บทที่ 671

ณ ค่ายเป่ยต้า

สีหน้าของเมิ่งฉวีเขียวคล้ำ เขามองไปที่ฮ่องเต้เบื้องหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ฝ่าบาท ท่าน...” ตรัสว่าอะไรนะ ถุงยาง?

ยังอยากให้ฮูหยินทำถุงยางให้มากหน่อย?

จากที่เขารู้ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะทำให้ไปสิบอันหรอกหรือ?

ใช้หมดเร็วขนาดนี้เลยหรือ?!

เมิ่งฉวีอดไม่ได้ที่จะคิดว่า...หนุ่มแน่นช่างกำลังวังชาดีเสียจริง

เซียวอวี้ไม่สะดวกที่จะพูดเรื่องนี้กับฮูหยินเมิ่ง จึงคิดจะพูดกับเมิ่งฉวีแทน

ถึงอย่างไรก็เป็นบุรุษด้วยกัน

เมิ่งฉวีรู้สึกลิ้นจุกปาก “ฝ่าบาท เรื่องนี้ยากนัก กับฮูหยิน กระหม่อมเองก็พูดไม่ออกพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้นั่งดื่มชาอยู่ในกระโจม ท่าทางดูผ่อนคลายสงบนิ่ง

เขากล่าวอย่างไม่ช้าไม่เร็วว่า

“จิ่วเหยียนกับฮูหยินเมิ่งผูกพันดุจมารดาและบุตร นางต้องแต่งงานไปไกลถึงเมืองหลวง เราตัดสินใจว่าจะให้ฮูหยินเมิ่งติดตามไปด้วย”

เมิ่งฉวี: !!!

ฝ่าบาทจะมาพรากพวกเขาสามีภรรยาออกจากกันได้อย่างไร!

นี่กำลังขู่เขาอย่างนั้นหรือ?

……

ณ จวนแม่ทัพ

เวยเฉียงกับสาวใช้นามไฉ่เยว่ย้ายมาอยู่ที่นี่ รู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

ยังดีที่นางคุ้นเคยกับท่านพี่และฮูหยินเมิ่ง จึงไม่ถึงกับประหม่า

ฮูหยินเมิ่งสงสารที่เวยเฉียงประสบเคราะห์มา จึงให้นางคิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของตน

เวยเฉียงคารวะอย่างซาบซึ้ง

“ขอบคุณฮูหยินมากที่ให้ข้าอยู่ที่นี่”

ฮูหยินเมิ่งเตือนนาง “จากนี้ไปต่อหน้าคนสกุลซ่ง ต้องเรียกข้าว่าท่านแม่เล่า”

เวยเฉียงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ”

ยามที่พูดคุยกัน นางก็นึกถึงท่านพ่อท่านแม่แท้ ๆ ของตน

ไม่รู้ว่ายามนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว จะยังโวยวายเรื่องหย่ากันอยู่หรือไม่

อีกด้านหนึ่ง

ณ เมืองหลวง

ภายในที่ทำการ

นายท่านเฟิ่งดึงตัวฮูหยินเฟิ่ง

“นังหน้าด้าน รีบกลับบ้านไปกับข้า!”

ฮูหยินเฟิ่งออกแรงแกะมือของเขาออกแล้วมองไปทางขุนนางที่อยู่ด้านหน้า

“ใต้เท้า โปรดอนุญาตให้พวกเราหย่ากันเถิดเจ้าค่ะ!”

ขุนนางตบโต๊ะแล้วกล่าว “เงียบ! ตามพระบัญชาของฝ่าบาท สตรีร้องทุกข์ต้องการหย่า ทางการต้องทำการไต่สวนและตัดสิน ฮูหยินท่านนี้ ท่านพูดเถิด เหตุใดจึงต้องการหย่า?”

นายท่านเฟิ่งห้ามไม่ให้นางพูด พยายามที่จะใช้อำนาจของผู้เป็นสามีทำให้นางหวาดกลัว

“พอได้แล้ว! เจ้าคิดถึงบุตรชายของเจ้าให้ดี ยังมีหลานสาวคนเล็กของเจ้าอีก! เจ้าคิดจะทำให้ตระกูลเฟิ่งวุ่นวายไปหมดหรือไรกัน!”

นายท่านเฟิ่งกำลังเตือนนางว่าหากพูดเรื่องเวยเฉียงออกมา ทุกคนก็จะรู้เรื่องการแต่งงานแทนกันหมด ฝ่าบาทก็คงไม่อาจปกป้องพวกเขาต่อไปได้อีกแล้ว!

แม่เฟิ่งมองไปที่เขาด้วยใจที่หนาวเหน็บ

เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำผิดมีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวอย่างนั้นหรือ?

“ใต้เท้า สามีชั่วนี่ไร้ความก้าวหน้า คิดแต่จะขายบุตรสาวแลกกับเกียรติยศ เขายังตบหน้าข้าอีกด้วย...”

ฮูหยินเฟิ่งแจกแจงความผิดของเขาอย่างละเอียด นายท่านเฟิ่งฟังจนตกตะลึง

“เจ้า! เจ้าพูดเหลวไหล!”

เขาเคยตบนางจริง ๆ นั่นเป็นเหตุสุดวิสัยที่ถูกนังลูกเนรคุณจิ่วเหยียนนั่นทำให้โมโห