินเข้ามา

เมื่อพ่อซ่งเห็นเช่นนี้ ภายในใจพลันเต้นรัวขึ้นมาในทันที

“ฮูหยิน! เจ้า...”

จู่ ๆ แม่ซ่งก็หันหน้ามามองเขา ในแววตาหาได้มีความชื่นชมและความหลงใหลในวัยเยาว์หลงเหลืออยู่ไม่ มีเพียงการต่อสู้และความมุ่งมั่นของคนเป็นแม่เท่านั้น

“แม่นางเฟิ่งพูดถูก เรื่องของทายาทหาได้ยากที่จะแก้ไขไม่

“สามี เพื่อบุตรชายของเรา ถึงเวลาที่ท่านจะต้องทนทุกข์ทรมานสักหน่อยแล้ว”

นางกลายเป็นคนที่แปลกประหลาดไปมากเข้าทุกที

ใบหน้าของพ่อซ่งซีดเผือดไปในทันที “ฮูหยิน หรือว่าเจ้า... ไม่ ไม่ได้!”

แม่ซ่งพลันหัวเราะออกมาด้วยท่าทีเศร้าสร้อย

ราวกับผู้ป่วยทางจิตที่คิดหาทางออกไม่ได้

นางจุดธูปหอมอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองดูพ่อซ่ง

“ข้าไปหาบุตรชายมาแล้ว บนตัวของเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย... เขาเป็นบุตรชายของท่านนะ เหตุใดท่านถึงใจร้ายขนาดนี้

“ท่านอยากได้ทายาทใช่หรือไม่ ได้ ที่นี่มีสตรีมากมายนัก ท่านอยากได้นางใด?

“หรือว่า ท่านต้องการมันทั้งหมด?

“สามี ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล พวกเรายังมีเวลาอีกมาก”

พ่อซ่งรู้สึกว่าฮูหยินกำลังตกอยู่ในวังวนของความมึนงง

“ฮูหยิน เจ้ามีสติหน่อย!!”

ตระกูลซ่งมิเคยรับอนุ อีกทั้งบุตรหลานภายในตระกูลซ่งหาได้เคยเกี้ยวพาราสีสตรีไม่

นางทำแบบนี้กับเขาได้อย่างไร!

“ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้!”

แม่ซ่งพลันส่ายหัวไปมา “ไม่ได้”

แม่ซ่งหันไปหาหญิงสาวเหล่านั้น พลางบอกกับพวกนางว่า “ลำบากพวกเจ้าแล้ว คืนนี้ก็ปรนนิบัติดูแลนายท่านของข้าให้ดีเล่า”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”

ฮูหยินยังหันไปเพิ่มความหอมให้กับธูปหอมอีกด้วย

เมื่อเห็นฮูหยินของตนเองกำลังจะจากไปนั้น พ่อซ่งก็เริ่มส่งเสียงร้องคำรามออกมา

“ไม่! ฮูหยิน ข้าเห็นด้วย! งานแต่งของหลี่เอ๋อร์ข้าเห็นด้วยแล้ว! ส่วนเรื่องทายาทนั้น พวกเรามาหารือกันได้! ฮูหยิน -”

……