บทที่ 721

ยามบ่าย

ณ วิหารบรรพบุรุษของราชวงศ์ ไทฮองไทเฮานำเหล่าขุนนางและบุตรหลานเชื้อพระวงศ์มาถึงตามกำหนดการ

ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนที่ฮ่องเต้ไปตามหาคนที่ภูเขาเทียนฉือยังไม่เสด็จกลับมา มีท่านอ๋องจำนวนมากที่แอบมาถึงนอกเมืองหลวงโดยอ้างว่ามาคุ้มกันเมืองหลวง

พวกเขาเคยเขียนจดหมายให้ไทฮองไทเฮาอย่างลับ ๆ ในจดหมายล้วนมีแต่เจตนาเอาอกเอาใจ

วันนี้พอไทฮองไทเฮาต้องการให้พวกเขามาปรึกษาเรื่องการเมืองด้วยกันที่วิหารบรรพบุรุษ ทั้งยังให้พวกเขาพาทหารส่วนตัวมาด้วย พวกเขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องในวันนี้ย่อมไม่ธรรมดา!

เพียงไม่นาน ฮ่องเต้ก็มาถึงตามกำหนดการ

เซียวอวี้สวมชุดมังกรสีทองสว่างทั้งร่าง รวบผมด้วยกวานหยก จอนผมสีเงินเทาสองสามปอยด้านข้างเผยอยู่ด้านนอกอย่างไม่คิดจะปิดบัง ทำให้ดูเหมือนผ่านเรื่องราวมามากมาย ดูโดดเดี่ยวอย่างผู้ที่ยิ่งอยู่สูง ก็ยิ่งเหน็บหนาวอยู่หลายส่วน

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาไม่มีสีสันที่เกินจำเป็น ไม่ว่าสายตานี้จะตกไปอยู่บนสิ่งใด ล้วนดำมืดไร้ชีวิตชีวา

ไทฮองไทเฮาไม่ได้เจอเขามานานมากแล้ว

เมื่อได้พบก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ

เพียงเพื่อซูฮ่วน พระเกศาของฮ่องเต้ถึงกับเปลี่ยนเป็นสีขาวเลยหรือ!

เขาชอบสตรีผู้นั้นมากเพียงใดกัน!

เทียบกับท่าทีที่อดีตฮ่องเต้ปฏิบัติต่อหยวนเฟย ดูไม่น้อยไปกว่ากันเลย...

ในฐานะที่นางเป็นเสด็จย่าของเขา นางเพียงรู้สึกโกรธความไม่ได้เรื่องของเขาเท่านั้น

ตระกูลราชวงศ์ทนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ พวกนี้ไม่ได้

ยามนี้เขาเป็นเช่นนี้ ช่างทำให้อดีตฮ่องเต้ผิดหวังเสียจริง ๆ!

เหล่าท่านอ๋องคารวะเซียวอวี้

“คารวะฝ่าบาท”

เซียวอวี้ไม่สนใจจะมองพวกเขา แต่มองดูทหารส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังพวกเขา

ในเมื่อมาถึงวิหารบรรพบุรุษแล้ว ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์ก็ต้องจุดธูปไหว้บรรพบุรุษก่อน

เหล่าขุนนางที่ยืนกันอยู่ด้านหลังแอบซุบซิบกัน

“เหตุใดไทฮองไทเฮาจึงเรียกให้พวกเรามาที่นี่?”

“ข้าก็ไม่รู้ ทว่าครานี้ดูจะไม่ค่อยปกตินัก”

ด้านหน้าป้ายของบรรพบุรุษ เซียวอวี้มองไปด้านหน้าพลางถามด้วยเสียงทุ้มหนัก

“เสด็จย่าเชิญให้เรามาที่นี่ เพื่อบอกเราว่าผู้ใดทำร้ายซูฮ่วน หรือจะวางกับดักให้เราสละราชบัลลังก์?”

คำพูดนี้ของเขาช่างตรงไปตรงมายิ่ง เหล่าท่านอ๋องต่างมองหน้ากัน รู้สึกกินปูนร้อนท้องกันอยู่ไม่น้อย

ไทฮองไทเฮากล่าวอย่างจริงจัง

“ฝ่าบาท ข้าได้ยินว่าเจ้าทิ้งงานราชกิจ แล้วไปตามหาซูฮ่วนที่ภูเขาเทียนฉือด้วยตัวเอง นี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

แววตาของเซียวอวี้เย็นชาดำมืด

“ใช่”

เมื่อฟังแล้ว ไทฮองไทเฮาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“เจ้าทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร!

“เจ้าเป็นฮ่องเต้ของแคว้นนะ! ข้าไม่เห็นด้วย!”

แววตาเซียวอวี้ไม่แยแส

“ท่านมาเพื่อพูดเรื่องนี้รึ?”

แววตาของไทฮองไทเฮาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม “หากเจ้ายืนกรานจะไป ก็ได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะรีบแต่งตั้งรัชทายาท! บ้านเมืองจะได้ไม่ระส่ำระส่าย!”