บทที่ 742

เมื่อเป่ยเยี่ยนต้องการถอยทัพนั้น หาใช่เรื่องดีสำหรับหยางเหลียนซั่วไม่

เขาจึงเข้าพบฉินเซียวในทันที

“ท่านแม่ทัพ นี่เป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมของพวกฉีเท่านั้น…”

กองทัพใหญ่ได้เคลื่อนย้ายแล้ว ฉินเซียวมิต้องการฟังเรื่องไร้สาระอันใดจากเขาอีก

“หยางเหลียนซั่ว เป็นเพราะเจ้ากล่าวว่าพวกเรามีโอกาสได้ชัย ฝ่าบาทจึงส่งกองกำลังเสริมมาให้กับพวกเราแน่! พวกเราหาได้มีความคิดที่จะต้องมารบกับหนานฉีจริง ๆ ไม่! ยามนี้งามหน้ายิ่งนัก เรื่องของเจ้าก็มิอาจจัดการได้สำเร็จ ยังมาทำให้พวกเราต้องสูญเสียกองกำลังอีกครึ่งหนึ่งไปอีก!

“แม่ทัพเช่นข้านึกสงสัยยิ่งนัก ว่าเจ้าร่วมมือกับเซียวอวี้เพื่อมาทำลายเป่ยเยี่ยนของข้าใช่หรือไม่!

“ไสหัวไป! คิดว่าตนเองเป็นใครกัน ถึงจะมาให้พวกข้าทำงานถวายชีวิตให้กับเจ้า?”

ใบหน้าของหยางเหลียนซั่วพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาไปในทันที

เพียงแค่เขาโบกมือเล็กน้อยก็คว้าเข้าที่คอของฉินเซียว

ฉินเซียวตกใจยิ่งนักทั้งยังเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“หยางเหลียนซั่ว...เจ้า...”

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่ากำลังภายในที่ร่างกายของเขากำลังรั่วไหลออกมา

หยางเหลียนซั่วที่กำลังดูดซึมกำลังภายใน พลางเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทีเคร่งขรึมว่า

“ท่านแม่ทัพ ท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับวิชาดาราโรยหมื่นวิถีบ้างหรือไม่?”

ดวงตาของฉินเซียวพลันเบิกโพลงขึ้นมา พร้อมทั้งความหวาดกลัวที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นมาในใจ

เขาพยายามดิ้นรนต่อสู้อยู่นั้น ทว่า ก็หาได้หลุดพ้นจากหยางเหลียนซั่วออกมาได้ไม่

ผ่านไปไม่นาน หยางเหลียนซั่วก็ดูดซับกำลังภายในของฉินเซียวจนหมด พร้อมทั้งหักคอของเขาเพียงแค่เสียง “แครก”

ท่านแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งเป่ยเยี่ยน พลันต้องมาตกตายด้วยน้ำมือของหยางเหลียนซั่ว

รองแม่ทัพที่ยืนอยู่ด้านข้างนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทั่วร่างมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาในทันที

เขาที่คิดว่าหยางเหลียนซั่วมองไม่เห็นนั้น ทุกอย่างล้วนใช้หูในการฟังเสียงและคาดเดา จึงใช้มือปิดปากของตนเองเอาไว้ เพื่อปิดบังตำแหน่งของตนเอง

ยามที่เขาค่อย ๆ ก้าวขาเคลื่อนตัวจะออกไปจากนอกกระโจมนั้น จู่ ๆ ก็มีแขนมากั้นทางหนีของเขาเอาไว้

รองแม่ทัพตื่นตระหนกไปในทันที

ยามที่ได้เห็นวิชามารของหยางเหลียนซั่วนั้น เขาก็ตกใจมากเสียจนต้องคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตาออกมา

“อย่าสังหารข้าเลย!”

น้ำเสียงของหยางเหลียนซั่วเต็มไปด้วยความทุ้มลึก

“ท่านแม่ทัพตายแล้ว เจ้าจักได้ขึ้นเป็นแม่ทัพหลัก รีบออกคำสั่งให้คนบุกโจมตีเข้าไปในด่านเฉาอวี๋เพื่อสังหารฮ่องเต้หนานฉีเสีย!”

รองแม่ทัพได้แต่กัดฟันกล่าวออกมา

“ไม่ได้! ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้!”

เขาที่กลัวความตายนั้น แต่กลัวการเป็นผู้กระทำผิดเสียมากกว่า