บทที่ 673

เฟิ่งเหยียนเฉินตกตะลึงอยู่นาน เขาไม่อาจทำใจเชื่อสิ่งที่ได้ยินเลย

แม่เฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

“เป็นจิ่วเหยียน หากเจ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามท่านพ่อของเจ้า

“เมิ่งสิงโจวตัวจริงตายจากไปนานแล้ว หลายปีที่ผ่านมาเป็นจิ่วเหยียนที่เสี่ยงชีวิตปลอมตัวเป็นเขา ทว่าผู้ที่สร้างความชอบทางการทหารตลอดมาล้วนเป็นจิ่วเหยียน น้องสาวของเจ้า”

เมื่อเห็นท่านแม่สงบนิ่งเพียงนี้ มั่นใจถึงเพียงนี้ ลมหายใจของเฟิ่งเหยียนเฉินก็ช้าลง

“ท่านแม่ จิ่วเหยียนมีความสามารถเพียงนี้จริงหรือ?”

ปกป้องรักษาชายแดนเหนือเป็นเวลาเพียงสามปี นางก็กลายเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งที่ทำให้ศัตรูหวาดกลัวจนตัวสั่น

ผลงานการรบอันเลื่องลือที่นางสร้าง แม้แต่บุรุษยังยากที่จะทัดเทียมได้

เขายังคิดว่าจากนี้จะต้องปกป้องน้องสาวทั้งสองคนให้ดี

ทว่าตอนนี้ดูไปแล้ว...เป็นน้องสาวที่ปกป้องเขา ปกป้องราษฎรของหนานฉีต่างหาก!

ไม่นึกเลยว่าเขาจะมีน้องสาวที่เก่งกาจดุจเทพเช่นนี้!

ชั่วขณะหนึ่งเขาก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

มิน่าเล่าคราแรกที่เห็นฮองเฮาในวัง ถึงได้รู้สึกว่านางแผ่บรรยากาศที่แข็งแกร่งออกมา ไม่เหมือนเวยเฉียงที่เขาคุ้นเคย

ยามนั้นเขายังนึกว่าเป็นลักษณะอันน่าเกรงขามของฮองเฮา ยามนี้ถึงได้รู้ เดิมทีนางก็คือแม่ทัพน้อยเมิ่งที่แค่มองก็สยบคนได้ผู้นั้น!

เฟิ่งเหยียนเฉินถอนหายใจ

“ในเมื่อนางคือแม่ทัพน้อยเมิ่ง เช่นนั้นก็ควรหย่ากับฮ่องเต้แล้ว”

ในวันเดียวกัน

เฟิ่งเหยียนเฉินที่หยุดงานหนึ่งวันก็ไปส่งท่านแม่ออกจากจวนด้วยตนเอง พาไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมก่อนชั่วคราว

วันนี้เขาถูกกระตุ้นมากจนเกินไป

เมื่อเทียบกันแล้ว เรื่องที่ท่านพ่อท่านแม่หย่ากันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ทว่าหลังจากได้รับรู้ความจริง เรื่องผิดปกติมากมายก่อนหน้านี้ ก็นับว่าได้เข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ครอบครัวที่เขาคิดว่าสงบสุขดีงามเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้น ที่จริงครอบครัวนี้เกือบจะพังทลายมานานแล้ว

เวลาเย็นที่เฟิ่งเหยียนเฉินกำลังจะกลับจวน แม่เฟิ่งพลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องสำคัญที่ลืมบอกเขาไป

“เวยเฉียงจะแต่งงานแล้ว”

เฟิ่งเหยียนเฉิน: !

ในหัวเขาคิด: ใจเย็น ความตกใจที่ได้รับในวันนี้น้อยนักหรือไร?

ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองของเฟิ่งเหยียนเฉินพลันดำมืด เป็นลมล้มไปแล้ว

โครม!