บทที่ 739

เฟิ่งจิ่วเหยียนสวมใส่ชุดเกราะ เซียวอวี้เห็นแล้ว ในใจรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

“เจ้าจะทำอะไร มิใช่พูดแล้วหรือว่า เรื่องสำคัญอันดับแรกของเจ้าคือการพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่งและใจเย็น

“อาการบาดเจ็บของหม่อมฉันไม่ร้ายแรง หากอยู่ที่นี่ไปตลอด ในทางตรงกันข้ามร่างกายจะยิ่งไม่สบาย

“การขับไล่กองทัพเยี่ยน เรื่องนี้ไม่ควรรอช้า ยิ่งไปกว่านั้นหยางเหลียนซั่วก็อยู่ที่กองทัพเยี่ยนด้านนั้นด้วย การจัดการพวกเขาโดยเร็วที่สุด ถึงเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก”

เซียวอวี้ไม่เห็นด้วย

เขาขวางนางไว้ แววตาดูเคร่งขรึม

“เราไม่อนุญาต อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี จะได้รับบาดเจ็บไม่ได้อีก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างจริงจัง

“หม่อมฉันจะดูแลตนเองให้ดี”

“จิ่วเหยียน เจ้า...”

เขายังคิดจะเกลี้ยกล่อมนาง ทว่าด้านนอกกลับได้ยินเสียงรายงาน

“ฝ่าบาท กองทัพเยี่ยนตะโกนโวยวาย ให้เราส่งมอบตัวซูฮ่วน มิเช่นนั้นจะเปิดฉากสงคราม”

ชายแดนด้านตะวันออก

ด้านนอกด่านเฉาอวี๋ กองทัพเยี่ยนมืดฟ้ามัวดิน ธงรบสีแดงถูกลมพัดเสียงดังพรึ่บพรั่บ

กองทัพทั้งสองประจันหน้ากัน แม่ทัพใหญ่ของกองทัพเยี่ยนฉินเซียวท่าทางหยิ่งทะนง

เพราะด้านหลังเขาก็คือฐานมังกรไฟ รวมถึงปืนหอกไฟแบบใหม่ที่เรียงกันเป็นแถว

สิ่งที่หนานฉีมี เป่ยเยี่ยนก็มี

สิ่งที่หนานฉีไม่มี แต่เป่ยเยี่ยนกลับมี

ฝ่ายใดได้เปรียบ มองเห็นได้อย่างชัดเจน

แคว้นใหญ่สู้รบกับแคว้นเล็ก ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ทว่า แคว้นใหญ่สู้รบกับแคว้นใหญ่ จักต้องมีเหตุผลเพียงพอ

กองทัพเยี่ยนข่มขู่ว่า หากไม่ส่งมอบราชาปีศาจซูฮ่วน จะเปิดฉากด้วยมังกรไฟ และห้ำหั่นอย่างรุนแรง

รออยู่นานแล้ว ก็ไม่เห็นคนหนานฉีให้คำอธิบายแก่พวกเขา

ไม่นานนัก ทางด้านกองทัพเยี่ยนก็หมดความอดทนแล้ว

เหล่าทหารพากันตะโกน

“บุก!”

“บุก!”

ตอนนี้พวกเขามีทั้งมังกรไฟสำหรับต่อสู้ระยะไกล และปืนหอกไฟสำหรับต่อสู้ระยะประชิด หนานฉีควรต้องหวาดกลัว!

ทางด้านหนานฉี ทันทีที่เหล่าทหารเห็นมังกรไฟ ก็อกสั่นขวัญแขวน

พลังของมังกรไฟนี้ พวกเขาต่างก็เคยได้ยินมา

ทว่าซูฮ่วนคือแม่ทัพน้อยเมิ่ง และยังเป็นฮองเฮาในอนาคต แล้วจะส่งมอบนางให้กับกองทัพศัตรูได้อย่างไร!

แม่ทัพใหญ่กวนไหลอิ้งแววตาเคร่งขรึม

เขายืนอยู่บนกำแพงเมืองของด่านเฉาอวี๋ มองดูกองกำลังนับหมื่นนับพันคนของเป่ยเยี่ยนในระยะไกล ใจเต้นราวกับกลองรัว

หรือว่าวันนี้จักต้องเกิดสงครามแล้ว...

“ท่านแม่ทัพ! กองทัพเยี่ยนลากมังกรไฟออกมาแล้ว!”

แววตาของกวนไหลอิ้งเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ไปสืบดูอีก!”