บทที่ 723

ที่อยู่ด้านนอกวิหารบรรพบุรุษล้วนเป็นทหารส่วนพระองค์ของไทฮองไทเฮา

คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่อดีตฮ่องเต้เหลือเอาไว้ให้นาง

นางเองก็นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะได้ใช้พวกเขามาบีบบังคับฮ่องเต้

เป็นฮ่องเต้ที่ไร้น้ำใจไร้เหตุผลก่อน ช่างทำให้นางผิดหวังเกินไปแล้ว!

ใบหน้าที่แก่ชราของไทฮองไทเฮาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ฮ่องเต้ หากวันนี้เจ้าไม่แต่งตั้งรัชทายาท ข้าก็จะไม่อนุญาตให้เจ้าไป!”

นางหันกลับมาพูดกับเหล่าท่านอ๋องอีก

“พวกเจ้าต้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับข้า! ข้าทำเพื่อบ้านเมือง ทำเพื่อแผ่นดินของแคว้นหนานฉี!”

ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าพฤติกรรมของฝ่าบาทช่างเหลวไหลนัก ควรจะบังคับเขาเสียหน่อยแล้ว

“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ ไทฮองไทเฮาพูดไม่ผิด! ฝ่าบาท แต่งตั้งรัชทายาทเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

มู่หรงหลันจูงมือเด็กคนนั้น เดินไปด้านหน้าเซียวอวี้อย่างไม่กลัวตาย

นางเดินไปพูดไป

“ฝ่าบาท ไทฮองไทเฮาทรงทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีต่อท่านนะเพคะ

“หากท่านยืนกรานจะไปภูเขาไม่หวนกลับให้ได้ แล้วจะให้ท่านผู้เฒ่าวางใจได้อย่างไรกัน?

“ขอเพียงท่านแต่งตั้งลูกของพวกเราเป็นรัชทายาท ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องข้างหลังแล้ว

“ฝ่าบาท...”

หลังจากเข้าใกล้เซียวอวี้ นางก็ใช้เสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน พูดเสียงเบาว่า

“ฝ่าบาท ท่านอย่าลืมล่ะ ว่าเสด็จแม่ของท่านตายอย่างไร? หากท่านไม่แต่งตั้งรัชทายาท ก็อย่าโทษข้าที่ให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่านางคือ...”

เซียวอวี้ฟาดฝ่ามือหนึ่งไปที่นางทันที

ฝ่ามือนี้ไร้น้ำใจยิ่ง มันรุนแรงจนนางถูกผลักถอยหลังไปหลายฉื่อ อวัยวะภายในทั้งหมดราวกับจะแตกหักก็ไม่ปาน

“ท่านแม่!” เด็กคนนั้นวิ่งมาหานาง ทั้งกังวลทั้งหวาดกลัว

เขาหันหน้ามา แววตาที่เต็มไปด้วยคำตัดพ้อมองไปที่เซียวอวี้

หม่ากงกงรีบมาคุ้มกันมู่หรงหลัน แล้วยิ้มเย็นกล่าวว่า

“ฝ่าบาท บ่าวขอเตือนให้ท่านรีบตัดสินใจโดยเร็วเถิด”