บทที่ 718

หม่ากงกงทำความเคารพอย่างยิ้มแย้ม

“แม่นาง นี่คือโอรสที่ท่านคลอดให้กับฝ่าบาทในปีนั้น!”

แววตามู่หรงหลันมัวหมอง พร้อมย้อนถามเขา

“ไม่ต้องพูดถึงในตอนนั้น ข้ารักษาเด็กคนนั้นไว้ไม่ได้

“หรือเจ้าไม่รู้ว่า ฝ่าบาทไม่เคยแตะต้องข้า?”

หม่ากงกงพูดขึ้นมาอย่างไม่หวาดหวั่น “ขอเพียงแม่นางมีโอรสคนหนึ่ง ถึงตอนนั้น เราบอกว่าเขาเป็นลูกของผู้ใด เขาก็จะเป็นลูกของผู้นั้น”

แววตามู่หรงหลัน ไม่อ่อนโยนเหมือนอย่างที่ผ่านมา กลายเป็นเฉียบคม

“พวกเจ้าคิดจะใช้เด็กคนนี้เพื่อขึ้นครองบัลลังก์?

“ฝ่าบาทไม่มีทางยอมจำนนง่ายๆ !

“เขารู้ดีแก่ใจ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขา

“เขาจะเลอะเลือนถึงขั้น ยกบัลลังก์ให้กับเด็กนอกคอกที่มาจากไหนก็ไม่รู้ได้อย่างไร!”

หม่ากงกงเดินไปที่ข้างเตียง เอื้อมมือลูบใบหน้าของเด็กคนนั้นแผ่วเบา พร้อมพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“เรื่องนี้ก็ต้องดูความสามารถของแม่นางแล้ว”

……

เมืองหลวง

จวนตระกูลเฟิ่ง

นายท่านเฟิ่งหงุดหงิดมาก

ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทตรัสว่าจะแต่งตั้งฮองเฮา ทำไมจนถึงบัดนี้แล้วยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร?

เป็นถึงกษัตริย์แห่งแผ่นดิน คงไม่ได้พูดล้อเล่นกับเขามั้ง!

เมื่อคิดอีกที หรือจิ่วเหยียนเปลี่ยนใจ ไม่ยอมแต่งงานแล้ว?

คิดถึงความเป็นไปได้นี้ นายท่านเฟิ่งโกรธจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

เขาจะต้องไปตามหายัยเด็กคนนั้น ถามนางให้รู้เรื่อง!

ฝ่าบาทไม่คู่ควรกับนางตรงไหน? นางจะเล่นตัวไปทำไม!

ที่ว่าราชกิจในวันนี้

ในหัวสมองนายท่านเฟิ่ง คิดแต่ลูกสาวที่ไม่ได้ดั่งใจคนนั้น

ทันใดนั้น คนที่อยู่ด้านข้างคุกเข่าเสียงดัง “ตุบ” กราบทูลรายงานอย่างเสียงดัง

“ฝ่าบาท! ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด! กองทัพมีไว้เพื่อเฝ้าปกป้องเมืองหลวงจากศัตรู จะนำไปเพื่อตามหาคนในยุทธภพคนหนึ่งได้อย่างไร? ต่อให้ซูฮ่วนเป็นอะไรไปเพราะหายามาให้องค์หญิง ก็ไม่จำเป็นต้องระดมกำลังถึงขนาดนี้!”

นายท่านเฟิ่งเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิ เห็นขมับของเขาปรากฏเส้นผมสีเงินเทา แม้ไม่ถึงขั้นผมขาวชั่วข้ามคืน แต่ก็ทำให้ตกตะลึง

นี่ประสบกับเรื่องอะไร สามารถทำให้กษัตริย์แห่งแผ่นดินมัวหมองกลายเป็นเช่นนี้?

ซูฮ่วนอะไรนั่น สำคัญขนาดนี้เลยหรือ? ยังจะส่งกองทัพไปตามหาคน?

ขุนนางด้านข้างแต่ละคนคุกเขาลงทีละคน ร้องขอให้ฝ่าบาทถอนคำสั่ง

นายท่านเฟิ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่า คุกเข่าตามไว้ก่อนไม่ผิดแน่