บทที่ 652

ภายใต้แสงจันทรา สีหน้าของเฟิ่งเวยเฉียงเปลี่ยนแปลงครั้งแล้วครั้งเล่า

ทั้งประหลาดใจ ตื่นเต้น และเสียใจที่รู้ความจริงช้าไป...

พี่สาวเข้าพิธีสมรสกับฝ่าบาทในนามของนาง และได้หย่าร้างกับฝ่าบาทอีก!?

ราวกับนางกำลังฟังคนเล่านิทาน

“ท่านพี่ ท่านหย่าร้าง เพราะไม่ชอบฝ่าบาทหรือ?”

ตอนนี้นางได้พบกับชายที่นางชอบแล้ว จึงหวังว่าพี่สาวจะได้มีความสุขเช่นกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองดูจันทราบนนภา และเอ่ยอย่างเยือกเย็น

“ในตอนแรกก็ไม่ชอบหรอก...”

ทันใดนั้น เมฆาเคลื่อนคล้อย บดบังแสงจันทรา

ณ เมืองหลวง

ในพระราชวัง อุทยานหลวง

หรงเฟยเข้ามายืนขวางรุ่ยอ๋องที่กำลังจะออกจากวัง และซักถามเขา

“ฝ่าบาทเสด็จไปที่ใด?”

แววตาที่อ่อนโยนของรุ่ยอ๋องไร้ระลอกคลื่น

“ก่อนหน้านี้เกิดกบฏในเมืองเซวียน และมีการจัดสรรเบี้ยหวัดทหารใหม่ ฝ่าบาทไม่วางพระทัย จึงเสด็จไปตรวจสอบที่เมืองเซวียนด้วยพระองค์เอง เพื่อให้แน่ใจว่าเบี้ยหวัดจะถึงมือของทหารทุกนาย นอกจากนี้ ยังเป็นการตรวจสอบการทำงานของขุนนางชุดใหม่ในเมืองเซวียนด้วย

“เรื่องเหล่านี้ พระสนมมิใช่ทราบอยู่แล้วหรือ? เหตุใดมาถามอีก”

หรงเฟยเลิกคิ้วเบา ๆ พลางยื่นมือข้างหนึ่งไปสัมผัสชายอาภรณ์ของเขา

“ข้าจะถามท่านอีกครั้ง ฝ่าบาท เสด็จไปที่เมืองเซวียนจริง ๆ รึ?”

แววตาของรุ่ยอ๋องเฉยชา “ใช่”

ขณะเดียวกันก็ก้าวถอยหลังไปสองเก้าทันที เพื่อรักษาระยะห่างกับนาง

“พระสนม โปรดสงวนท่าทีด้วย”

มีเสียงลาดตระเวนดังมาแต่ไกล ทำให้ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปโดยปริยาย

แววตาของหรงเฟยเย็นชาลง พลางจดจ้องมองไปข้างหน้า

นางหาได้เชื่อไม่ กิจการเหล่านั้นในเมืองเซวียน สำคัญพอจะให้ฝ่าบาทเสด็จเยือนด้วยพระองค์เองจริงหรือ?

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เรื่องราวในวังผิดแผกไปหมด

โดยเฉพาะฝ่าบาท

นางไม่วางใจเลย

หรงเฟยยากจะข่มตานอนตลอดทั้งคืน

นางนอนขดตัวอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นระริก มุมหางตาพลันแดงระเรื่อ ปากก็เอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบา คล้ายสวดภาวนา

“ฝ่าบาท ท่านอยู่ที่ใด...ท่านคิดจะทำ...อันใดแน่”

ความรู้สึกที่ควบคุมมิได้ และความรู้สึกเหมือนถูกแมลงพิษกัดกร่อน ช่างเลวร้ายยิ่งกว่าตาย

ข้างนอกวังหลวงเต็มไปด้วยอันตราย! เหตุใดเขาไม่อยู่ในวังให้ดี ๆ ไยจะต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว!

หรือกล่าวอีกนัย เขากำลังทำเพื่อหญิงชั้นต่ำคนนั้น!

เขาไปหานังแพศยาคนนั้นอีกแล้วหรือ!

หรงเฟยยิ่งคิดยิ่งสูญเสียการควบคุม หอบหายใจถี่ และหยิกแขนของตนเอง เพื่อรักษาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นไว้

วันต่อมา

นางไปเยือนตำหนักวั่นโซ่ว แต่เช้าตรู่

ไทฮองไทเฮาเห็นสีหน้าของนางซีดเซียว จึงเอ่ยด้วยความห่วงใย