บทที่ 65

บุรุษที่ประลองฝ่ามือกับเฟิ่งจิ่วเหยียนสวมใส่ชุดสีแดง ดูสถุนอย่างมาก

เขาถูกแรงฝ่ามือของเฟิ่งจิ่วเหยียนซัดจนต้องถอย เมื่อเห็นว่าตนกำลังจะเจ็บตัว ก็รีบตระโกน

“เจ้าแซ่ซู! โคตรเหง้าบิดาเจ้าเถอะ! ทักทายแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องเอาจริงก็ได้กระมัง!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอียงคอเล็กน้อย

“บิดาใคร?”

เท้าของชายหนุ่มชุดแดงเสียดสีกับพื้น รีบขอร้องอ้อนวอนออกมา “ก็ได้ ๆ ๆ บิดาข้าเอง เจ้าคือบิดาของข้า!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงได้เก็บมือกลับมา

จากนั้นก็สะบัดมือ ปิดประตูที่แง้มเปิดไว้ให้ปิดลง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกับพวกเขาล้วนเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่

นางแกะเชือกบนตัวของซ่งหลี พร้อมดึงผ้าขี้ริ้วในปากของเขาออก

พอไม่มีเชือกมาพันธการ ซ่งหลีก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“สหายซู ไม่ใช่ว่าข้าไม่เตือนเจ้า แต่เขากักขฬะมากเกินไป สะกดรอยตามข้ามาตลอดทาง แถมยังจับข้ามัดไว้”

บุรุษชุดแดงนั่งลงบนขอบหน้าต่าง สายลมพัดผ่านมา จนปลิวผมไสว ทำให้เขาดูเหมือนคุณชายเจ้าสำราญ

คนอื่น ๆ คงไม่คาดคิดแน่ ว่าเขาคือบุตรชายของเศรษฐีแนวหน้า——เจียงหลิน

เจียงหลินใช้มือทัดปรอยผม แล้วพร่ำบ่นออกมา

“ว่าข้ากักขฬะหรือ? ซูฮ่วน เจ้านั่นแหละที่ไร้เหตุผล

“หายไปตั้งหลายปีไม่ติดต่อมา พวกข้าเคยว่าเจ้าไหม?”

“คราก่อนเจ้าส่งจดหมายมา พวกข้าก็ช่วยเจ้าตามหาโจรภูเขา ช่วยค้นหาเบาะแส นางจินผู้นั้น ก็เป็นข้าที่หาเจอ แต่เจ้ากลับเก็บซ่อนตัว ไม่แม้แต่ขอบคุณกันสักคำ!”

คราวนี้ซ่งหลีเองก็เริ่มทวงความยุติธรรมอย่างสุภาพว่า

“เจียงหลินกล่าวถูก สหายซู ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ก็ควรที่จะส่งจดหมายมาหาพวกข้าบ้างนะ

“หลายปีที่ผ่านมา เจียงหลินคิดว่าเจ้าตายไปแล้วด้วยซ้ำ แถมยังสร้างสุสานรำลึกไว้ให้เจ้าด้วย ทุกปีมาเรียกพวกเรารวมตัวกันไปกราบไหว้ จนพรรคพวกคิดว่าเจ้าตายไปแล้วจริง ๆ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมุ่นคิ้ว

“สุสานรำลึก?”

เจียงหลินที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างปัดจมูกอย่างร้อนตัว

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีเวลามาคิดเล็กคิดน้อย

นางประสานมือคารวะทั้งสอง

“ช่างเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่จนไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร

“เรื่องในครานั้น ต้องขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยข้า วันข้างหน้าจะต้องได้นัดรวมตัวกันกับพวกเจ้า

“แต่คืนนี้ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับหมอเทวดาซ่ง…”

เจียงหลินหงุดหงิดในทันที

“ฟังจากที่เจ้าพูด คงคิดว่าข้าเกะกะ เลยอยากไล่ข้ากลับไปสินะ?”

ต่อมาเขาก็เอ่ยขึ้น “ก็ได้ ข้าไปก็ได้!​ ข้ายังอุตส่าห์ส่งคนไปช่วยเจ้าปกป้องแม่นางผู้นั้น แถมยังซื้อยากับของบำรุงให้นางหลายอย่าง ความจริงใจของข้า ช่างเสียเปล่าจริง ๆ! ซูฮ่วน เจ้าจำเอาไว้เลยนะ เจียงหลินผู้นี้ไม่ใช่คนที่เจ้าเรียกให้มาก็มา เรียกให้ไปก็ไป!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้จักเขามาเนิ่นนาน จึงรู้นิสัยของเขาดี

เขาแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจมากหน่อย

“หอสุราบงกชแห่งเมืองเฉิงตง มีของขวัญแทนคำขอบคุณของเจ้าอยู่ที่นั่น เนื้อผ้าชั้นดี เข้ากับรูปลักษณ์งดงามของเจ้า”

คราวนี้เจียงหลินพลันดีใจขึ้นมา

หลังจากที่เขากลับไป ซ่งหลีถึงได้มีโอกาสพูดเรื่องสำคัญ

“อาการป่วยของแม่นางผู้นั้นหนักหน่วงเอาการ ถ้าให้ยาแรง ก็จะดีขึ้นไว โอกาสหายก็มีสูง แต่จะทำร้ายปอดของนาง

“หากรักษาตามวิธีทั่วไป ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงห้าปี แต่จะรักษาได้ถึงขั้นไหน ข้าเองก็มิอาจรับประกันได้ ต้องดูว่าควรปรับอย่างไร

“จึงจำเป็นต้องขอความเห็นจากเจ้า”