บทที่ 748

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงก้าวไปข้างหน้า พลางหันไปกล่าวกับหยางเหลียนซั่ว

“หยางเหลียนซั่ว หร่านชิวเป็นบุตรสาวของเจ้าจริง ๆ เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้า”

หยางเหลียนซั่วยังคงมีท่าทีไม่เชื่อ

ตงฟางซื่อจึงออกหน้าช่วยพูดอีกแรง

“ข้าสามารถพิสูจน์ได้ หยางเหลียนซั่ว ก่อนหน้านั้นที่กลายว่าเจ้ามิใช่ทายาทสายเลือดแคว้นฉินนั้น ล้วนแต่หลอกเจ้า ทว่า หร่านชิว เป็นบุตรของเจ้าจริง ๆ ”

“ไร้สาระ! นางมิมีทางเป็นบุตรสาวของข้าได้!” หยางเหลียนซั่วตอบกลับด้วยท่าทีฉุนเฉียว “ข้าจักสังหารพวกเจ้าทั้งหมด——”

หร่านชิวที่ใกล้จะหมดลมหายใจก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

ตงฟางซื่อได้แต่ถอนหายใจออกมา

“หร่านชิว เป็นไปไม่ได้ที่มารดาของเจ้าจักเอาเรื่องเช่นนี้มาโกหกเจ้า เจ้าเพียงแค่เรียก 'บิดา' ออกมาคำเดียว แล้วก็จากไปอย่างสงบเสียเถิด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวออกมาด้วยความเย็นชา

“เพียงเพื่อฝึกฝนวิชามารนั้น หร่านชิวทำร้ายผู้คนในพันธมิตรอู่หลินไปมากมาย นางมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก เหมือนกับบิดาของตนเองมิมีผิด

“หยางเหลียนซั่ว เจ้าควรดีใจที่มีบุตรสาวเช่นนี้

“หากว่าเจ้าสามารถฟื้นคืนราชวงศ์เฉินได้จริง มีบุตรสาวเช่นนี้ สายเลือดของเจ้าย่อมมิมีทางถูกตัดขาด ทว่า น่าเสียดาย บุตรเพียงคนเดียวของเจ้า กลับถูกเจ้าสังหารตายเสียแล้ว

“เจ้าไม่อยากเห็นหน้านางเป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ หรือ?”

สองมือของหยางเหลียนซั่วพลันสั่นเทาไปเล็กน้อย หลังจากสับสนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหัวไปมาพลางหัวเราะออกมาว่า

“ฮ่าฮ่า! ตายแล้วก็ชั่งปะไร! ตายไปได้ก็ดี! ทั้งนางทั้งมารดาของนางสมควรตาย! นี่คือจุดจบของผู้ที่ทรยศของพรรคเทียนหลง! พวกเจ้ายังคิดที่จะหลอกข้าอีกหรือ! ฝันไปเถอะ! ข้าอดมิได้ที่จะควักหัวใจของนางออกมา ก่อนจะสับนางออกมาเป็นหมื่น ๆ ชิ้น!”

หร่วนฝูอวี้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ พลางเอ่ยออกมาอย่างหมดความอดทนว่า

“ท่านพี่ เจ้าลืมไปแล้วหรือ? คนผู้นี้ตาบอด ฉะนั้น แม้แต่บุตรีแท้ ๆ ของตนเองเขาย่อมมิอาจจดจำได้

“ตาแก่ จากที่ข้าดูแล้ว นางดูเหมือนเจ้ายิ่งนัก นี่ก็คงเป็นที่ว่ากันว่าบุตรสาวย่อมเหมือนบิดาของตน! มารดาของนางก็ช่างน่าสงสารเสียจริง ถูกเจ้าทำให้ได้รับความอับอาย จนกระทั่งคลอดบุตรอกตัญญูออกมาเช่นนี้ มิเช่นนั้นเหตุใดอยู่ดี ๆ นางจักต้องจำใจทอดทิ้งบุตรีของตนเองและหนีไปบวชชีด้วยเล่า!”

หยางเหลียนซั่วที่มีใจแน่วแน่มั่นคง

เขาที่เคยถูกวาจาของซูฮ่วนยั่วยุจนธาตุไฟเข้าแทรกมาแล้วนั้น มิมีทางเชื่อนางเป็นอันขาด!

จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงที่ตนเองคุ้นเคยดังเข้ามา

“ท่านประมุขพรรค! สิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ!”

หญิงชราที่ถูกคนพาตัวมานั้น เป็นสาวใช้ข้างกายของฮูหยินหยางเหลียนซั่ว นามว่าหยูหลาน

เพียงเพื่อที่จะตามหาพยานนั้น ตงฟางซื่อลงทุนลงแรงไปไม่น้อย

หยูหลานคุกเข่าลงบนพื้น

“ท่านประมุขพรรค ยามที่ท่านทำให้สตรีผู้นั้นมีมลทินแล้วนั้น ฮูหยินได้จัดการเรื่องราวทุกอย่างโดยมิให้ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้ เพื่อมิให้ท่านเกิดสงสัย

“ต่อมา ฮูหยินหร่านก็ได้ตั้งครรภ์ขึ้นมา นางจึงได้มาหาฮูหยิน ฮูหยินจึงเกลี้ยกล่อมให้นางเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ ถึงอย่างไร นางก็เป็นบุตรเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน...”

“เจ้าเองก็มาเพื่อหลอกข้าเช่นนั้นหรือ!” หยางเหลียนซั่วมีท่าทีไม่เชื่อ

หยูหลานเอาแต่ร่ำไห้ไม่หยุด