บทที่ 753

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้คีบเหล็กเขี่ยถ่านร้อนแดงในอ่าง พลางเอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

“ช่วงหลายเดือนก่อน ข้าได้ล่วงรู้ถึงภูมิหลังของหร่านชิว

“ฮูหยินหร่านกล่าวว่า นางเป็นบุตรสาวนอกสมรสของเจ้า”

สีหน้าของหยางเหลียนซั่วพลันเย็นเยียบ

กระทั่งตอนนี้ ซูฮ่วนยังคิดที่จะโกหกเขา!

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวต่อ

“เพื่อฝึกฝนวิชาดาราโรยหมื่นวิถี หร่านชิวได้สังหารชาวยุทธไปนับมิถ้วน ตงฟางซื่อยืนกรานว่า จักต้องสังหารนางทิ้งทันที เพื่อป้องกันภัยพิบัติในภายภาคหน้า

“ข้ากลับคิดว่า ปล่อยให้พวกเจ้าสองพ่อลูกเข่นฆ่ากันเองจะดีกว่า

“ฉะนั้น ตงฟางซื่อจึงไปโน้มน้าวให้หร่านชิว ร่วมสังหารเจ้าด้วยกัน

“หร่านชิวต้องการขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งประมุขพรรคของเจ้า และครองยุทธภพตั้งนานแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“ทว่านางมีความหยิ่งทะนงเกินไป เพิ่งจะฝึกฝนเคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถีได้ถึงขั้นสาม ก็กล้าที่จะต่อสู้กับเจ้า หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็จะถูกธาตุไฟเข้าแทรก และสติฟั่นเฟือน เดิมข้าแค่อยากให้พวกเจ้าพ่อลูกได้ ‘รู้จัก’ กัน ให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดของการฆ่าลูกสาวแท้ ๆ ด้วยมือตนเอง ซึ่งการปรากฏตัวของฮูหยินหร่าน อยู่เหนือความคาดหมายของข้า

“หร่านชิวถูกธาตุไฟเข้าแทรกก่อนเจ้าเพียงก้าวเดียว ก่อนถูกเจ้าฆ่าตาย

“และเจ้า...หยางเหลียนซั่ว เจ้าได้เรียนรู้จากความล้มเหลวมาก่อนแล้ว จึงไม่ยอมถูกพวกเรายั่วยุง่าย ๆ และคิดเสมอว่า พวกเรากำลังโกหกเจ้า อันที่จริง นี่ก็อยู่ในความคาดการณ์ของข้าอยู่แล้ว ยิ่งเราพูดว่าหร่านชิวเป็นบุตรสาวของเจ้ามากเท่าไร เจ้าก็ยิ่งไม่เชื่อ ถึงแม้จะมีความลังเลอยู่บ้าง ทว่าเจ้าจะปฏิเสธไปเองก่อน นี่คือ คนฉลาดตกเป็นเหยื่อความฉลาดของตนเอง”

หยางเหลียนซั่วยังไม่ยอมเอ่ยปาก

ไม่ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะพูดอะไร เขาหาได้เชื่อไม่

ต่อจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนถามหยั่งเชิง

“ฮูหยินหร่านเป็นสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง ไร้วรยุทธ ทว่ากลับปรากฏตัวได้ทันที เมื่อหร่านชิวตกอยู่ในอันตราย และปิดกั้นการโจมตีร้ายแรงของเจ้าแทนนางได้ หลังจากปิดกั้นแล้ว ยังไม่สิ้นลมทันทีเช่นคนธรรมดา ยังคุยกับเจ้าต่อได้ เจ้ามิเคยสงสัยเลยหรือว่า นางมีพลังพอที่จะลอบสังหารเจ้าได้?”

หยางเหลียนซั่วหวนครุ่นคิดโดยไม่รู้ตัว

สตรีนางนั้น ผิดปกติจริง ๆ

หรือนางจะแอบฝึกตนด้วย?

เฟิ่งจิ่วเหยียนไขข้อข้องใจอย่าง “ใจกว้าง”

“เมื่อแรกเริ่มฝึกวิชาดาราโรยหมื่นวิถี จักควบคุมตัวเองได้ยาก

“ตอนนั้นเจ้าถูกธาตุไฟเข้าแทรก จนทำให้ฮูหยินหร่านแปดเปื้อนมลทิน จากคำกล่าวของหยูหลาน หลังจากคืนนั้น เจ้าได้สูญเสียพลังภายในจนสิ้น...”

“เจ้าคิดจะพูดอะไร!” สีหน้าของหยางเหลียนซั่วอัดอั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองดูถ่านไฟที่ร้อนแดง แววตาเย็นชาเรียบเฉย

“เจ้าก็น่าจะเดาคำตอบได้แล้ว มิใช่รึ?”

หยางเหลียนซั่วกัดฟันกรอด

เขาคิดถึงข้อสันนิษฐานหนึ่ง——ใกล้เคียงกับความจริงมากที่สุด

ทว่าเขาไม่อยากเผชิญหน้า และไม่อยากยอมรับความจริง

เขาอยากหนีความจริง เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับบังคับให้เขาเผชิญหน้า

“คืนนั้น เจ้าถูกธาตุไฟเข้าแทรก และถ่ายทอดพลังภายในทั้งหมดให้ฮูหยินหร่าน”