บทที่ 704

รุ่ยอ๋องมองดูสตรีที่อยู่ตรงหน้า แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นและสงบนิ่งเช่นเคย

“มู่หรงหลัน เจ้าหมดหนทางจะเยียวยาแล้วจริง ๆ !”

เขาพลันหันหลังให้นาง ไม่อยากจะมองนางมากนัก

มู่หรงหลันถอดอาภรณ์ชั้นนอกออกเหลือเพียงเสื้อชั้นในเท่านั้น ก้าวมาข้างหน้า และสวมกอดเขาจากด้านหลัง ทว่าถูกเขาต่อต้านอย่างรุนแรงและผละตัวออกห่าง

“ออกไป! อย่ามาแตะต้องข้า!”

มู่หรงหลันจ้องมองแผ่นหลังของเขา พลางหัวเราะเบา ๆ

“ในสมัยนั้น ท่านกักขังข้าไว้ บอกว่าต้องการรักษาข้า และทำให้ข้ากลายเป็นคนปกติ แนะนำให้ข้าอย่าปิดบังความเจ็บป่วยและปฏิเสธการรักษา

“วันนี้ข้าอยากรักษาให้ท่าน ไยท่านกลับปฏิเสธด้วยเล่า?”

รุ่ยอ๋องขบกรามแน่นขึ้น ใบหน้าเขียวคล้ำ

มู่หรงหลันเห็นว่าเขาเพิกเฉยต่อตนเอง จึงเดินอ้อมไปหยุดข้างหน้าของเขา

แววตาของนางอ่อนโยน ทว่าแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า

“เหตุใดจึงไม่ช่วยข้า?

“หรือว่า ท่านคิดจะกำจัดข้าไปตั้งนานแล้ว เช่นนั้นข้างกายของฝ่าบาทก็จะได้เหลือท่านเพียงคนเดียว?”

ดวงตาของรุ่ยอ๋องเย็นชา

“ข้าไม่เหมือนเจ้า”

นางเสียสติไปนานแล้ว

“มู่หรงหลัน หากมิใช่เพราะมิตรภาพตั้งแต่วัยเยาว์ของพวกเราแล้วไซร้ สิ่งที่เจ้าทำกับเซียวหย่าในตอนนั้น จักทำให้เจ้าตายกี่หนก็ยังไม่พอจะชดใช้!”

มู่หรงหลันพยักหน้าอย่างเชื่องช้า พลางเอนกายพิงหน้าอกของเขา

“ใช่ ข้ารู้ ท่านเห็นแก่มิตรภาพเก่าก่อน

“พวกเราสามคน จักอยู่ด้วยกันตลอดไป

“คนนอกพวกนั้นไม่ควรเข้ามาแทรกแซงในความสัมพันธ์ของพวกเรา

“ดังนั้น...ช่วยข้าหน่อย ได้หรือไม่?

“ฝ่าบาทไม่มีข้าอยู่เคียงข้าง แล้วจะทำอย่างไร?”

รุ่ยอ๋องผลักนางออกไปอย่างเย็นชา บังเอิญสัมผัสโดนผิวบนไหล่ของนางอย่างไม่ตั้งใจ พลันรู้สึกไม่สบายใจ

เขาขมวดคิ้ว และเอ่ยหักล้างนาง

“เป็นเจ้าเองที่ขาดฝ่าบาทมิได้

“มู่หรงหลัน เจ้าน่ะป่วย และต้องรักษา

“ตอนนี้ฝ่าบาทให้โอกาสเจ้าแล้ว เจ้าก็ควรจะถนอมมันไว้”

เพียะ!

มู่หรงหลันยกมือตบหน้าเขาโดยตรง

แววตาของนางเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นดุร้าย เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าการพลิกหน้าหนังสือ

“จักให้ข้าพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ และไม่ต้องทำอันใดเลยรึ!

“ไม่เกิดกับท่านก็พูดง่ายน่ะสิ!

“เมื่อใดที่ท่านถูกเฉดหัวทิ้งบ้าง ค่อยมาดูกันว่า ท่านยังจะพูดง่าย ๆ แบบนี้ได้อีกหรือไม่!”

คล้ายว่ารุ่ยอ๋องจะคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงของนางแล้ว สำหรับการถูกตบครั้งนี้ เขาหาได้โต้ตอบไม่

หลังจากนั้น เขาก็ออกคำสั่งไปทางนอกห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หลิวหวา! ส่งแขก!”

มู่หรงหลันถูกเชิญออกจากจวนรุ่ยอ๋อง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

……

เมืองอาน

ตงฟางซื่อเช่าบ้านพัก และกักบริเวณฮูหยินหร่านไว้ในนั้น